ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਕੀ ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਿਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਤਵਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਪ । ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜੇ ਸਮੱਗਰੀ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਫਲ ਪੂਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ । ਨ ਕੀਰ੍ਤਿਰਿਹ ਲੋਕੇ ਚ ਪਰਲੋਕੇ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਸਦਾ । ਯਸ਼ਸੇ ਪਰਲੋਕਾਯ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਸੁਖਾਯ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼, ਸੁਖ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ੍ਤੁ ਮਖਃ ਕृਤਃ । ਰਾਜਸੂਯਃ ਕ੍ਰਤੁਵਰਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਾਦਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੂਰ੍ਣਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਖੁਦ ਹਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ—ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਦਿ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਤਰਂ ਕष੍ਟਂ ਵਨਵਾਸਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਮਿਲਿਆ।
ਪੀਡਨਞ੍ਚੈਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਰਾਜਯਃ । ਵਨਵਾਸੋ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਮਖਜਂ ਫਲਮ੍
ਪਾਂਚਾਲੀ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼—ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਦਾਸਤ੍ਵਞ੍ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਕੀਚਕੇਨ ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਸ ਬਣੇ; ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਕ੍ਵ ਗਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚੇਤਸਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕਟੇ
ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਗਈ?
ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਦਾ ਬਾਲਾ ਕੇਨਾਪਿ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕੇਸ਼ਗ੍ਰਹਾ ਕਾਲੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਗਏ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਵੈਗੁਣ੍ਯਕਾਰਣਮ੍ । ਕੇਸ਼ਵੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਇਥੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮੌਜੂਦ ਸਨ?
ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਨਿष੍ਫਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾਗਮਃ । ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਵਿਤਥਾਃ ਸ੍ਯੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ 'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ', ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹੁਕਮ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਝੂਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਸਾਧਨਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਵਚਨੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਕੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜਤਨ ਤੇ ਉਪਾਅ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਆਗਮੋऽਪ੍ਯਰ੍ਥਵਾਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਞ੍ਚ ਤਪੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਵੈ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਵਧਾਈ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਸਵਰਗ ਲਈ ਤਪ ਵੀ ਬੇਕਾਰ, ਤੇ ਵਰਨ ਧਰਮ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਵਿਤਵ੍ਯੇ ਕृਤੇ ਹृਦਿ । ਉਭਯਞ੍ਚਾਪਿ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੈਵਂ ਚੋਪਾਯ ਏਵ ਚ
ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵਿਤਵਿਆ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਦੋਵੇਂ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਉਪਾਅ, ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕृਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਪਰਿਤਾ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਗੁਣ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਨੀਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮੌਲਿਭਿਃ
ਜੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਤੀਜਾ ਉਲਟ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਵੱਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕਰ੍ਮਕਾਰਿਭਿਃ । ਕਰ੍ਤृਭੇਦਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਭੇਦਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਭੇਦਾਤ੍ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਕਰਮ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਕਰਤਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ।
ਯਥਾ ਮਘਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਵृਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਵਿਪਰੀਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮ ਮਾਤृਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਉਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸੁਰਾ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾਃ ਕृਤਂ ਤੇषਾਞ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ' ਕਿਹਾ, ਪਰ ਆਸੁਰਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਰੱਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਸਮ੍ਪੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਮਘਵਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਹਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਏ, ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਹਰੀ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਕ੍ਰਿਯਾਵੈਗੁਣ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕਰ੍ਤृਭੇਦਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜੇਨ ਰੋषੇਣਾਪਿ ਕृਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਇਥੇ ਕਰਮ ਦੀ ਖਾਮੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਤਾ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਸੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਾਯ ਚ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵੀ ਵੇਦੀ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਪੁਰਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਕृਤਾ ਯਦਾ । ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਅਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਅਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪਰਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕਰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਉਲਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਥਾ ਯਜ੍ਞੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਯੋਗਤਃ । ਵਿਪਰੀਤਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦੁਰੋਦਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਲਟ ਨਤੀਜਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਥਾਨ੍ਯੇਪ੍ਯਨੁਜਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਭਰਾ ਵੀ ਨੇਕ ਸਨ।
ਕੁਦ੍ਰਵ੍ਯਯੋਗਾਦ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਖੇऽਥਵਾ । ਸਾਭਿਮਾਨੈਃ ਕृਤਾਦ੍ਵਾਪਿ ਦੂषਣਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਗਲਤ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਮਖਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਵੈਖਾਨਸਮੁਨੀਨਾਂ ਹਿ ਵਿਹਿਤੋऽਸੌ ਮਹਾਮਖਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਤਵਿਕ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਖਾਨਸ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਭੋਜਨਂ ਯੇ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਞ੍ਚ ਵਨ੍ਯਞ੍ਚ ਤਥਾ ऋष੍ਯਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਪस्वੀ ਸਦਾ ਸਾਤਵਿਕ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—