ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਤਲ੍ਲਿਖਿਤਂ ਸ਼ੋਭਨਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਹੇਮਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਪਟ੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਵਾਚਕਾਯਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਚ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਬਾਲਸ੍ਤਰੁਣੋ ਜਰਠੋऽਪਿ ਵਾ । ਪੁਰਾਣਵੇਤ੍ਤਾ ਵੈਦ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੈਦ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਬਹਵੋ ਗੁਰਵੋ ਗੁਣਜਨ੍ਮਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਪਰੋ ਗੁਰੁਃ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਾਸਨਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਅਸਮਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਂਗੇ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇऽਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤ੍ਯਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੁਃਖਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਭਾਗਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ਬੂਲਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ । ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਂ ਕਥਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੇ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਨ੍ਯਤੋ ਨਰਾਃ । ਭੋਗਾਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪਦਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਤੁਂਗਾਸਨਾਰੂਢਾਃ ਕਥਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਦਾਂਭਿਕਾਃ । ਤੇ ਵਾਯਸਾ ਭਵਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰਯਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
` ਯੇ ਚਾਢ੍ਯਾਸਨਸਂਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵੀਰਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਰ੍ਜੁਨਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਨੀਵੇਂ ਜਾਂ ਵੀਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਥਾਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਦੁਰੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਰਾਸਭਾਸ੍ਤੇ ਭਵਂਤੀਹ ਕृਕਲਾਸਾਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਾੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗਧੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਚੀਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਨ੍ਕਥਾਂ ਵਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤੇ ਤੁ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਦੁष੍ਟਾਃ ਸ਼ੁਨਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕੁੱਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਵਕ੍ਤੁਃ ਸਮਾਨਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਸਮਂ ਪਾਪਂ ਲਭਂਤੇ ਨਰਕਾਲਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੇ ਨਾਲੋ ਇੱਕੋ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਹੇਜਾ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਿषਦ੍ਰੁਮਾਃ । ਸ਼ਯਾਨਾ ਯੇऽਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਭਵਂਤ੍ਯਜਗਰਾਹਯਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੇਟ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕਦਾਚਨ ਪੌਰਾਣੀਂ ਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਨਰਾਃ । ਤੇ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕਥਾਂ ਨਾਨੁਮੋਦਂਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਠਾਃ । ਕੋਟ੍ਯਬ੍ਦਂ ਨਿਰਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਂਤਿ ਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸਨਂ ਭਾਜਨਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਫਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਮ੍ਬਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਭਾਂਡਾ, ਦੌਲਤ, ਫਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕੰਬਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯਾਪਿ ਯੇ ਪਟ੍ਟਵਸਨਂ ਨਵਮ੍ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਸੂਤ੍ਰਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸੁਖਭਾਗਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਵਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਾਲ੍ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਫਲ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੁੰਨ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਵਰਾ ਗਂਗਾ ਦੇਵੇषੁ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਕਾਵ੍ਯੇ ਰਾਮਾਯਣਂ ਯਦ੍ਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤ੍ਸੁ ਯਥਾ ਰਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਯਣ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ,
ਆਹ੍ਲਾਦਕਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਨਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਂ ਯਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੇ ਸਾਗਰੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਗਹਿਰਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—
! ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ੇ ਹਰਿਸ੍ਮृਤਿਃ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਤਥਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਨਵਕृਤ੍ਵਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚੇਤ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਏਵ ਹ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨੌ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਾਯ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਠੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ । ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਸਂਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦਭਾਗਵਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਦ੍ਵਾਰੇਣ ਤਦੇਵ ਵਿਪੁਲੀਕृਤਮ੍
ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਓਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਫੈਲ ਗਈ।
ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸਮੋ ਦੇਵੋ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰੋ ਮਨੁਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ।
ਗਾਤਾਰਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਤੇਨ ਸੋਚ੍ਯਤੇ । ਸਾऽਤ੍ਰ ਭਾਗਵਤੇ ਦੇਵੀ ਸਰਹਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ ਓਹ ਗੁਪਤ ਦੇਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਅਤੋ ਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਸ੍ਯ ਚ । ਮਹਾਂਤ੍ਯਪਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਪੁਰਾਣਮਮਲਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਧਨਂ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤੇਨ ਯਤ੍ਰ ਗਦਿਤੋ ਨਾਰਾਯਣੇਨਾਮਲਃ । ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਹਸ੍ਯਮਤ੍ਰ ਚ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਸ਼੍ਚ ਸਂਵਰ੍ਣਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾ ਹਿਮਭੂਭृਤੇ ਭਗਵਤੀ ਗੀਤਾ ਚ ਗੀਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਮਦਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਮਣਿਦਵੀਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ; ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਨੂੰ ਆਪ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।