ਧਿਗ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ੇऽਬੁਧਾ ਜਨਾਃ । ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਦਾਨਮਾਨਾਦਿਕੈਰਪਿ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਤੇ ਲਾਹਨਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨੇ ਪੂਜਨੇ ਦਾਨੇ ਯਤ੍ਰ ਭੇਦੋ ਨ ਚਾਣ੍ਵਪਿ । ਮੂਰ੍ਖਪਣ੍ਡਿਤਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯੋ ਵਿਬੁਧੇਨ ਵੈ
ਜਿੱਥੇ ਬੈਠਣ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਚ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਫਰਕ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਾ ਯਤ੍ਰ ਸੁਗਰ੍ਵਿष੍ਠਾ ਦਾਨਮਾਨਪਰਿਗ੍ਰਹੈਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਣ੍ਡਿਤੇਨ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਿੱਥੇ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸਤਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਦੁਰ੍ਜਨਾਨਾਂ ਵਿਭੂਤਯਃ । ਪਿਚੁਮਨ੍ਦਃ ਫਲਾਢ੍ਯੋऽਪਿ ਕਾਕੈਰੇਵੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੱਲਾਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਸਿਰਫ ਕਾਂ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਕਿਲ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਭਿਲਾਤਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਵੇਦਵਿਦੁਤ੍ਤਮ । ਸਂਸਾਰੇ ਮੂਰ੍ਖਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਮਰਣਾਦਤਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੋਭਿਲਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਹੋਣਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਦੀਨੋਦ੍ਧਾਰਣਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪਤਾਮਿ ਤਵ ਪਾਦਯੋਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
ਲੋਮਸ਼ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ । ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੀਨਹृਦਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕृਪਣਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ
ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਦੱਤ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗੋਭਿਲਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੀਨਚੇਤਸਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਕੋਪਾ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਵੈ ਪਾਪਿष੍ਠਾਃ ਕਲ੍ਪਕੋਪਨਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੋਭਿਲਾ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਗੁੱਸਾ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਲਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਸ਼ੀਤਂ ਪਾਵਕਾਤਪਯੋਗਤਃ । ਉष੍ਣਂ ਭਵਤਿ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਤਦ੍ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫੇਰ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਯਾਵਾਨ੍ਗੋਭਿਲਸ੍ਤ੍ਵਾਹ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍ । ਮੂਰ੍ਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਦੁਖੀ ਦੇਵਦੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੂਰਖ ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸੋऽਥ ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਦ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ । ਇष੍ਟਿਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਵੈ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਯਜਨਾ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰੂਪਮਤੀ ਸਤੀ । ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਕਾਲੇ ਸਾ ਰੋਹਿਣੀ ਰੋਹਿਣੀਸਮਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਵਰਗੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਣੀ।
ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪੁਂਸਵਨਵਿਧਾਨਞ੍ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਕਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰਭਾਧਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ।
ਸੀਮਨ੍ਤੋਨ੍ਨਯਨਞ੍ਚੈਵ ਕृਤਂ ਵੇਦਵਿਧਾਨਤਃ । ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਮੁਦਿਤੋ ਮਤ੍ਵੇष੍ਟਿਂ ਸਫਲਾਂ ਤਥਾ
ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀਮੰਤ ਰਸਮ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਫਲ ਜਾਣਿਆ।
ਸ਼ੁਭੇऽਹ੍ਨਿ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੋਹਿਣੀ ਰੋਹਿਣੀਯੁਤੇ । ਦਿਨੇ ਲਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਭੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਾਤਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲਗਨ ਵਿੱਚ, ਰੋਹਣੀ ਨੇ ਰੋਹਣੀ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ ਜਣਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਮਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਚ । ਉਤਥ੍ਯ ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਵਿਦਾ
ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਮਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤ ਦਾ ਨਾਮ ਉਤਥਯ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾष੍ਟਮੇ ਤਥਾ ਵਰ੍षੇ ਸ਼ੁਭੇ ਵੈ ਸ਼ੁਭਵਾਸਰੇ । ਤਸ੍ਯੋਪਨਯਨਂ ਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਿਤਾ
ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵੇਲੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਜਨੇਊ ਪਾਓਣ ਦਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਗੁਰੁਸ੍ਤਂ ਵੈ ਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨੋਚ੍ਚਚਾਰ ਤਥੋਤਥ੍ਯਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਗ੍ਧਵਤ੍ਤਦਾ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਦ ਉਹ ਵਰਤ ਵਿਚ ਸੀ, ਪਰ ਉਤਥਯ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਮੂੜੇ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਬਹੁਧਾ ਪਾਠਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨ ਦਧਾਰ ਮਤਿਂ ਸ਼ਠਃ । ਮੂਢਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਪਿਤਾ ਤਦਾ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਜਿਦੀ ਪੁੱਤ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਮੂਰਖ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ।
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਦਾऽਭ੍ਯਾਸਂ ਜਾਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਃ । ਨ ਵੇਦ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਵਨ੍ਦਨਕਂ ਵਿਧਿਮ੍
ਇੰਝ ਹੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਮੂਰ੍ਖੋऽਭੂਦਿਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਗਤਾ ਵਾਰ੍ਤਾऽਤਿਵਿਸ੍ਤਰਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਾਪਸੇष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫੈਲ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪੱਸੀਆਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਜਹਾਸ ਲੋਕਸ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਗਤਂ ਮੁਨੇ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਨਿਨਿਨ੍ਦਾਥ ਮੂਰ੍ਖਂ ਤਮਤਿਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍
ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੇ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਸਰਤ ਨਾਲ ਡਾਂਟਦੇ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ।
ਨਿਨ੍ਦਿਤੋऽਥ ਜਨੈਃ ਕਾਮਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਥ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ । ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਗਮਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਗਾਮ ਵਨਮਪ੍ਯਸੌ
ਲੋਕਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਧੋ ਵਰਸ੍ਤਥਾ ਪਙ੍ਗੁਰ੍ਨ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੁ ਵਰਃ ਸੁਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਾਨਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੰਨਾ ਜਾਂ ਲੰਗੜਾ ਪੁੱਤ ਚੰਗਾ, ਪਰ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵੋਟਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਨ੍ਯਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਖਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਯਮਂ ਚ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮ ਲਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ।" ਉਹ ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਲੋਮਸ਼ ਉਵਾਚ ਨ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਨ ਜਪਂ ਤਥਾ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਦੇਵਤਾਨਾਞ੍ਚ ਨ ਚੈਵਾਰਾਧਨਂ ਤਥਾ
ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਜਪ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਨਾਸਨਂ ਵੇਦ ਵਿਪ੍ਰੋऽਸੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਾਰਂ ਤੁ ਨੋ ਵੇਦ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਞ੍ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂਂ ਪੂਜਾ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕੀਲਕਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਞ੍ਚ ਨ ਵੇਦ ਸਃ । ਸ਼ੌਚਂ ਸ੍ਨਾਨਵਿਧਿਞ੍ਚੈਵ ਤਥਾਚਮਨਕਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੋਕ ਜਾਂ ਜਾਪ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਾਂ ਆਚਮਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।