ਤਮਸਾਤੀਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਵੇਦਜ੍ਞਾਨ੍ਸਤ੍ਰਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍
ਉਹ ਤਮਸਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦੀਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੂਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟਿਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ, ਅੱਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯੱਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸੁਹੋਤ੍ਰਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਂ ਚ ਹੋਤਾਰਂ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਹੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ, ਯਾਜ਼੍ਯਾਵਲਕ ਨੂੰ ਅਧਵਰਯੂ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਤਥਾ ਪੈਲਮੁਦ੍ਗਾਤਾਰਂ ਚ ਗੋਭਿਲਮ੍ । ਸਭ੍ਯਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਸੁ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੋਤਾ ਤੇ ਗੋਭਿਲ ਨੂੰ ਉਦਗਾਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਹੋਰ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਉਦ੍ਗਾਤਾ ਸਾਮਗਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਥਨ੍ਤਰਮਗਾਯਤ੍ਤੁ ਸ੍ਵਰਿਤੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਦਗਾਤਾ, ਜੋ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥੰਤ੍ਰ ਹਿਮਨ ਸਹੀ ਲਹਿਜ਼ੇ ਨਾਲ ਗਾਇਆ।
ਤਦਾऽਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰਭਙ੍ਗੋऽਭੂਤ੍ਕृਤੇ ਸ਼੍ਵਾਸੇ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਦੇਵਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚੁਕੋਪਾਸ਼ੁ ਗੋਭਿਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਦੇਵਦੱਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗੋਭਿਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੂਰ੍ਖੋऽਸਿ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਰਭਙ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ । ਕਾਮ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਯਜਤਸ਼੍ਚ ਮੇ
'ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੁਰ ਭੰਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਯੱਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਗੋਭਿਲਸ੍ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਸੁਕੋਪਿਤਃ । ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਠਃ ਸ਼ਬ੍ਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਵਦੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੂਰਖ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਸ਼੍ਵਾਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਃ ਸੁਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਃ । ਨ ਮੇऽਤ੍ਰ ਦੂषਣਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰਭਙ੍ਗੇ ਮਹਾਮਤੇ
'ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਤੇ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੁਰ ਭੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗੋਭਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭੀਤੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੋਭਿਲ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਥਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਥਾ ਮਯਿ ਨਿਰਾਗਸਿ । ਅਕ੍ਰੋਧਨਾ ਹਿ ਮੁਨਯੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਦਾਃ ਸਦਾ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮੁਨੀ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਸੁਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ ਤਾਪਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਕृਤਃ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹਾਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।'
ਮੂਰ੍ਖਪੁਤ੍ਰਾਦਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ । ਤਥਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੂਰ੍ਖਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਏਵ ਹਿ
ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਨੇ ਕਿ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਪੁੱਤ ਨ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼ੁਵਚ੍ਛੂਦ੍ਰਵਚ੍ਚੈਵ ਨ ਯੋਗ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਹ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਮੂਰ੍ਖੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨ ਪੂਜਾਰ੍ਹੋ ਨ ਦਾਨਾਰ੍ਹੋ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ੇ ਵੈ ਵਸਮਾਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਕਰਦਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਵਚ੍ਚੈਵ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਚ ਭੂਭੁਜਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਾਸਨੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਮੂਰ੍ਖਃ ਸਮੁਪਵੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਫਲਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਵੇ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸਮੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਨ ਯੋਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਕਰ੍षਕਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੂੰ ਕਿਸਾਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਸ਼ਚਟੇਨ ਵੈ । ਨ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਹਾਰਾਦਧਿਕਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਮਪਣ੍ਡਿਤੇ । ਦਾਤਾ ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਿਗ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ੇऽਬੁਧਾ ਜਨਾਃ । ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਦਾਨਮਾਨਾਦਿਕੈਰਪਿ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਤੇ ਲਾਹਨਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨੇ ਪੂਜਨੇ ਦਾਨੇ ਯਤ੍ਰ ਭੇਦੋ ਨ ਚਾਣ੍ਵਪਿ । ਮੂਰ੍ਖਪਣ੍ਡਿਤਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯੋ ਵਿਬੁਧੇਨ ਵੈ
ਜਿੱਥੇ ਬੈਠਣ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਚ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਫਰਕ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਾ ਯਤ੍ਰ ਸੁਗਰ੍ਵਿष੍ਠਾ ਦਾਨਮਾਨਪਰਿਗ੍ਰਹੈਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਣ੍ਡਿਤੇਨ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਿੱਥੇ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸਤਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਦੁਰ੍ਜਨਾਨਾਂ ਵਿਭੂਤਯਃ । ਪਿਚੁਮਨ੍ਦਃ ਫਲਾਢ੍ਯੋऽਪਿ ਕਾਕੈਰੇਵੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੱਲਾਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਸਿਰਫ ਕਾਂ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਕਿਲ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਭਿਲਾਤਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਵੇਦਵਿਦੁਤ੍ਤਮ । ਸਂਸਾਰੇ ਮੂਰ੍ਖਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਮਰਣਾਦਤਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੋਭਿਲਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤ ਹੋਣਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਦੀਨੋਦ੍ਧਾਰਣਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪਤਾਮਿ ਤਵ ਪਾਦਯੋਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
ਲੋਮਸ਼ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ । ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੀਨਹृਦਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕृਪਣਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ
ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਦੱਤ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗੋਭਿਲਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੀਨਚੇਤਸਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਕੋਪਾ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਵੈ ਪਾਪਿष੍ਠਾਃ ਕਲ੍ਪਕੋਪਨਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੋਭਿਲਾ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਗੁੱਸਾ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਲਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਸ਼ੀਤਂ ਪਾਵਕਾਤਪਯੋਗਤਃ । ਉष੍ਣਂ ਭਵਤਿ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਤਦ੍ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫੇਰ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।