ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕਿਤਾਬ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀ: ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚ ਯਃ । ਸੁਵਾਸਿਨੀਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇਹੜਾ ਰੋਜ਼ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਾਮਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਮਾਪ੍ਤਾਵਥ ਵਾ ਪਠੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੋषੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਚ ਨਾਮੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਪੋਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਦਿषੁ । ਨ੍ਯੂਨਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਪ, ਯਗ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤੀਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਹੋਮਮਾਚਰੇਤ੍ । ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੂਲੇਨ ਨਵਾਰ੍ਣਮਨੁਨਾऽਥਵਾ
ਅੰਤ ਤੇ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਥਵਾ ਹੋਮਃ ਪਾਯਸੇਨ ਸਸਰ੍ਪਿषਾ । ਯਤੋ ਭਾਗਵਤਂ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਯਮੀਰਿਤਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਖੀਰ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਾਚਕਂ ਤੋषਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਾਧਨਾਦਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਵਾਚਕੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਧਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਯੇਤ੍ ! ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਤੁष੍ਟੇष੍ਵੇष੍ਵੀਪ੍ਸਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਾਸਿਨੀ: ਕੁਮਾਰੀਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਯਾ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਤਾਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਗਾਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ । ਹਯਾਨਿਭਾਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍
ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਸੋਨਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਤਲ੍ਲਿਖਿਤਂ ਸ਼ੋਭਨਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਹੇਮਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਪਟ੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਵਾਚਕਾਯਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਚ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਬਾਲਸ੍ਤਰੁਣੋ ਜਰਠੋऽਪਿ ਵਾ । ਪੁਰਾਣਵੇਤ੍ਤਾ ਵੈਦ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੈਦ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਬਹਵੋ ਗੁਰਵੋ ਗੁਣਜਨ੍ਮਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਪਰੋ ਗੁਰੁਃ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਾਸਨਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਅਸਮਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਂਗੇ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇऽਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤ੍ਯਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੁਃਖਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਭਾਗਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ਬੂਲਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ । ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਂ ਕਥਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੇ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਨ੍ਯਤੋ ਨਰਾਃ । ਭੋਗਾਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪਦਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਤੁਂਗਾਸਨਾਰੂਢਾਃ ਕਥਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਦਾਂਭਿਕਾਃ । ਤੇ ਵਾਯਸਾ ਭਵਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰਯਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
` ਯੇ ਚਾਢ੍ਯਾਸਨਸਂਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵੀਰਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਰ੍ਜੁਨਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਨੀਵੇਂ ਜਾਂ ਵੀਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਥਾਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਦੁਰੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਰਾਸਭਾਸ੍ਤੇ ਭਵਂਤੀਹ ਕृਕਲਾਸਾਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਾੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗਧੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਚੀਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਨ੍ਕਥਾਂ ਵਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤੇ ਤੁ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਦੁष੍ਟਾਃ ਸ਼ੁਨਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕੁੱਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਵਕ੍ਤੁਃ ਸਮਾਨਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਸਮਂ ਪਾਪਂ ਲਭਂਤੇ ਨਰਕਾਲਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੇ ਨਾਲੋ ਇੱਕੋ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਹੇਜਾ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਿषਦ੍ਰੁਮਾਃ । ਸ਼ਯਾਨਾ ਯੇऽਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਭਵਂਤ੍ਯਜਗਰਾਹਯਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੇਟ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕਦਾਚਨ ਪੌਰਾਣੀਂ ਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਨਰਾਃ । ਤੇ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕਥਾਂ ਨਾਨੁਮੋਦਂਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਠਾਃ । ਕੋਟ੍ਯਬ੍ਦਂ ਨਿਰਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਂਤਿ ਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸਨਂ ਭਾਜਨਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਫਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਮ੍ਬਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਭਾਂਡਾ, ਦੌਲਤ, ਫਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕੰਬਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯਾਪਿ ਯੇ ਪਟ੍ਟਵਸਨਂ ਨਵਮ੍ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਸੂਤ੍ਰਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸੁਖਭਾਗਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਵਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਾਲ੍ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਫਲ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੁੰਨ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਵਰਾ ਗਂਗਾ ਦੇਵੇषੁ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਕਾਵ੍ਯੇ ਰਾਮਾਯਣਂ ਯਦ੍ਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤ੍ਸੁ ਯਥਾ ਰਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਯਣ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ,