ਕੂष੍ਮਾਂਡਨਲਿਕਾਸ਼ਾਕਂ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ । ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਲੋਭਂ ਦਂਭਂ ਮਾਨਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੱਦੂ, ਸਾਗ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ। ਉਹ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲੋਭ, ਦਿਖਾਵਾ ਤੇ ਮਾਣ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਪਤਿਤਵ੍ਰਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵਪਾਕਯਵਨਾਂਤ੍ਯਜੈਃ । ਉਦਕ੍ਯਯਾ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੈਰ੍ਨ ਵਦੇਦ੍ਯਃ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪਤਿਤ, ਚੰਡਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ, ਮਾਸਿਕ ਔਰਤ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਵੇਦਗੋਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਹਤਾਂ ਤਥਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨ ਨਿਂਦਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਉਹ ਵੇਦ, ਗਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜੇ, ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੇਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣੇ।
ਵਿਨਯਂ ਚਾਰ੍ਜਵਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾਂ ਚ ਮਿਤਭਾषਣਮ੍ । ਉਦਾਰਂ ਮਾਨਸਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੁਚੱਜਤਾ, ਦਇਆ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਰੱਖੇ।
ਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਵਾ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਨਪਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯੇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਕਥਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਣ,
ਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਵਾ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਪਤਦ੍ਗਰ੍ਭਾਂਗਨਾ ਯਾ ਚ ਤਾਭਿਃ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਾ ਤਥਾ ਕਥਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਗਰਭ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਵਾਂਛਤਿ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੇ।
ਕਥਾਦਿਨਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਨਯਯਜ੍ਞੈਃ ਸਮਾਨਿ ਹਿ । ਤੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਮਨਨ੍ਤਫਲਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਜਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਨਵਾਹਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵੋਦ੍ਯਾਪਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਮਹਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਫਲੇਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਇਹ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ ਅਠਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਸਦਾ ਉਦਯਾਪਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਨਿष੍ਕਾਮਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣੇਨੈਵ ਪੂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਨॄਣਾਂ ਯਤੋ ਭਗਵਤੀ ਪਰਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕਿਤਾਬ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀ: ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚ ਯਃ । ਸੁਵਾਸਿਨੀਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇਹੜਾ ਰੋਜ਼ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਾਮਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਮਾਪ੍ਤਾਵਥ ਵਾ ਪਠੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੋषੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਚ ਨਾਮੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਪੋਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਦਿषੁ । ਨ੍ਯੂਨਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਪ, ਯਗ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤੀਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਹੋਮਮਾਚਰੇਤ੍ । ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੂਲੇਨ ਨਵਾਰ੍ਣਮਨੁਨਾऽਥਵਾ
ਅੰਤ ਤੇ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਥਵਾ ਹੋਮਃ ਪਾਯਸੇਨ ਸਸਰ੍ਪਿषਾ । ਯਤੋ ਭਾਗਵਤਂ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਯਮੀਰਿਤਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਖੀਰ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਾਚਕਂ ਤੋषਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਾਧਨਾਦਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਵਾਚਕੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਧਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਯੇਤ੍ ! ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਤੁष੍ਟੇष੍ਵੇष੍ਵੀਪ੍ਸਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਾਸਿਨੀ: ਕੁਮਾਰੀਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਯਾ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਤਾਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਗਾਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ । ਹਯਾਨਿਭਾਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍
ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਸੋਨਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਚੈਤਲ੍ਲਿਖਿਤਂ ਸ਼ੋਭਨਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਹੇਮਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਪਟ੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਵਾਚਕਾਯਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਚ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਬਾਲਸ੍ਤਰੁਣੋ ਜਰਠੋऽਪਿ ਵਾ । ਪੁਰਾਣਵੇਤ੍ਤਾ ਵੈਦ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੈਦ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਬਹਵੋ ਗੁਰਵੋ ਗੁਣਜਨ੍ਮਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਪਰੋ ਗੁਰੁਃ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਸਾਸਨਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਅਸਮਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਂਗੇ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇऽਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤ੍ਯਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੁਃਖਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਭਾਗਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ਬੂਲਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ । ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਂ ਕਥਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੇ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਨ੍ਯਤੋ ਨਰਾਃ । ਭੋਗਾਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪਦਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਤੁਂਗਾਸਨਾਰੂਢਾਃ ਕਥਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਦਾਂਭਿਕਾਃ । ਤੇ ਵਾਯਸਾ ਭਵਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰਯਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
` ਯੇ ਚਾਢ੍ਯਾਸਨਸਂਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵੀਰਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਚ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਰ੍ਜੁਨਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਨੀਵੇਂ ਜਾਂ ਵੀਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।