ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਾਪ੍ਤਯੇ । ਗृਹਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਪ੍ਤਘਨਚਿਨ੍ਤਾਮਪਾਸ੍ਯ ਚ
ਚਾਰ ਲੱਛਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਘਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇऽਵਸ਼ੇषਿਤੇ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਵਾਚਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਮਲਮੂਤ੍ਰਜਯਾਯੈषਾਂ ਲਘੁ ਭੋਜਨਮਿष੍ਯਤੇ । ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਵਰਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸਕृਦੇਵ ਕਥਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਦੇਹਿਕ ਲੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹਲਕਾ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਵਿਸ਼ ਅੰਨ ਖਾਵੇ।
ਅਥਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਫਲਾਹਾਰੀ ਪਯੋਭੁਗ੍ਵਾ ਘृਤਾਸ਼ਨਃ । ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਥਾਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਫਲ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘਿਉ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਮਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯੇ ਭੇਦਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਪਾਖਣ੍ਡਾ ਹਿਂਸਕਾਃ ਖਲਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਯੇ ਨ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਪਟੀ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣੇ ਲੁਬ੍ਧਾਃ ਪਰਦਾਰਧਨੇषੁ ਚ । ਦੇਵਸ੍ਵਹਰਣੇ ਤੇषਾਂ ਨਾਧਿਕਾਰਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਪਰਾਈ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ ਹਨ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਭੂਸ਼ਾਯੀ ਸਤ੍ਯਵਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜੀਤ ਪਤ੍ਰਾਵਲ੍ਯਾਂ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਥਾਲੀ 'ਚ ਸਯਾਮ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਵੇ।
ਵृਂਤਾਂਕਂ ਚ ਕਲਿਨ੍ਦਂ ਚ ਤੈਲਂ ਚ ਦ੍ਵਿਦਲਂ ਮਧੁ । ਦਗ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਭਾਵਦੁष੍ਟਂ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ
ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੈਗਨ, ਲੌਕੀ, ਤੇਲ, ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਸੀ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਮਿषਂ ਚ ਮਸੂਰਾਨ੍ਨਮੁਦਕ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਮੇਵ ਚ । ਰਸੋਨਂ ਮੂਲਕਂ ਹਿਂਗੁਂ ਪਲਾਂਡੁਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮਾਸਿਕ ਔਰਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਸਣ, ਮੂਲੀ, ਹੀੰਗ, ਪਿਆਜ਼ ਜਾਂ ਧਨੀਆ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ।
ਕੂष੍ਮਾਂਡਨਲਿਕਾਸ਼ਾਕਂ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ । ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਲੋਭਂ ਦਂਭਂ ਮਾਨਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੱਦੂ, ਸਾਗ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ। ਉਹ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲੋਭ, ਦਿਖਾਵਾ ਤੇ ਮਾਣ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਪਤਿਤਵ੍ਰਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵਪਾਕਯਵਨਾਂਤ੍ਯਜੈਃ । ਉਦਕ੍ਯਯਾ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੈਰ੍ਨ ਵਦੇਦ੍ਯਃ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪਤਿਤ, ਚੰਡਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ, ਮਾਸਿਕ ਔਰਤ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਵੇਦਗੋਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਹਤਾਂ ਤਥਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨ ਨਿਂਦਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਉਹ ਵੇਦ, ਗਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜੇ, ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੇਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣੇ।
ਵਿਨਯਂ ਚਾਰ੍ਜਵਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾਂ ਚ ਮਿਤਭਾषਣਮ੍ । ਉਦਾਰਂ ਮਾਨਸਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੁਚੱਜਤਾ, ਦਇਆ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਰੱਖੇ।
ਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਵਾ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਨਪਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯੇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਕਥਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਣ,
ਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਵਾ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਪਤਦ੍ਗਰ੍ਭਾਂਗਨਾ ਯਾ ਚ ਤਾਭਿਃ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਾ ਤਥਾ ਕਥਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਗਰਭ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਵਾਂਛਤਿ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੇ।
ਕਥਾਦਿਨਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਨਯਯਜ੍ਞੈਃ ਸਮਾਨਿ ਹਿ । ਤੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਮਨਨ੍ਤਫਲਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਜਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਨਵਾਹਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵੋਦ੍ਯਾਪਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਮਹਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਫਲੇਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਇਹ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ ਅਠਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਸਦਾ ਉਦਯਾਪਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਨਿष੍ਕਾਮਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣੇਨੈਵ ਪੂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਨॄਣਾਂ ਯਤੋ ਭਗਵਤੀ ਪਰਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕਿਤਾਬ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀ: ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚ ਯਃ । ਸੁਵਾਸਿਨੀਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇਹੜਾ ਰੋਜ਼ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਾਮਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸਮਾਪ੍ਤਾਵਥ ਵਾ ਪਠੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੋषੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਚ ਨਾਮੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਪੋਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਦਿषੁ । ਨ੍ਯੂਨਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਪ, ਯਗ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤੀਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਹੋਮਮਾਚਰੇਤ੍ । ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੂਲੇਨ ਨਵਾਰ੍ਣਮਨੁਨਾऽਥਵਾ
ਅੰਤ ਤੇ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਥਵਾ ਹੋਮਃ ਪਾਯਸੇਨ ਸਸਰ੍ਪਿषਾ । ਯਤੋ ਭਾਗਵਤਂ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਯਮੀਰਿਤਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਖੀਰ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਾਚਕਂ ਤੋषਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਾਧਨਾਦਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਵਾਚਕੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਧਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਯੇਤ੍ ! ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਤੁष੍ਟੇष੍ਵੇष੍ਵੀਪ੍ਸਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਾਸਿਨੀ: ਕੁਮਾਰੀਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਯਾ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਤਾਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਗਾਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ । ਹਯਾਨਿਭਾਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍
ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਸੋਨਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।