ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਯੋਗ੍ਯਤ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯੇ ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਸਮਸ੍ਤਵਿਘ੍ਨਹਰ੍ਤਾਰਮਾਦੌ ਗਣਪਤਿਂ ਯਜੇਤ੍
ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਲਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਗ੍ਭਵਾਨ੍ । ਵਟੁਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਂ ਚ ਯੋਗਿਨੀਰ੍ਮਾਤृਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਲਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ ਉਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਵਟੁਕ, ਖੇਤਰਪਾਲ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗ੍ਰਹਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਨੁਨਾ ਪੂਜਯੇਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਚਾਰੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਤਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਙ੍ਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਯਥਾਵਚ੍ਛੋਭਨਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਰੂਪ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਾਵਿਘ੍ਨੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵृਣੁਯਾਤ੍ਤਂ ਚ ਵਾਡਵਾਨ੍ । ਜਾਪ੍ਯੋ ਨਵਾਰ੍ਣਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੈਃ ਪਾਠ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤੀਸ੍ਤਵਃ
ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾਂਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਭਵਾਨਿ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਭਵਾਨੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।'
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਕृਪਾਮਯੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਰਾਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਦਂਬਿਕੇ
ਹੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਮਨੋਭਿਲषਿਤਂ ਦੇਵਿ ਵਰਂ ਦੇਹਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਕਥਾਂ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਹੇ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਦਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਮਾਲ੍ਯਾਲਂਕਾਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸਂਭੂष੍ਯ' ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚ ਤਮ੍
ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਸ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਲਾ, ਗਹਣੇ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਤਿਹਾਸਜ੍ਞ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕਥਾਚਂਦ੍ਰੋਦਯੇਨਾਂਤਸ੍ਤਮਃਸ੍ਤੋਮਂ ਨਿਰਾਕੁਰੁ ॥ ੩੫ ਤਦਗ੍ਰੇ ਤੁ ਨਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਦਾ । ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨੁਪਵੇਸ਼੍ਯਾਦੌ ਸਂਪੂਜ੍ਯੋਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਨੌਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਾਪ੍ਤਯੇ । ਗृਹਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਪ੍ਤਘਨਚਿਨ੍ਤਾਮਪਾਸ੍ਯ ਚ
ਚਾਰ ਲੱਛਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਘਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇऽਵਸ਼ੇषਿਤੇ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਵਾਚਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਮਲਮੂਤ੍ਰਜਯਾਯੈषਾਂ ਲਘੁ ਭੋਜਨਮਿष੍ਯਤੇ । ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਵਰਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸਕृਦੇਵ ਕਥਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਦੇਹਿਕ ਲੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹਲਕਾ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਵਿਸ਼ ਅੰਨ ਖਾਵੇ।
ਅਥਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਫਲਾਹਾਰੀ ਪਯੋਭੁਗ੍ਵਾ ਘृਤਾਸ਼ਨਃ । ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਥਾਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਫਲ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘਿਉ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਮਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯੇ ਭੇਦਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਪਾਖਣ੍ਡਾ ਹਿਂਸਕਾਃ ਖਲਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਯੇ ਨ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਪਟੀ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣੇ ਲੁਬ੍ਧਾਃ ਪਰਦਾਰਧਨੇषੁ ਚ । ਦੇਵਸ੍ਵਹਰਣੇ ਤੇषਾਂ ਨਾਧਿਕਾਰਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਪਰਾਈ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ ਹਨ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਭੂਸ਼ਾਯੀ ਸਤ੍ਯਵਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜੀਤ ਪਤ੍ਰਾਵਲ੍ਯਾਂ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਥਾਲੀ 'ਚ ਸਯਾਮ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਵੇ।
ਵृਂਤਾਂਕਂ ਚ ਕਲਿਨ੍ਦਂ ਚ ਤੈਲਂ ਚ ਦ੍ਵਿਦਲਂ ਮਧੁ । ਦਗ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਭਾਵਦੁष੍ਟਂ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ
ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੈਗਨ, ਲੌਕੀ, ਤੇਲ, ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਸੀ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਮਿषਂ ਚ ਮਸੂਰਾਨ੍ਨਮੁਦਕ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਮੇਵ ਚ । ਰਸੋਨਂ ਮੂਲਕਂ ਹਿਂਗੁਂ ਪਲਾਂਡੁਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮਾਸਿਕ ਔਰਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਸਣ, ਮੂਲੀ, ਹੀੰਗ, ਪਿਆਜ਼ ਜਾਂ ਧਨੀਆ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ।
ਕੂष੍ਮਾਂਡਨਲਿਕਾਸ਼ਾਕਂ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ । ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਲੋਭਂ ਦਂਭਂ ਮਾਨਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੱਦੂ, ਸਾਗ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ। ਉਹ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲੋਭ, ਦਿਖਾਵਾ ਤੇ ਮਾਣ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਪਤਿਤਵ੍ਰਾਤ੍ਯਸ਼੍ਵਪਾਕਯਵਨਾਂਤ੍ਯਜੈਃ । ਉਦਕ੍ਯਯਾ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੈਰ੍ਨ ਵਦੇਦ੍ਯਃ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਪਤਿਤ, ਚੰਡਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ, ਮਾਸਿਕ ਔਰਤ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਵੇਦਗੋਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਹਤਾਂ ਤਥਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨ ਨਿਂਦਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ
ਉਹ ਵੇਦ, ਗਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜੇ, ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੇਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣੇ।
ਵਿਨਯਂ ਚਾਰ੍ਜਵਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾਂ ਚ ਮਿਤਭਾषਣਮ੍ । ਉਦਾਰਂ ਮਾਨਸਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੁਚੱਜਤਾ, ਦਇਆ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਰੱਖੇ।
ਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਵਾ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਨਪਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯੇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਕਥਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਣ,
ਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਵਾ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਪਤਦ੍ਗਰ੍ਭਾਂਗਨਾ ਯਾ ਚ ਤਾਭਿਃ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਾ ਤਥਾ ਕਥਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਗਰਭ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਵਾਂਛਤਿ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੇ।
ਕਥਾਦਿਨਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਨਯਯਜ੍ਞੈਃ ਸਮਾਨਿ ਹਿ । ਤੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਮਨਨ੍ਤਫਲਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਜਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਨਵਾਹਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵੋਦ੍ਯਾਪਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਮਹਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਂ ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਫਲੇਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਇਹ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ ਅਠਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਸਦਾ ਉਦਯਾਪਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਨਿष੍ਕਾਮਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣੇਨੈਵ ਪੂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਨॄਣਾਂ ਯਤੋ ਭਗਵਤੀ ਪਰਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।