ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੇ ਦੁਰ੍ਹृਦਃ ਪਾਪਰਤਾ ਵਿਮੂਢਾ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੁਹੋ ਵੇਦਵਿਨਿਂਦਕਾਸ਼੍ਚ । ਹਿਂਸਾਰਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਮਾਰ੍ਗਸਕ੍ਤਾ ਨਵਾਹਯਜ੍ਞੇਨ ਪੁਨਂਤਿ ਤੇ ਕਲੌ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਾੜੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਵਲ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ ਹਨ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਿੰਸਾ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਲ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਰਸ੍ਵਦਾਰਾਹਣੇਤਿऽਲੁਬ੍ਧਾ ਯੇ ਵੈ ਨਰਾਃ ਕਲ੍ਮषਭਾਰਭਾਜਃ । ਗੋਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾ ਨਵਾਹਜ੍ਞੇਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਲ ਲੋਭੀ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਰਤਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨੈਰ੍ਦਾਨੈਰਨੇਕੈਰ੍ਨਿਯਮੈਰ੍ਮਖੈਸ਼੍ਚ । ਹੁਤੈਰ੍ਜਪੈਰ੍ਯਚ੍ਚ ਫਲੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਨਵਾਹਯਜ੍ਞੇਨ ਤਦਾਪ੍ਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍

ਕਠਿਨ ਤਪ, ਵਰਤ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ, ਨਿਯਮ, ਯਜਨ, ਹੋਮ ਤੇ ਜਪ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਨ ਗਙ੍ਗਾ ਨ ਗਯਾ ਨ ਕਾਸ਼ੀ ਨ ਨੈਮਿषਂ ਨੋ ਮਥੁਰਾ ਨ ਪੁष੍ਕਰਮ੍ । ਪੁਨਾਤਿ ਸਦ੍ਯੋ ਬਦਰੀਵਨਂ ਨੋ ਯਥਾ ਹਿ ਦੇਵੀਮਖ ਏष ਵਿਪ੍ਰਾਃ

ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਾਸ਼ੀ, ਨਾ ਨੈਮੀਸ਼, ਨਾ ਮਥੁਰਾ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਬਦਰੀਵਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਅਤੋ ਭਾਗਵਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਤਃ ਪਰਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸਾਧਨਂ ਮਤਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਦਾ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਆਸ਼੍ਵਿਨਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕਨ੍ਯਾਰਾਸ਼ਿਗਤੇ ਰਵੌ । ਮਹਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਹੈਕਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਕਨਿਆ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸਿੰਘ-ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੇਵੀਪ੍ਰੀਤਿਪਦਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਤਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯੋਗ੍ਯਾਯ ਸ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਦਵੀਂ ਲਭੇਤ੍

ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਾਗਵਤ ਪੁਸਤਕ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਵ ਵਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਸ਼੍ਚ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍ ॥ ਉਪਸਰ੍ਗਭਵਂ ਘੋਰਂ ਮਹਾਮਾਰੀਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਤਾਨਖਿਲਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਂਤਿ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰਤਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਭਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਬਾਲਗ੍ਰਹਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਕृਤਂ ਭਯਮ੍ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਯਾਤਿ ਦੂਰਤਃ

ਬਾਲਗ੍ਰਹਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰ, ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਗਵਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ । ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਰਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਵਸੁਦੇਵੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੇਨਾਨ੍ਵੇषਣੇ ਗਤਮ੍ । ਚਿਰਾਯਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਮੋਦ ਹ

ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਯ ਏਤਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤੀਂ ਕਥਾਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸ ਲਭਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਸ਼੍ਚ ਪਠੇਦਿਮਾਮ੍ ॥ ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਰੋਗੀ ਰੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਗਵਤਾਮृਤਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਭਾਗਵਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।

ਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਕਾਕਵਂਧ੍ਯਾ ਵਾ ਮृਤਵਤ੍ਸਾ ਚ ਯਾਙ੍ਗਨਾ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਭੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਿਰਾਯੁषਮ੍

ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਧੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਪੂਜਿਤਂ ਯਦ੍ਗृਹੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਤਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ । ਤਦ੍ਗृਹਂ ਤੀਰ੍ਥਂਭੂਤਂ ਹਿ ਵਸਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਕਮ੍

ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼੍ਰੀ ਭਾਗਵਤ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਪਰਾਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਠਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋ ਵੇਦਵਿਦਗ੍ਰਣੀਰ੍ਭਵੇਦ੍ਵਾਹੁਪ੍ਰਜਾਤੋ ਧਰਣੀਪਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਪਠਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਮृਦ੍ਧਿਮੇਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਕृਤੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਛੱਤਰੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਸੇਨਃ ਕੁਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੇਨ ਭ੍ਰਮਤਾऽਨ੍ਵੇषਿਤਃ ਕਥਮ੍

ਹੁਣ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਵਸੁਦੇਵ ਜਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਪ੍ਰਸੇਨ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ?

ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਸੁਮਤੇ ਵਦ ਸੂਤ ਕਥਾਮਿਮਾਮ੍

ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ? ਹੇ ਸੁਤ ਜੀ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਦ੍ਭੋਜਵਂਸ਼ੀਯੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸੁਖਂ ਵਸਨ੍ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਰਾਧਨੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਮਃ ਸਖਾ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ।

ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਵਿਤਾऽਭਵਤ੍ । ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਚ

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤੀਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਦਦੌ । ਸ ਤਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਣਿਂ ਕਣ੍ਠੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਜਗਾਮ ਹ

ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਆ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤੇਜਸਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੌਕਸਃ । ਕृष੍ਣਮੂਚੂਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੂਰਜ ਸਮਝ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਧਰਮਾ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ।

ਏष ਆਯਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਸਂਸਦਿ

ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਸੂਰਜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।

ਸਵਿਤਾ ਨੈष ਭੋ ਬਾਲਾਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਨ੍ਮਣਿਨਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ । ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੇਨ ਚਾਯਾਤਿ ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ

ਏ ਬੱਚੇ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਭਾਸਵਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਥ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਸ੍ਵਗृਹੇ ਮਣਿਮ੍

ਫਿਰ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸ਼ੁਭ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਮਣੀ ਲੈ ਗਿਆ।

ਨ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰੀ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨੋਪਸਰ੍ਗਭਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਮਣਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮष੍ਟਭਾਰ ਸੁਵਰ੍ਣਦਃ

ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਣੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਪੈਂਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਮਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ।

ਅਥ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਨਾਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਕਣ੍ਠੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਣਿਂ ਸਦ੍ਯੋ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੈਂਧਵਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਸੇਨ ਸੀ, ਮਣੀ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਯਾਤਸ੍ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਮृਗਾਧਿਪਃ । ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਸਹਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਮਣਿਮ੍

ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ। ਓਥੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।

ਜਾਮ੍ਬਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋऽਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਣਿਧਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਮਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍

ਫਿਰ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ, ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਣੀ ਲਿਆਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।