ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸृਜਤ੍ਯਵਤਿ ਵਿष੍ਣੁਰੁਮਾਪਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਹਾਰਕਾਰਕ ਇਯਂ ਤੁ ਜਨੇ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਃ । ਕਿਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦਪਿ ਦੇਵਿ ਤਵੇਚ੍ਛਯਾ ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਯਮਜੇ ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਭਾਲਦਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਮਾਤਾ! ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਯੋਗ ਹਾਂ।
ਧਾਤ੍ਰੀ ਧਰਾਧਰਸੁਤੇ ਨ ਜਗਦ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਆਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਰਖਿਲਂ ਤਵ ਵੈ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਸੂਰ੍ਯੋऽਪਿ ਭਾਤਿ ਵਰਦੇ ਪ੍ਰਭਯਾ ਯੁਤਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਖਿਲਂ ਵਿਰਜਾ ਵਿਭਾਸਿ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ! ਧਰਤੀ ਆਪ ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਥਾਂਦੀ, ਤੇਰੀ ਆਸਰੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ! ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਵਰਃ ਕਿਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾ- ਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਜਨਿਯੁਤਾ ਨ ਯਦਾ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਾਃ । ਕੇऽਨ੍ਯੇ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਤਮਖਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਨਨੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪੁਰਾਣਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਮਾਂ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਮੂਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚੇਦ੍ਭਵਾਨਿ ਦਯਸੇ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਜਾਨੇऽਹਮਦ੍ਯ ਤਵ ਸਂਨਿਧਿਗਃ ਸਦੈਵ । ਨੋਚੇਦਹਂ ਵਿਭੁਰਨਾਦਿਰਨੀਹ ਈਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਧੀਰਿਤਿ ਤਮਃਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸਦੈਵ
ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ! ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਜੋ ਅਣਾਦਿ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ।
ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਨੁ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਿਲ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸਦੈਵ । ਤ੍ਵਂ ਕੀਰ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਕਮਲਾਮਲਤੁष੍ਟਿਰੂਪਾ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਵਿਰਤਿਰੇਵ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਅਕਲਮੰਦਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਸੋਭਾ, ਲੱਖਮੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਥਮਵੇਦਕਲਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਭਗਵਤੀ ਸਗੁਣਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾ । ਆਮ੍ਨਾਯ ਏਵ ਵਿਹਿਤੋ ਨਿਗਮੋ ਭਵਤ੍ਯੈ ਸਞ੍ਜੀਵਨਾਯ ਸਤਤਂ ਸੁਰਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਭਗਵਤੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅਰਧ ਮਾਤਰਾ ਹੈਂ। ਵੇਦ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੇਵ ਰਚਯਸ੍ਯਖਿਲਂ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ ਤੇषਾਂ ਗਤਾਃ ਖਲੁ ਯਤੋ ਨਨੁ ਜੀਵਭਾਵਮ੍ । ਅਂਸ਼ਾ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਸ੍ਯ ਕਿਲਾਨਘਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਵਿਤਤਾ ਹਿ ਯਥਾ ਤਰਙ੍ਗਾਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੱਖਰਾ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜੀਵ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਣਾਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜੀਵੋ ਯਦਾ ਤੁ ਪਰਿਵੇਤ੍ਤਿ ਤਵੈਵ ਕृਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਹਰਸ੍ਯਖਿਲਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਮ੍ । ਨਾਟ੍ਯਂ ਨਟੇਨ ਰਚਿਤਂ ਵਿਤਥੇऽਨ੍ਤਰਙ੍ਗੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਕृਤੇ ਵਿਰਮਸੇ ਪ੍ਰਥਿਤਪ੍ਰਭਾਵਾ
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣਾ ਨਾਟਕ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਾਲੀ! ਜਦ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਮ ਮੋਹਮਯਾਦ੍ਭਵਾਬ੍ਧੇ- ਸ੍ਤ੍ਵਾਮਮ੍ਬਿਕੇ ਸਤਤਮੇਮਿ ਮਹਾਰ੍ਤਿਦੇ ਚ । ਰਾਗਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਰਚਿਤੇ ਵਿਤਥੇ ਕਿਲਾਨ੍ਤੇ ਮਾਮੇਵ ਪਾਹਿ ਬਹੁਦੁਃਖਕਰੇ ਚ ਕਾਲੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ! ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਗ ਆਦਿਕ ਦੁਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਾਂ! ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਨਮਾਮਿ ਚਰਣੌ ਤਵ । ਸਦਾ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ! ਹੇ ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ!
ਹਰਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤਸ੍ਤੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਦੇਵਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਰਵ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਹਰਿਸ੍ਤਵ ਦੇਵਿ ਵਿਭਾਵਜ- ਸ੍ਤਦਨੁ ਪਦ੍ਮਜ ਏਵ ਤਵੋਦ੍ਭਵਃ । ਕਿਮਹਮਤ੍ਰ ਤਵਾਪਿ ਨ ਸਦ੍ਗੁਣਃ ਸਕਲਲੋਕਵਿਧੌ ਚਤੁਰਾ ਸ਼ਿਵੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਹੇ ਦੇਵੀ! ਹਰੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਦਮਜ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ ਤੋੜੀ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵੇ! ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਸਿ ਭੂਃ ਸਲਿਲਂ ਪਵਨਸ੍ਤਥਾ ਖਮਪਿ ਵਹ੍ਨਿਗੁਣਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਜਨਨਿ ਤਾਨਿ ਪੁਨਃ ਕਰਣਾਨਿ ਚ ਤ੍ਵਮਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨੋऽਪ੍ਯਥ ਹਙ੍ਕृਤਿਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੁਣ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਾਂ! ਤੂੰ ਇਹ ਤੱਤ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੈਂ।
ਨ ਚ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇऽਨ੍ਯਥਾ ਹਰਿਹਰਾਜਕृਤਂ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ । ਤਵ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯ ਏਵ ਸਦੈਵ ਤੇ ਵਿਰਚਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹੀ, ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਨਿਵਾਯੁਖਵਹ੍ਨਿਜਲਾਦਿਭਿਃ ਸਵਿषਯੈਃ ਸਗੁਣੈਸ਼੍ਚ ਜਗਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਯਦਿ ਤਦਾ ਕਥਮਦ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਸ੍ਫੁਟਂ ਪ੍ਰਭਵਤੀਤਿ ਤਵਾਮ੍ਬ ਕਲਾਮृਤੇ
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਗਤ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਕ ਝਲਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਂ?
ਭਵਸਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਚਰਾਚਰਂ ਤ੍ਵਮਜਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਕृਤਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਵਿਵਿਧਵੇषਵਿਲਾਸਕੁਤੂਹਲੈ- ਰ੍ਵਿਰਮਸੇ ਰਮਸੇऽਮ੍ਬ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਹੈਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਂ!
ਸਕਲਲੋਕਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰਹਂ ਹਰਿਃ ਕਮਲਭੂਸ਼੍ਚ ਭਵਾਮ ਯਦਾऽਮ੍ਬਿਕੇ । ਤਵ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਪਾਂਸੁਪਰਿਗ੍ਰਹਂ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਤਦਾ ਨਨੁ ਚਕ੍ਰਿਮ
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਮਨਾ ਨ ਸਦਾਮ੍ਬਿਕੇ ਕਥਮਹਂ ਵਿਹਿਤਸ਼੍ਚ ਤਮੋਗੁਣਃ । ਕਮਲਜਸ਼੍ਚ ਰਜੋਗੁਣਸਂਭਵਃ ਸੁਵਿਹਿਤਃ ਕਿਮੁ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾਰ ਗੁਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਕਿਵੇਂ ਸਤੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਯਦਿ ਨ ਤੇ ਵਿषਮਾ ਮਤਿਰਮ੍ਬਿਕੇ ਕਥਮਿਦਂ ਬਹੁਧਾ ਵਿਹਿਤਂ ਜਗਤ੍ । ਸਚਿਵਭੂਪਤਿਭृਤ੍ਯਜਨਾਵृਤਂ ਬਹੁਧਨੈਰਧਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਭ ਲਈ ਇਕਸਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜੇ, ਨੌਕਰ, ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਸਭ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ?
ਤਵ ਗੁਣਾਸ੍ਰਯ ਏਵ ਸਦਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ ਪ੍ਰਕਟਨਾਵਨਸਂਹਰਣੇषੁ ਵੈ । ਹਰਿਹਰਦ੍ਰੁਹਿਣਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਚਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਕਿਲ ਕਾਰਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹੀ ਸਦਾ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਹਰਿ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਕਮਲਜਨਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਪਰਿਚਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਹਰਿਣਾ ਤਥਾ ਕਮਲਜੇਨ ਵਿਮਾਨਗਤੇਨ ਵੈ । ਪਥਿਗਤੈਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਵਾ ਕਥਯ ਕੇਨ ਭਵਾਨਿ ਨਵਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਕਮਲਜਨਮ, ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਆਏ ਹਾਂ। ਦੱਸ, ਇਹ ਨਵੇਂ ਲੋਕ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ?
ਸृਜਸਿ ਪਾਸਿ ਜਗਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ ਸ੍ਵਕਲਯਾ ਕਿਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਨਾਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਰਮਯਸੇ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਪੁਰੁषਂ ਸਦਾ ਤਵ ਗਤਿਂ ਨ ਹਿ ਵਿਦ੍ਮ ਵਯਂ ਸ਼ਿਵੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਹੇ ਸ਼ਿਵੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਜਨਨਿ ਦੇਹਿ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਸੇਵਨਂ ਯੁਵਤਿਭਾਗਵਤਾਨਪਿ ਨਃ ਸਦਾ । ਪੁਰੁषਤਾਮਧਿਗਮ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਾ- ਦ੍ਵਿਰਹਿਤਾਃ ਕ੍ਵ ਲਭੇਮ ਸੁਖਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਖ਼ਸ਼, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਪੁਰਖਤਾ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਸੁਖ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਰੁਚਿਰਸ੍ਤਿ ਮਮਾਮ੍ਬ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਂ ਤਵ ਵਿਹਾਯ ਸ਼ਿਵੇ ਭੁਵਨੇष੍ਵਲਮ੍ । ਨਿਵਸਿਤੁਂ ਨਰਦੇਹਮਵਾਪ੍ਯ ਚ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪਤਿਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯ ਵੈ
ਮਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਸੁਦਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨਾਗਪਿ ਮੇ ਰਤਿ- ਰ੍ਯੁਵਤਿਭਾਵਮਵਾਪ੍ਯ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਪੁਰੁषਤਾ ਕ੍ਵ ਸੁਖਾਯ ਭਵਤ੍ਯਲਂ ਤਵ ਪਦਂ ਨ ਯਦੀਕ੍ਸ਼ਣਗੋਚਰਮ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਖਤਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇषੁ ਭਵਤ੍ਵਿਯਮਮ੍ਬਿਕੇ ਮਮ ਸਦੈਵ ਹਿ ਕੀਰ੍ਤਿਰਨਾਵਿਲਾ । ਯੁਵਤਿਭਾਵਮਵਾਪ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਂ ਪਰਿਚਿਤਂ ਤਵ ਸਂਸृਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸਦਾ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹੇ। ਨੌਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੁਵਿ ਵਿਹਾਯ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਸੇਵਨਂ ਕ ਇਹ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍ । ਤ੍ਰੁਟਿਰਸੌ ਕਿਲ ਯਾਤਿ ਯੁਗਾਤ੍ਮਤਾਂ ਨ ਨਿਕਟਂ ਯਦਿ ਤੇऽਙ੍ਘ੍ਰਿਸਰੋਰੁਹਮ੍
ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕੌਣ ਰਾਜ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਰਾਜ ਭੀ ਛਿਨ ਭੰਗੂਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਬਾ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।
ਤਪਸਿ ਯੇ ਨਿਰਤਾ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾ- ਸ੍ਤਵ ਵਿਹਾਯ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਪੂਜਨਮ੍ । ਜਨਨਿ ਤੇ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਲ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਪਰਿਭਵੋ ਵਿਭਵੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਪਸਾ ਨ ਦਮੇਨ ਸਮਾਧਿਨਾ ਨ ਚ ਤਥਾ ਵਿਹਿਤੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਤਵ ਪਦਾਬ੍ਜਪਰਾਗਨਿषੇਵਣਾ- ਦ੍ਭਵਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਰਜੇ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍
ਤਪੱਸਿਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਨਿਯਮਤ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਤਨਾ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁ ਦਯਾਂ ਦਯਸੇ ਯਦਿ ਦੇਵਿ ਮਾਂ ਕਥਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨਾਵਿਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸਮਭਵਂ ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਸੁਖਿਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਸੁਵਿਸ਼ਦਂ ਚ ਨਵਾਰ੍ਣਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਅਚੂਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਪਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਵਾਂ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਉੱਤਮ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।