ਪਾਦਪੀਠਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਨਾਨਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਯਂ ਤ੍ਰਯਃ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਚਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਕੁਝ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਨੀਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਸੁਹਣੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ । ਵਿਰੇਜੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਃ ਕਿਲ
ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਨ੍ਤ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੀਣਾਮਾਰੁਤਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਖਦਰ੍ਪਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣਪਙ੍ਕਜੇ
ਸੁਣ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਵਿਚ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਯਮੋ ਰਵਿਃ
ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ-ਚਲਦਾ ਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਸੂਰਜ—
ਵਰੁਣਃ ਸ਼ੀਤਗੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕੁਬੇਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਾਗਰਾ ਨਦ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਕੁਬੇਰ, ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਰਦਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸ਼ਵੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਤੇ ਹਾਹਾ-ਹੂਹੂ ਵੀ—
ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਗਾਃ ਸ਼ੇषਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਵਸੂ, ਸਾਧਿਆ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਸ਼, ਕਿਨਰ, ਉਰਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ—
ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ਼੍ਚ ਕੈਲਾਸਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਖਿਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਨਖਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਨਃ
ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਸੀਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਖ ਵਿਚਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਜ੍ਜਨ੍ਮਪਙ੍ਕਜਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ । ਸ਼ੇषਸ਼ਾਯੀ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਤਥਾ ਚ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਮੈਂ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਏਵਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪਾਦਪਦ੍ਮਨਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਸ੍ਮਤੋऽਹਂ ਤਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੌਂਡੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ?
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਾਂ ਤਦਾ ਮੇਨਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਤਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਸੁਧਾਮਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਵਿਹਾਰਂ ਵਿਵਿਧਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸੁਖਮਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਟਾਪੂ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ।
ਸਖ੍ਯ ਇਵ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮੇਨਿਰੇऽਸ੍ਮਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਦੇਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਕਾਰਾ ਨਾਨਾਭਰਣਮਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮਝਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਯਮਪ੍ਯਤਿਰਮ੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ਬਭੂਵਿਮ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਵੀ, ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਚਸਕੇ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਏਕਦਾ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੁਵਤੀਭਾਵਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈ ਚ ਵਿਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ । ਕਲ੍ਯਾਣੈ ਕਾਮਦਾਯੈ ਚ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਦਾ ਸਦਾ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵਾਧੂ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਸਂਸਾਰਾਰਣਯੇ ਨਮਃ । ਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਯਵਿਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਸੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੰਜ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਾਧਿष੍ਟਾਨਰੂਪਾਯੈ ਕੂਟਸ੍ਥਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਅਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਭੂਤਾਯੈ ਹृਲ੍ਲੇਖਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਧ ਅੱਖਰ ਦੇ ਅਰਥ ਰੂਪ, ਹ੍ਰੀ ਲੇਖਾ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾऽਖਿਲਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਲਯਾਵਪਿ ਮਾਤਰਦ੍ਯ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤੇऽਸ੍ਯ ਕਰਣੇ ਵਿਤਤਪ੍ਰਭਾਵਾ ਜ੍ਞਾਤਾऽਧੁਨਾ ਸਕਲਲੋਕਮਯੀਤਿ ਨੂਨਮ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਦਾ ਤੇ ਮਿਟਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹੁਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਜਾਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਖਿਲਂ ਸਦਸਦ੍ਵਿਕਾਰਂ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯਵਿਕਲਂ ਪੁਰੁषਾਯ ਕਾਲੇ । ਤਤ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ਚ षੋਡਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਸੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਮਿਵ ਨਃ ਕਿਲ ਰਞ੍ਜਨਾਯ
ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਫੈਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਵਿਖਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ। ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਤੱਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਣ ਲਈ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਨ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਕਿਮਪਿ ਵਸ੍ਤੁਗਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਮਖਿਲਂ ਤ੍ਵਮਵਸ੍ਥਿਤਾऽਸਿ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਵਹृਤੋ ਪੁਰੁषੋऽਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਮ੍ਭਣ੍ਯਤੇ ਜਨਨਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾ ਜਨੇਨ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੁਰਖ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ।
ਪ੍ਰੀਣਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਖਿਲਂ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਭਾਵੈਃ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਕਟੀਕਰੋषਿ । ਅਤ੍ਸ੍ਯੇਵ ਦੇਵਿ ਤਰਸਾ ਕਿਲ ਕਲ੍ਪਕਾਲੇ ਕੋ ਵੇਦ ਦੇਵਿ ਚਰਿਤਂ ਤਵ ਵੈ ਭਵਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਮਿਟਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਝੱਟ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਂ, ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਯਂ ਜਨਨਿ ਤੇ ਮਧੁਕੈਟਭਾਭ੍ਯਾਂ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸੁਵਿਤਤਾਃ ਖਲੁ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵੈ । ਨੀਤਾਃ ਸੁਖਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਪਰਮਾਂ ਚ ਕੋਟਿਂ ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਭਵਾਨਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਮ੍
ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਖਾਇਆ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਭਵਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਖ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਨਾਹਂ ਭਵੋ ਨ ਚ ਵਿਰਿਂਚਿ ਵਿਵੇਦ ਮਾਤਃ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਹਿ ਵੇਤ੍ਤਿ ਚਰਿਤਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਵਿਭਾਵ੍ਯਮ੍ । ਕਾਨੀਹ ਸਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਾਨਿ ਰਚਿਤੇ ਰਚਨਾਕਲਾਪੇ
ਮਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇਰੇ ਅਥਾਹ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੇ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਭਵਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਕਿੰਨੇ ਜਗਤ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰਤ੍ਰ ਭੁਵਨੇ ਹਰਿਰਨ੍ਯ ਏਵ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ਿਵਃ ਕਮਲਜਃ ਪ੍ਰਥਿਤਪ੍ਰਭਾਵਃ । ਅਨ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਿ ਭੁਵਨੇਪੁ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਮ ਦੇਵਿ ਵਿਤਤਂ ਤਵ ਸੁਪ੍ਰਭਾਵਮ੍
ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਹਰਿ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕਮਲਜਾ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਹੋਰ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ, ਕੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ?
ਯਾਚੇऽਮ੍ਬ ਤੇऽਙ੍ਘ੍ਰਿਕਮਲਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕਾਮਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਦਾ ਵਸਤੁ ਰੂਪਮਿਦਂ ਤਵੈਤਤ੍ । ਨਾਮਾਪਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਕੁਹਰੇ ਸਤਤਂ ਤਵੈਵ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਯੋਃ ਸਦੈਵ
ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਇਕੋ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਰਹੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ।
ਭृਤ੍ਯੋऽਯਮਸ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਮਯਿ ਭਾਵਨੀਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੀਤਿ ਮਨਸਾ ਨਨੁ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ । ਏषਾऽऽਵਯੋਰਵਿਰਤਾ ਕਿਲ ਦੇਵਿ ਭੂਯਾ- ਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਃ ਸਦੈਵ ਜਨਨੀ ਸੁਤਯੋਰਿਵਾਰ੍ਥੇ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹੀ ਸੋਚ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਾਤਾ! ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਡੋਰ, ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਰਹੇ।
ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਰ੍ਵਮਖਿਲਂ ਭੁਵਨਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤਾ ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਤਿਨਿਤਾਨ੍ਤਭੂਮਿਃ । ਕਿਂ ਪਾਮਰੇਣ ਜਗਦਮ੍ਬ ਨਿਵੇਦਨੀਯਂ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਚਰ ਭਵਾਨਿ ਤਵੇਙ੍ਗਿਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਹੈ। ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ! ਮੈਂ ਜਿਹਾ ਆਮ ਬੰਦਾ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਭਾਵ ਹੀ ਹੋਵੇ।