ਕਾਮਂ ਨੋ ਜਨਨੀ ਸੈषਾ ਸ਼ृਣੁ ਤਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਂ ਦੇਵੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਵਯਂ ਗਚ੍ਛੇਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇऽਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੁੜ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ।
ਸੇਯਂ ਵਰਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇषਾ ਵਰਾਨ੍ ਹਿ ਨਃ । ਸ੍ਤੁਵਾਮਃ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ਼੍ਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵਰ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗੀ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ।
ਯਦਿ ਨੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਃ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ । ਪਠਿष੍ਯਾਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸੇਵਕ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਓਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਹਰਿਣਾ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸੁਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਜਾਤੌ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੌ ਕਾਮਂ ਨਿਕਟੇ ਗਮਨਾਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਮਨਸ੍ਯਲਮ੍
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਜਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਤਰੇ, ਬਾਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਤੇ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਤਦਾ । ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਯੁਵਤਯੋ ਜਾਤਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯੈ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਪੁਨਃ
ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਬਣ ਗਏ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰੇਮਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਪੁਰਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਲੋਕਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪਾਦਪੀਠਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਨਾਨਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਯਂ ਤ੍ਰਯਃ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਚਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਕੁਝ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਨੀਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਸੁਹਣੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ । ਵਿਰੇਜੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਃ ਕਿਲ
ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਨ੍ਤ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੀਣਾਮਾਰੁਤਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਖਦਰ੍ਪਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣਪਙ੍ਕਜੇ
ਸੁਣ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਵਿਚ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਯਮੋ ਰਵਿਃ
ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ-ਚਲਦਾ ਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਸੂਰਜ—
ਵਰੁਣਃ ਸ਼ੀਤਗੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕੁਬੇਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਾਗਰਾ ਨਦ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਕੁਬੇਰ, ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਰਦਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸ਼ਵੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਤੇ ਹਾਹਾ-ਹੂਹੂ ਵੀ—
ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਗਾਃ ਸ਼ੇषਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਵਸੂ, ਸਾਧਿਆ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਸ਼, ਕਿਨਰ, ਉਰਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ—
ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ਼੍ਚ ਕੈਲਾਸਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਖਿਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਨਖਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਨਃ
ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਸੀਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਖ ਵਿਚਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਜ੍ਜਨ੍ਮਪਙ੍ਕਜਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ । ਸ਼ੇषਸ਼ਾਯੀ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਤਥਾ ਚ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਮੈਂ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਏਵਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪਾਦਪਦ੍ਮਨਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਸ੍ਮਤੋऽਹਂ ਤਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੌਂਡੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ?
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਾਂ ਤਦਾ ਮੇਨਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਤਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਸੁਧਾਮਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਵਿਹਾਰਂ ਵਿਵਿਧਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸੁਖਮਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਟਾਪੂ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ।
ਸਖ੍ਯ ਇਵ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮੇਨਿਰੇऽਸ੍ਮਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਦੇਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਕਾਰਾ ਨਾਨਾਭਰਣਮਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮਝਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਯਮਪ੍ਯਤਿਰਮ੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ਬਭੂਵਿਮ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਵੀ, ਉਸ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਚਸਕੇ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਏਕਦਾ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੁਵਤੀਭਾਵਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈ ਚ ਵਿਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ । ਕਲ੍ਯਾਣੈ ਕਾਮਦਾਯੈ ਚ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਦਾ ਸਦਾ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵਾਧੂ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਸਂਸਾਰਾਰਣਯੇ ਨਮਃ । ਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਯਵਿਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਸੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੰਜ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਾਧਿष੍ਟਾਨਰੂਪਾਯੈ ਕੂਟਸ੍ਥਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਅਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਭੂਤਾਯੈ ਹृਲ੍ਲੇਖਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਧ ਅੱਖਰ ਦੇ ਅਰਥ ਰੂਪ, ਹ੍ਰੀ ਲੇਖਾ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।