ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯਦਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਅਸੀਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧੰਨ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਭਗਵਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਤ੍ਰ ਭਵੇਦਸ੍ਮਾਕਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਸੀ?
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਪੁਞ੍ਜਾ ਯੇ ਯੇ ਵਦਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਰਾਗਿਣੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਂ ਭਗਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੇਵੈषਾ ਸਦਾ ਪੁਰੁषਸਙ੍ਗਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇषਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹੀ ਮੂਲ ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸੌ ਦृਸ਼੍ਯਮਖਿਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸੁਰੌ । ਤਸ੍ਯੈषਾ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਯਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਮਾਇਆ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਕ੍ਵਾਹਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਤੁਲਾਮਸ੍ਯਾ ਨ ਭਵਾਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਸੈषਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਨਾਮ ਯਾ ਵੈ ਦृष੍ਟਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਬਾਲਭਾਵੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੋਲਯਨ੍ਤੀਵ ਮਾਂ ਮੁਦਾ
ਇਹੀ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯਨਂ ਵਟਪਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੁਸ੍ਥਿਰੇ ਦृਢੇ । ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜੇ
ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਸੈਜ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਅੰਗੂਠਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਲੇਲਿਹਨ੍ਤਞ੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਮਨੇਕੈਬਾਲਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਰਮਮਾਣਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਂ ਵਟਪਤ੍ਰਪੁਟੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੁੰਮਦੀ ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਸੀ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕਰਦੀ। ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਮੋੜ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਦੋਲਯਨ੍ਤੀ ਚ ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਸੇਯਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਜਾਤਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਿਵ
ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਝੁਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਚਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਂ ਨੋ ਜਨਨੀ ਸੈषਾ ਸ਼ृਣੁ ਤਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਂ ਦੇਵੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਵਯਂ ਗਚ੍ਛੇਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇऽਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੁੜ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ।
ਸੇਯਂ ਵਰਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇषਾ ਵਰਾਨ੍ ਹਿ ਨਃ । ਸ੍ਤੁਵਾਮਃ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ਼੍ਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵਰ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗੀ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ।
ਯਦਿ ਨੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਃ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ । ਪਠਿष੍ਯਾਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸੇਵਕ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਓਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਹਰਿਣਾ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸੁਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਜਾਤੌ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੌ ਕਾਮਂ ਨਿਕਟੇ ਗਮਨਾਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਮਨਸ੍ਯਲਮ੍
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਜਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਤਰੇ, ਬਾਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਤੇ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਤਦਾ । ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਯੁਵਤਯੋ ਜਾਤਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯੈ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਪੁਨਃ
ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਬਣ ਗਏ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰੇਮਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਪੁਰਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਲੋਕਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪਾਦਪੀਠਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਨਾਨਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਯਂ ਤ੍ਰਯਃ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਚਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਕੁਝ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਨੀਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਸੁਹਣੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ । ਵਿਰੇਜੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਃ ਕਿਲ
ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਨ੍ਤ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੀਣਾਮਾਰੁਤਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਖਦਰ੍ਪਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣਪਙ੍ਕਜੇ
ਸੁਣ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਵਿਚ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਯਮੋ ਰਵਿਃ
ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ-ਚਲਦਾ ਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਸੂਰਜ—
ਵਰੁਣਃ ਸ਼ੀਤਗੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕੁਬੇਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਾਗਰਾ ਨਦ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਕੁਬੇਰ, ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਰਦਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਹਾਹਾਹੂਹੂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸ਼ਵੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਤੇ ਹਾਹਾ-ਹੂਹੂ ਵੀ—
ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਗਾਃ ਸ਼ੇषਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਵਸੂ, ਸਾਧਿਆ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਸ਼, ਕਿਨਰ, ਉਰਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ—
ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ਼੍ਚ ਕੈਲਾਸਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਖਿਲਂ ਦृष੍ਟਂ ਨਖਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਨਃ
ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਸੀਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਖ ਵਿਚਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ।