ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾऽਭਵਨ੍ । ਕੇਯਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਚ ਕਿਂ ਨਾਮ ਨ ਜਾਨੀਮੋऽਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਾ ਰਾਮਾ ਸਹਸ੍ਰਕਰਸਂਯੁਤਾ । ਸਹਸ੍ਰਵਦਨਾ ਰਮ੍ਯਾ ਭਾਤਿ ਦੂਰਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਬੇਸ਼ੱਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਪ੍ਸਰਾ ਨਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨੇਯਂ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਕਿਲ । ਇਤਿ ਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
'ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੇਵ ਕੁੜੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।' ਹੇ ਨਾਰਦ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਦਾऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਉਵਾਚਾਮ੍ਬਾਂ ਸ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਉਸ ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏषਾ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਂ ਹਿ ਨਃ । ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਸਿਆਣਪ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਪੂਰੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਕੁਦਰਤ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾऽਲ੍ਪਧਿਯਾਂ ਦੇਵੀ ਯੋਗਗਮ੍ਯਾ ਦੁਰਾਸ਼ਯਾ । ਇਚ੍ਛਾ ਪਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਮਂ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਕੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਾऽਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ । ਵੇਦਗਰ੍ਭਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਮੂਲ ਰਾਣੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਜੀਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਖੇਡ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਬੀਜਮਯੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਰਾਜਤੇ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੌ । ਵਿਭੂਤਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੁਣ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਲੱਖਾਂ ਖਜਾਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਙ੍ਕਰੌ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯਦਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਅਸੀਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧੰਨ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਭਗਵਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਤ੍ਰ ਭਵੇਦਸ੍ਮਾਕਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਸੀ?
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਪੁਞ੍ਜਾ ਯੇ ਯੇ ਵਦਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਰਾਗਿਣੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਂ ਭਗਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੇਵੈषਾ ਸਦਾ ਪੁਰੁषਸਙ੍ਗਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇषਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹੀ ਮੂਲ ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸੌ ਦृਸ਼੍ਯਮਖਿਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸੁਰੌ । ਤਸ੍ਯੈषਾ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਯਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਮਾਇਆ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਕ੍ਵਾਹਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਤੁਲਾਮਸ੍ਯਾ ਨ ਭਵਾਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਸੈषਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਨਾਮ ਯਾ ਵੈ ਦृष੍ਟਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਬਾਲਭਾਵੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੋਲਯਨ੍ਤੀਵ ਮਾਂ ਮੁਦਾ
ਇਹੀ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯਨਂ ਵਟਪਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੁਸ੍ਥਿਰੇ ਦृਢੇ । ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜੇ
ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਸੈਜ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਅੰਗੂਠਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਲੇਲਿਹਨ੍ਤਞ੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਮਨੇਕੈਬਾਲਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਰਮਮਾਣਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਂ ਵਟਪਤ੍ਰਪੁਟੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੁੰਮਦੀ ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਸੀ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕਰਦੀ। ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਮੋੜ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਦੋਲਯਨ੍ਤੀ ਚ ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਸੇਯਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਜਾਤਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਿਵ
ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਝੁਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਚਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਂ ਨੋ ਜਨਨੀ ਸੈषਾ ਸ਼ृਣੁ ਤਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਂ ਦੇਵੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਵਯਂ ਗਚ੍ਛੇਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇऽਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੁੜ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ।
ਸੇਯਂ ਵਰਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇषਾ ਵਰਾਨ੍ ਹਿ ਨਃ । ਸ੍ਤੁਵਾਮਃ ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ਼੍ਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵਰ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗੀ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ।
ਯਦਿ ਨੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਃ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ । ਪਠਿष੍ਯਾਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸੇਵਕ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਓਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਹਰਿਣਾ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸੁਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਜਾਤੌ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੌ ਕਾਮਂ ਨਿਕਟੇ ਗਮਨਾਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਮਨਸ੍ਯਲਮ੍
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਜਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਤਰੇ, ਬਾਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਤੇ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਤਦਾ । ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਯੁਵਤਯੋ ਜਾਤਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯੈ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਪੁਨਃ
ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਬਣ ਗਏ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚਰਣਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰੇਮਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਪੁਰਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਲੋਕਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਾਸ਼੍ਚਾਰੁਭੂषਣਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ।