ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਛਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਪ੍ਰਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਰਕ੍ਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾ । ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹ ਲਾਲ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਵਦਨਾ ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਚ੍ਛਦਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਰਮਾਕੋਟ੍ਯਧਿਕਾ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਬਿਮ੍ਬਨਿਭਾਖਿਲਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਹੋਠ ਤੇ ਦੰਦ ਉਸਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੂਪ-ਚਟਾਕੀ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਦੇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਰਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਭੀष੍ਟਧਰਾ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸ੍ਮਿਤਭੂषਣਾ
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਹੀ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ।
ਹ੍ਰੀਙ੍ਕਾਰਜਪਨਿष੍ਠੈਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਨ੍ਦੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਾ । ਅਰੁਣਾ ਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕੁਮਾਰੀ ਨਵਯੌਵਨਾ
ਹ੍ਰੀੰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਉਦ੍ਯਤ੍ਪੀਨਕੁਚਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ਭੋਜਕੁਡ੍ਮਲਾ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਭਰੇ ਸਿਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਮਣਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਭੂषਣੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਕਿਰੀਟਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਉਸਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਨਕਚ੍ਛ੍ਰੀਚਕ੍ਰਤਾਟਙ੍ਕਵਿਟਙ੍ਕਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਹृਲ੍ਲੇਖਾ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀਤਿ ਨਾਮਜਾਪਪਰਾਯਣੈਃ
ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਚੱਕਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹ੍ਰੱਲੇਖਾ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸਖੀਵृਨ੍ਦੈਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਹृਲ੍ਲੇਖਾਦ੍ਯਾਭਿਰਮਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਹ੍ਰੱਲੇਖਾ ਆਦਿਕ ਅਮਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨਙ੍ਗਕੁਸੁਮਾਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦੇਵੀਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾ । ਦੇਵੀ षਟ੍ਕੋਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯੰਤਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾऽਭਵਨ੍ । ਕੇਯਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਚ ਕਿਂ ਨਾਮ ਨ ਜਾਨੀਮੋऽਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਾ ਰਾਮਾ ਸਹਸ੍ਰਕਰਸਂਯੁਤਾ । ਸਹਸ੍ਰਵਦਨਾ ਰਮ੍ਯਾ ਭਾਤਿ ਦੂਰਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਬੇਸ਼ੱਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਪ੍ਸਰਾ ਨਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨੇਯਂ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਕਿਲ । ਇਤਿ ਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
'ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੇਵ ਕੁੜੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।' ਹੇ ਨਾਰਦ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਦਾऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਉਵਾਚਾਮ੍ਬਾਂ ਸ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਉਸ ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏषਾ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਂ ਹਿ ਨਃ । ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਸਿਆਣਪ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਪੂਰੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਕੁਦਰਤ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾऽਲ੍ਪਧਿਯਾਂ ਦੇਵੀ ਯੋਗਗਮ੍ਯਾ ਦੁਰਾਸ਼ਯਾ । ਇਚ੍ਛਾ ਪਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਮਂ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਕੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਾऽਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ । ਵੇਦਗਰ੍ਭਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਮੂਲ ਰਾਣੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਜੀਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਖੇਡ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਬੀਜਮਯੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਰਾਜਤੇ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੌ । ਵਿਭੂਤਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੁਣ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਲੱਖਾਂ ਖਜਾਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਙ੍ਕਰੌ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯਦਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਅਸੀਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧੰਨ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਭਗਵਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਤ੍ਰ ਭਵੇਦਸ੍ਮਾਕਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਸੀ?
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਪੁਞ੍ਜਾ ਯੇ ਯੇ ਵਦਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਰਾਗਿਣੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਂ ਭਗਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੇਵੈषਾ ਸਦਾ ਪੁਰੁषਸਙ੍ਗਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇषਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹੀ ਮੂਲ ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸੌ ਦृਸ਼੍ਯਮਖਿਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸੁਰੌ । ਤਸ੍ਯੈषਾ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਯਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਮਾਇਆ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਕ੍ਵਾਹਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਤੁਲਾਮਸ੍ਯਾ ਨ ਭਵਾਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਸੈषਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਨਾਮ ਯਾ ਵੈ ਦृष੍ਟਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਬਾਲਭਾਵੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੋਲਯਨ੍ਤੀਵ ਮਾਂ ਮੁਦਾ
ਇਹੀ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯਨਂ ਵਟਪਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੁਸ੍ਥਿਰੇ ਦृਢੇ । ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜੇ
ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਸੈਜ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਅੰਗੂਠਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਲੇਲਿਹਨ੍ਤਞ੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਮਨੇਕੈਬਾਲਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਰਮਮਾਣਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਂ ਵਟਪਤ੍ਰਪੁਟੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੁੰਮਦੀ ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਸੀ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕਰਦੀ। ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਮੋੜ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਦੋਲਯਨ੍ਤੀ ਚ ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਸੇਯਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਜਾਤਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਿਵ
ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਝੁਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਚਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।