ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਦਨਾਗ੍ਰੇ ਯਯੌ ਤਾਵਦ੍ਧਰਿਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਨਗਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਮਲ ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਅਤਸੀਕੁਸੁਮਾਭਾਸਃ ਪੀਤਵਾਸਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਾਧਿਰੂਢਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਅਤਸੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਚਾਮਰੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰਾਸਨੇ । ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਤਰਸਾ ਵਿਮਾਨਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾ
ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੁਧਾਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਿष੍ਟਵਾਰਿਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਨ੍ । ਯਾਦੋਗਣਸਮਾਕੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚਲਦ੍ਵੀਚਿਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਅਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਲਚਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਪਾਰਿਜਾਤਾਦ੍ਯੈਃ ਪਾਦਪੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਛਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਰਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਨਾਨਾਦਾਮਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਅਸ਼ੋਕਬਕੁਲਾਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਰੁਬਕਾਦਿਭਿਃ
ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਕੁਰੁਬਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੌਮ੍ਯੈਃ ਕੇਤਕੀਚਮ੍ਪਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਸਙ੍ਘੁष੍ਟੋ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੁਹਣੇ ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਰੇਫਾਤਿਰਣਤ੍ਕਾਰੈਰਞ੍ਜਿਤਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵੀਪੇ ਸ਼ਿਵਾਕਾਰਃ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਟਾਪੂ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਬੜਾ ਮਨਮੋਹਣਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਲਿਖਚਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਦृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰ੍ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵਿਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਛਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਪ੍ਰਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਰਕ੍ਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾ । ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹ ਲਾਲ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਵਦਨਾ ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਚ੍ਛਦਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਰਮਾਕੋਟ੍ਯਧਿਕਾ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਬਿਮ੍ਬਨਿਭਾਖਿਲਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਹੋਠ ਤੇ ਦੰਦ ਉਸਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੂਪ-ਚਟਾਕੀ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਦੇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਰਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਭੀष੍ਟਧਰਾ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸ੍ਮਿਤਭੂषਣਾ
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਹੀ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ।
ਹ੍ਰੀਙ੍ਕਾਰਜਪਨਿष੍ਠੈਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਨ੍ਦੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਾ । ਅਰੁਣਾ ਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕੁਮਾਰੀ ਨਵਯੌਵਨਾ
ਹ੍ਰੀੰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਉਦ੍ਯਤ੍ਪੀਨਕੁਚਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ਭੋਜਕੁਡ੍ਮਲਾ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਭਰੇ ਸਿਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਮਣਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਭੂषਣੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਕਿਰੀਟਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਉਸਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਨਕਚ੍ਛ੍ਰੀਚਕ੍ਰਤਾਟਙ੍ਕਵਿਟਙ੍ਕਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਹृਲ੍ਲੇਖਾ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀਤਿ ਨਾਮਜਾਪਪਰਾਯਣੈਃ
ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਚੱਕਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹ੍ਰੱਲੇਖਾ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸਖੀਵृਨ੍ਦੈਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਹृਲ੍ਲੇਖਾਦ੍ਯਾਭਿਰਮਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਹ੍ਰੱਲੇਖਾ ਆਦਿਕ ਅਮਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨਙ੍ਗਕੁਸੁਮਾਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦੇਵੀਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾ । ਦੇਵੀ षਟ੍ਕੋਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯੰਤਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾऽਭਵਨ੍ । ਕੇਯਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਚ ਕਿਂ ਨਾਮ ਨ ਜਾਨੀਮੋऽਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਾ ਰਾਮਾ ਸਹਸ੍ਰਕਰਸਂਯੁਤਾ । ਸਹਸ੍ਰਵਦਨਾ ਰਮ੍ਯਾ ਭਾਤਿ ਦੂਰਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਬੇਸ਼ੱਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਪ੍ਸਰਾ ਨਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨੇਯਂ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਕਿਲ । ਇਤਿ ਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
'ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੇਵ ਕੁੜੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।' ਹੇ ਨਾਰਦ, ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਦਾऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਉਵਾਚਾਮ੍ਬਾਂ ਸ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਉਸ ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏषਾ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਂ ਹਿ ਨਃ । ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਸਿਆਣਪ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਪੂਰੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਕੁਦਰਤ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾऽਲ੍ਪਧਿਯਾਂ ਦੇਵੀ ਯੋਗਗਮ੍ਯਾ ਦੁਰਾਸ਼ਯਾ । ਇਚ੍ਛਾ ਪਰਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਮਂ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਕੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਾऽਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵਾ । ਵੇਦਗਰ੍ਭਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਮੂਲ ਰਾਣੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਜੀਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਖੇਡ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਬੀਜਮਯੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਰਾਜਤੇ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੌ । ਵਿਭੂਤਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੁਣ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਲੱਖਾਂ ਖਜਾਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਙ੍ਕਰੌ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।