ਮਾਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ । ਤਾਵਵੋਚਮਹਂ ਨੈਵ ਜਾਨੇ ਸृष੍ਟਿਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੌਣ ਹੈ?' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਕੋऽਹਂ ਕੋऽਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਮਮ ਚੇਸ਼੍ਵਰੌ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਥ ਵਿਮਾਨਂ ਤਚ੍ਚਚਾਲਾਸ਼ੁ ਮਨੋਜਵਮ੍
'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੁਲਾਵਾ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਕੋ?' ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮ੍ਯੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਮਨ੍ਦਾਰਵਾਟਿਕਾਰਮ੍ਯੇ ਕੀਰਕੋਕਿਲਕੂਜਿਤੇ
ਉਹ ਰਥ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਸਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵੀਣਾਮੁਰਜਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤੇ ਸੁਖਦੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਤਦੈਵ ਸਦਨਾਚ੍ਛੁਭਾਤ੍
ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਮ੍ਭੁਰ੍ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਪਞ੍ਚਾਨਨੋ ਦਸ਼ਭੁਜਃ ਕृਤਸੋਮਾਰ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨੋ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਃ । ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਰਕ੍ਸ਼ੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਗਜਾਨਨषਡਾਨਨੌ
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਖੜੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ, ਦੂਜਾ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਵ੍ਰਜਮਾਨੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ । ਨਨ੍ਦਿਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਪਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਨੰਦੀ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਗਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਪृष੍ਠਗਾਃ । ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ
ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਮਾਤृਭਿਃ ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨ੍ਯਵਸਂ ਮੁਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ; ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਸਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮਾਰਮਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਸਮ੍ਭਾਵ੍ਯਾ ਵਿਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਸੁਤ
ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਦਨਾਗ੍ਰੇ ਯਯੌ ਤਾਵਦ੍ਧਰਿਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਨਗਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਮਲ ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਅਤਸੀਕੁਸੁਮਾਭਾਸਃ ਪੀਤਵਾਸਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਾਧਿਰੂਢਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਅਤਸੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਚਾਮਰੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰਾਸਨੇ । ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਤਰਸਾ ਵਿਮਾਨਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾ
ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੁਧਾਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਿष੍ਟਵਾਰਿਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਨ੍ । ਯਾਦੋਗਣਸਮਾਕੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚਲਦ੍ਵੀਚਿਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਅਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਲਚਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਪਾਰਿਜਾਤਾਦ੍ਯੈਃ ਪਾਦਪੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਛਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਰਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਨਾਨਾਦਾਮਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਅਸ਼ੋਕਬਕੁਲਾਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਰੁਬਕਾਦਿਭਿਃ
ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਕੁਰੁਬਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੌਮ੍ਯੈਃ ਕੇਤਕੀਚਮ੍ਪਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਸਙ੍ਘੁष੍ਟੋ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੁਹਣੇ ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਰੇਫਾਤਿਰਣਤ੍ਕਾਰੈਰਞ੍ਜਿਤਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵੀਪੇ ਸ਼ਿਵਾਕਾਰਃ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਟਾਪੂ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਬੜਾ ਮਨਮੋਹਣਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਲਿਖਚਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਦृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰ੍ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵਿਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਛਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਪ੍ਰਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਰਕ੍ਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾ । ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹ ਲਾਲ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਵਦਨਾ ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਚ੍ਛਦਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਰਮਾਕੋਟ੍ਯਧਿਕਾ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਬਿਮ੍ਬਨਿਭਾਖਿਲਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਹੋਠ ਤੇ ਦੰਦ ਉਸਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੂਪ-ਚਟਾਕੀ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਦੇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਰਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਭੀष੍ਟਧਰਾ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸ੍ਮਿਤਭੂषਣਾ
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਹੀ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ।
ਹ੍ਰੀਙ੍ਕਾਰਜਪਨਿष੍ਠੈਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਨ੍ਦੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਾ । ਅਰੁਣਾ ਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕੁਮਾਰੀ ਨਵਯੌਵਨਾ
ਹ੍ਰੀੰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਉਦ੍ਯਤ੍ਪੀਨਕੁਚਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ਭੋਜਕੁਡ੍ਮਲਾ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਭਰੇ ਸਿਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਮਣਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਭੂषਣੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਕਿਰੀਟਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਉਸਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਨਕਚ੍ਛ੍ਰੀਚਕ੍ਰਤਾਟਙ੍ਕਵਿਟਙ੍ਕਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਾ । ਹृਲ੍ਲੇਖਾ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀਤਿ ਨਾਮਜਾਪਪਰਾਯਣੈਃ
ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਚੱਕਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹ੍ਰੱਲੇਖਾ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸਖੀਵृਨ੍ਦੈਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਹृਲ੍ਲੇਖਾਦ੍ਯਾਭਿਰਮਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਹ੍ਰੱਲੇਖਾ ਆਦਿਕ ਅਮਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨਙ੍ਗਕੁਸੁਮਾਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦੇਵੀਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾ । ਦੇਵੀ षਟ੍ਕੋਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਯੰਤਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।