ਕਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਮੌ ਮਾਰ੍ਜਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਲੇਪਨਂ ਗੋਮਯੇਨਾਥ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਕਥਾ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਣ੍ਡਪੋ ਰਮ੍ਯੋ ਰਂਭਾਸ੍ਤਂਭੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਵਿਤਾਨਮੁਪਰਿष੍ਠਾਤ੍ਤੁ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜ ਰਾਜਿਤਃ
ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਉੱਤੇ ਛੱਤ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚੈਵਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਖਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਰਚਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਵਾਪ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਿਛਾਵਟ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ।
ਯਥੋਚਿਤਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਮਾਸਨਾਨਿ ਚ । ਨृਣਾਂ ਚੈਵਾਥ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਹੇਤਵੇ
ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਢੁੱਕਵੇਂ ਆਸਨ ਲਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਸਕਣ।
ਵਾਗ੍ਮੀ ਦਾਂਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਦਯਾਲੁਨਿਸ੍ਪृਹੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਧੀਰੋ ਵਕ੍ਤੋਤ੍ਤਮੋ ਮਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਚਨਕਾਰੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਦਇਆਲੂ, ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਾਬਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਭਕ੍ਤਃ ਕਥਾਰਸਪਰਾਯਣਃ । ਉਦਾਰੋऽਲੋਲੁਪੋ ਨਮ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਿਂਸਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ, ਕਥਾ ਦੇ ਮੂਲ ਸੁਆਦ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਦਿਲੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਪਾਖਣ੍ਡਨਿਰਤੋ ਲੁਬ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣੋ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਸ੍ਤਥਾ । ਨਿष੍ਠੁਰਃ ਕ੍ਰੋਧਨੋ ਵਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀਯਜ੍ਞੇ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਖੰਡੀ, ਲਾਲਚੀ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਢੋਂਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਕਰਨ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛੇਦਨਾਯੈਕ: ਪਣ੍ਡਿਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾਗੁਣਃ । ਸ਼੍ਰੋਤृਬੋਧਕृਦਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਵਕ੍ਤੁਃ ਸਹਾਯਕृਤ੍
ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਰਹੇ ਤੇ ਵਚਨਕਾਰੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦਿਵਸਾਦਰ੍ਵਾਗ੍ਵਕ੍ਤृਸ਼੍ਰੋਤਾਦਿਭਿਰ੍ਜਨੈਃ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਰਕਰ੍ਮਾਦਿ ਤਤੋ ਨਿਯਮਕਲ੍ਪਨਮ੍
ਚੰਗੇ ਵੇਲੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਵਚਨਕਾਰੀ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੁੰਡਣ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਨ, ਫਿਰ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਉਣ।
ਅਰੁਣੋਦਯਵੇਲਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਯਾਚ੍ਛੌਚਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਸਂਧ੍ਯਾ ਤਰ੍ਪਣਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਦੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰੀਤ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਯੋਗ੍ਯਤ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯੇ ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਸਮਸ੍ਤਵਿਘ੍ਨਹਰ੍ਤਾਰਮਾਦੌ ਗਣਪਤਿਂ ਯਜੇਤ੍
ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਲਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਗ੍ਭਵਾਨ੍ । ਵਟੁਕਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਂ ਚ ਯੋਗਿਨੀਰ੍ਮਾਤृਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਲਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ ਉਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਵਟੁਕ, ਖੇਤਰਪਾਲ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗ੍ਰਹਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਨੁਨਾ ਪੂਜਯੇਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਚਾਰੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਤਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਙ੍ਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਯਥਾਵਚ੍ਛੋਭਨਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਰੂਪ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਾਵਿਘ੍ਨੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵृਣੁਯਾਤ੍ਤਂ ਚ ਵਾਡਵਾਨ੍ । ਜਾਪ੍ਯੋ ਨਵਾਰ੍ਣਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੈਃ ਪਾਠ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤੀਸ੍ਤਵਃ
ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾਂਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਭਵਾਨਿ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਭਵਾਨੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।'
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਕृਪਾਮਯੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਰਾਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਦਂਬਿਕੇ
ਹੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਮਨੋਭਿਲषਿਤਂ ਦੇਵਿ ਵਰਂ ਦੇਹਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ਕਥਾਂ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਹੇ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਦਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਮਾਲ੍ਯਾਲਂਕਾਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸਂਭੂष੍ਯ' ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚ ਤਮ੍
ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਸ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਲਾ, ਗਹਣੇ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਤਿਹਾਸਜ੍ਞ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕਥਾਚਂਦ੍ਰੋਦਯੇਨਾਂਤਸ੍ਤਮਃਸ੍ਤੋਮਂ ਨਿਰਾਕੁਰੁ ॥ ੩੫ ਤਦਗ੍ਰੇ ਤੁ ਨਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਦਾ । ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨੁਪਵੇਸ਼੍ਯਾਦੌ ਸਂਪੂਜ੍ਯੋਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਨੌਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਾਪ੍ਤਯੇ । ਗृਹਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਪ੍ਤਘਨਚਿਨ੍ਤਾਮਪਾਸ੍ਯ ਚ
ਚਾਰ ਲੱਛਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਘਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇऽਵਸ਼ੇषਿਤੇ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਵਾਚਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਮਲਮੂਤ੍ਰਜਯਾਯੈषਾਂ ਲਘੁ ਭੋਜਨਮਿष੍ਯਤੇ । ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਵਰਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸਕृਦੇਵ ਕਥਾਰ੍ਥਿਨਾ
ਦੇਹਿਕ ਲੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹਲਕਾ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਵਿਸ਼ ਅੰਨ ਖਾਵੇ।
ਅਥਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਫਲਾਹਾਰੀ ਪਯੋਭੁਗ੍ਵਾ ਘृਤਾਸ਼ਨਃ । ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਥਾਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਫਲ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘਿਉ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਕਥਾਸ਼੍ਰਵਣਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਮਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯੇ ਭੇਦਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਪਾਖਣ੍ਡਾ ਹਿਂਸਕਾਃ ਖਲਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਯੇ ਨ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ
ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਪਟੀ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣੇ ਲੁਬ੍ਧਾਃ ਪਰਦਾਰਧਨੇषੁ ਚ । ਦੇਵਸ੍ਵਹਰਣੇ ਤੇषਾਂ ਨਾਧਿਕਾਰਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਪਰਾਈ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ ਹਨ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਭੂਸ਼ਾਯੀ ਸਤ੍ਯਵਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜੀਤ ਪਤ੍ਰਾਵਲ੍ਯਾਂ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਥਾਲੀ 'ਚ ਸਯਾਮ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਵੇ।
ਵृਂਤਾਂਕਂ ਚ ਕਲਿਨ੍ਦਂ ਚ ਤੈਲਂ ਚ ਦ੍ਵਿਦਲਂ ਮਧੁ । ਦਗ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਭਾਵਦੁष੍ਟਂ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ
ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੈਗਨ, ਲੌਕੀ, ਤੇਲ, ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਸੀ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਮਿषਂ ਚ ਮਸੂਰਾਨ੍ਨਮੁਦਕ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਮੇਵ ਚ । ਰਸੋਨਂ ਮੂਲਕਂ ਹਿਂਗੁਂ ਪਲਾਂਡੁਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮਾਸਿਕ ਔਰਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਸਣ, ਮੂਲੀ, ਹੀੰਗ, ਪਿਆਜ਼ ਜਾਂ ਧਨੀਆ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ।