ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚਚਾਲ ਗਗਨੇ ਵਿਮਾਨਂ ਪਵਨੇਰਿਤਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਮਾਭਿਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਚ੍ਛਾਯਾਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਰਜਾਤ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਗਜਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਮੇਨਕਾਪ੍ਰਭृਤੀਨਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮੈਨਕਾ ਆਦਿਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਗਾਨਨृਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਨਾਲ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਵਾਟਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਚ ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੰਦਰ ਬਾਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵਯਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਵਿष੍ਟਪਂ ਤਦਾ । ਯਾਦਃਪਤਿਂ ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਯਮਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਉਹ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦਰਸ਼ ਕੇ ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਤਦਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਮਣ੍ਡਿਤਾਤ੍
ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਚੌਂਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਦੇਵਰਾਜ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਨਰਵਾਹ੍ਯਾਵਨੌ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਵਯਂ ਤਚ੍ਚ ਚਚਾਲ ਤਰਸਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਹਰਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਦਾ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜਦੋਂ ਹਰਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸਭਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਸਾਗਰਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗੋਰਗਾਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਮਾਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ । ਤਾਵਵੋਚਮਹਂ ਨੈਵ ਜਾਨੇ ਸृष੍ਟਿਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੌਣ ਹੈ?' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਕੋऽਹਂ ਕੋऽਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਮਮ ਚੇਸ਼੍ਵਰੌ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਥ ਵਿਮਾਨਂ ਤਚ੍ਚਚਾਲਾਸ਼ੁ ਮਨੋਜਵਮ੍
'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੁਲਾਵਾ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਕੋ?' ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮ੍ਯੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਮਨ੍ਦਾਰਵਾਟਿਕਾਰਮ੍ਯੇ ਕੀਰਕੋਕਿਲਕੂਜਿਤੇ
ਉਹ ਰਥ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਸਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵੀਣਾਮੁਰਜਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤੇ ਸੁਖਦੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਤਦੈਵ ਸਦਨਾਚ੍ਛੁਭਾਤ੍
ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਮ੍ਭੁਰ੍ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਪਞ੍ਚਾਨਨੋ ਦਸ਼ਭੁਜਃ ਕृਤਸੋਮਾਰ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨੋ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਃ । ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਰਕ੍ਸ਼ੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਗਜਾਨਨषਡਾਨਨੌ
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਖੜੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ, ਦੂਜਾ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਵ੍ਰਜਮਾਨੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ । ਨਨ੍ਦਿਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਪਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਨੰਦੀ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਗਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਪृष੍ਠਗਾਃ । ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ
ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਮਾਤृਭਿਃ ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨ੍ਯਵਸਂ ਮੁਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ; ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਸਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮਾਰਮਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਸਮ੍ਭਾਵ੍ਯਾ ਵਿਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਸੁਤ
ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਦਨਾਗ੍ਰੇ ਯਯੌ ਤਾਵਦ੍ਧਰਿਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਨਗਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਮਲ ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਅਤਸੀਕੁਸੁਮਾਭਾਸਃ ਪੀਤਵਾਸਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਾਧਿਰੂਢਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਅਤਸੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਚਾਮਰੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰਾਸਨੇ । ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਤਰਸਾ ਵਿਮਾਨਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾ
ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੁਧਾਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਿष੍ਟਵਾਰਿਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਨ੍ । ਯਾਦੋਗਣਸਮਾਕੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚਲਦ੍ਵੀਚਿਵਿਰਾਜਿਤਃ
ਅਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਲਚਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਪਾਰਿਜਾਤਾਦ੍ਯੈਃ ਪਾਦਪੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਛਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਰਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਨਾਨਾਦਾਮਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਅਸ਼ੋਕਬਕੁਲਾਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਰੁਬਕਾਦਿਭਿਃ
ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਕੁਰੁਬਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੌਮ੍ਯੈਃ ਕੇਤਕੀਚਮ੍ਪਕੈਰ੍ਵृਤਃ । ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਸਙ੍ਘੁष੍ਟੋ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੁਹਣੇ ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਰੇਫਾਤਿਰਣਤ੍ਕਾਰੈਰਞ੍ਜਿਤਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵੀਪੇ ਸ਼ਿਵਾਕਾਰਃ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਟਾਪੂ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਬੜਾ ਮਨਮੋਹਣਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਲਿਖਚਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਦृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰ੍ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵਿਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।