ਵਿਮਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਜ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਅੱਗੇ—
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਿਮਾਨੇ ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਿਤੇ । ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਸੁਸਂਵੀਤੇ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਸ਼ਬ੍ਦਿਤੇ
ਅਸੀਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸੁਰਸਦ੍ਮਨਿਭੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ । ਸੋਪਵਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੀ ਮਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਵੈ ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਚਾਮ੍ਬਰੇ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰ੍ਹਰਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਵਿਮਾਨਂ ਤਨ੍ਮਨੋਵੇਗਂ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰੇ ਗਤਮ੍ । ਨ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਤਦਾ
ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਰਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਾਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਹ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਣ ਦੀ ਗਤੀ ਮਨ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।"
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਫਲਾ ਰਮ੍ਯਾਃ ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਮਣ੍ਡਿਤਾਃ । ਮਹੀ ਮਹੀਧਰਾਃ ਕਾਮਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੋਕਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਸਭ ਸੁਹਾਵਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਃ । ਵਾਪ੍ਯਃ ਕੂਪਾਸ੍ਤਡਾਗਾਸ਼੍ਚ ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਚ ਨਿਰ੍ਝਰਾਃ
ਉੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦ, ਪਸ਼ੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਤਲਾਵਾਂ, ਕੂਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਹਿੜੇ, ਦਲਦਲ ਤੇ ਝਰਨੇ ਵੀ ਸਨ।
ਪੁਰਤੋ ਨਗਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਯਜ੍ਞਸ਼ਾਲਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਹਰ੍ਮ੍ਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਯਗ ਦੇ ਮੰਡਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾਪ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਯਮਿਤਿ ਕੇਨਾਸੌ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋਸ੍ਤਿ ਤਦਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਸਵਰਗ ਹੈ? ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕੌਣ ਬਣਾਇਆ ਹੈ?"
ਰਾਜਾਨਂ ਦੇਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਮृਗਯਾਂ ਵਨੇ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਮਾਨੋਪਰਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਧਰ ਅੰਬਿਕਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚਚਾਲ ਗਗਨੇ ਵਿਮਾਨਂ ਪਵਨੇਰਿਤਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨਨ੍ਦਨਂ ਚ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਮਾਭਿਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਚ੍ਛਾਯਾਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਰਜਾਤ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਗਜਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਮੇਨਕਾਪ੍ਰਭृਤੀਨਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮੈਨਕਾ ਆਦਿਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਗਾਨਨृਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਨਾਲ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਵਾਟਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਚ ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੰਦਰ ਬਾਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵਯਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਵਿष੍ਟਪਂ ਤਦਾ । ਯਾਦਃਪਤਿਂ ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਯਮਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਉਹ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਦਰਸ਼ ਕੇ ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਤਦਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਮਣ੍ਡਿਤਾਤ੍
ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਚੌਂਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਦੇਵਰਾਜ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਨਰਵਾਹ੍ਯਾਵਨੌ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਵਯਂ ਤਚ੍ਚ ਚਚਾਲ ਤਰਸਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਹਰਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਦਾ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜਦੋਂ ਹਰਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸਭਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਸਾਗਰਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗੋਰਗਾਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਮਾਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ । ਤਾਵਵੋਚਮਹਂ ਨੈਵ ਜਾਨੇ ਸृष੍ਟਿਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੌਣ ਹੈ?' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਕੋऽਹਂ ਕੋऽਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਭ੍ਰਮੋऽਯਂ ਮਮ ਚੇਸ਼੍ਵਰੌ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਥ ਵਿਮਾਨਂ ਤਚ੍ਚਚਾਲਾਸ਼ੁ ਮਨੋਜਵਮ੍
'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੁਲਾਵਾ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਕੋ?' ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਵਾਈ ਰਥ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮ੍ਯੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਮਨ੍ਦਾਰਵਾਟਿਕਾਰਮ੍ਯੇ ਕੀਰਕੋਕਿਲਕੂਜਿਤੇ
ਉਹ ਰਥ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਸਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵੀਣਾਮੁਰਜਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤੇ ਸੁਖਦੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਤਦੈਵ ਸਦਨਾਚ੍ਛੁਭਾਤ੍
ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਮ੍ਭੁਰ੍ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਪਞ੍ਚਾਨਨੋ ਦਸ਼ਭੁਜਃ ਕृਤਸੋਮਾਰ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨੋ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਃ । ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਰਕ੍ਸ਼ੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਗਜਾਨਨषਡਾਨਨੌ
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਖੜੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ, ਦੂਜਾ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਵ੍ਰਜਮਾਨੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ । ਨਨ੍ਦਿਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਪਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਨੰਦੀ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਗਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਪृष੍ਠਗਾਃ । ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦ
ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਮਾਤृਭਿਃ ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨ੍ਯਵਸਂ ਮੁਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ; ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਸਦਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਮਾਰਮਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਸਮ੍ਭਾਵ੍ਯਾ ਵਿਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਸੁਤ
ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।