ਉਤ੍ਤਰਨ੍ਸਲਿਲੇ ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣੋ ਧਰਣੀਂ ਨਾਵਾਪ ਤਾਂ ਯਦਾ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਪਸ੍ਤਪੇਤਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਵਾਗਭੂਦਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਤਤੋ ਮਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਤਪ ਕਰ, ਤਪ ਕਰ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਮਲ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸृਜੇਤਿ ਪੁਨਰੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਾਣੀ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ । ਵਿਮੂਢੋऽਹਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਂ ਸृਜਾਮਿ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
ਉਥੇ ਫਿਰ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਣੀ: 'ਸਿਰਜੋ!' ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਜਾਂ, ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਵਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦਾਰੁਣੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੀषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਕਰਾਲਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਆ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਨਾਲਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਾਰਿਮਧ੍ਯਮਵਾਤਰਮ੍ । ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮੇਘਸ਼੍ਯਾਮਸ਼ਰੀਰਸ੍ਤੁ ਪੀਤਵਾਸਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਸ਼ੇषਸ਼ਾਯੀ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਲੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਾਦ੍ਯਾਯੁਧੈਃ ਸੁਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ੇषਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਿਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸ਼ਯਾਨਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੋਗਿਭੋਗੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਲਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਮਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਉੱਤੇ ਲੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਾ ਜਾਤਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਨਾਰਦ । ਮਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਤੁਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ, ਨਾਰਦ! 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੀਂਦ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ।
ਦੇਹਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗਗਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਅਵਿਤਰ੍ਕ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਜਹੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਹਂ ਵਿਹਾਯਾਸ਼ੁ ਵਿਰਰਾਜ ਨਭਃਸ੍ਥਿਤਾ । ਉਦਤਿष੍ਠਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਯਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਅਜੇਤ ਆਤਮਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਪਂਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਦਾ ਵਿਲੋਕਿਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਹਰਿਣਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਂ ਵਿਮਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਹਤੌ ਚ ਤੌ । ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰਾਵਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਖੜੇ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਮਾਮਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਦੇਵੀ ਮਨੋਹਰਾ । ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਵਾਚਾਸ੍ਮਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲੀ।
ਕृਪਾਵਲੋਕਨੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਵਨੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਨਥ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਕਾਜੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਸਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ— 'ਸਿਰਜਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ।'
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਹਤਾਵੇਤੌ ਮਹਾਸੁਰੌ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨਿਕੇਤਾਨਿ ਵਸਧ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
'ਇਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਜੋ, ਸੰਭਾਲੋ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਉਥੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੋ।'
ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸृਜਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਵਿਭੂਤਿਭਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੇਸ਼ਲਂ ਸੁਖਦਂ ਮृਦੁ
'ਸਭ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਿਰਜੋ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਨਰਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਅਬ੍ਰੂਮ ਤਾਮਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਮਃ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨ ਮਹੀ ਵਿਤਤਾ ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਤਤਂ ਜਲਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਿੰਦਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸਿਰਜੀਏ? ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਫੈਲੀ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈ।'
ਨ ਭੂਤਾਨਿ ਗੁਣਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਿਵਾ ਜਾਤਾ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨਾ
'ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਤੱਤ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਹਨ।' ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਝਟਿਤ੍ਯੇਵਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਗਗਨਾਚ੍ਛੁਭਮ੍ । ਸੋਵਾਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰਾਃ ਕਾਮਂ ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਗਤਸਾਧ੍ਵਸਾਃ
ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੋ।'
ਵਿਮਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਜ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਅੱਗੇ—
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਿਮਾਨੇ ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਿਤੇ । ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਸੁਸਂਵੀਤੇ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਸ਼ਬ੍ਦਿਤੇ
ਅਸੀਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸੁਰਸਦ੍ਮਨਿਭੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ । ਸੋਪਵਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੀ ਮਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਵੈ ਨੋਦਯਾਮਾਸ ਚਾਮ੍ਬਰੇ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰ੍ਹਰਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਵਿਮਾਨਂ ਤਨ੍ਮਨੋਵੇਗਂ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰੇ ਗਤਮ੍ । ਨ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਤਦਾ
ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਰਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਾਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਹ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਣ ਦੀ ਗਤੀ ਮਨ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।"
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਫਲਾ ਰਮ੍ਯਾਃ ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਮਣ੍ਡਿਤਾਃ । ਮਹੀ ਮਹੀਧਰਾਃ ਕਾਮਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੋਕਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਸਭ ਸੁਹਾਵਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਃ । ਵਾਪ੍ਯਃ ਕੂਪਾਸ੍ਤਡਾਗਾਸ਼੍ਚ ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਚ ਨਿਰ੍ਝਰਾਃ
ਉੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦ, ਪਸ਼ੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਤਲਾਵਾਂ, ਕੂਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਹਿੜੇ, ਦਲਦਲ ਤੇ ਝਰਨੇ ਵੀ ਸਨ।
ਪੁਰਤੋ ਨਗਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਯਜ੍ਞਸ਼ਾਲਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਹਰ੍ਮ੍ਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਯਗ ਦੇ ਮੰਡਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾਪ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਯਮਿਤਿ ਕੇਨਾਸੌ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋਸ੍ਤਿ ਤਦਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਸਵਰਗ ਹੈ? ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕੌਣ ਬਣਾਇਆ ਹੈ?"
ਰਾਜਾਨਂ ਦੇਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਮृਗਯਾਂ ਵਨੇ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਮਾਨੋਪਰਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਧਰ ਅੰਬਿਕਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ।