ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਧਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨੈਕਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਯਜੇ ਕਂ ਵਾ ਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਰ੍ਚਯਾਮਿ ਕਮ੍ । ਸ੍ਤੌਮਿ ਕਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਾਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ, ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਸੁਆਮੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਮਯਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੋ ਕृਤੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸੁਤਾਦ੍ਯਾਹਂ ਦੁਰ੍ਬੋਧਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿष੍ਣੋਰਪਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਤੂੰ ਬੜਾ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਵਾਲ ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ।
ਰਾਗੀ ਕੋऽਪਿ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਮਤੇ । ਵਿਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਿਰੀਹੋ ਯੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮੋਹ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪੁਰਾ ਜਾਤੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਭੂਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਮਲਾਦਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਮਿਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਤੱਤ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮਿਆ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਤਰਣਿਂ ਸੋਮਂ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ । ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਸਮਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਕਰਵਂ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਸੂਰਜ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਚੰਨ, ਨਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਪਹਾੜ। ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦਹਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਸਲਿਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਕੋ ਮੇ ਤ੍ਰਾਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਰ੍ਤਾ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਵਾ ਯੁਗਾਤ੍ਯਯੇ
ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਇਆ? ਮੇਰਾ ਰਾਖਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਕੌਣ ਹੈ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਨ ਚ ਭੂਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਪष੍ਟਾ ਯਦਾਧਾਰਂ ਜਲਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਪਙ੍ਕਜਂ ਕਥਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਰੂਢਿਯੋਗਯੋਃ
ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਹੀ ਆਧਾਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਕਮਲ, ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਵਾਧ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਉੱਗਿਆ?
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਙ੍ਕਂ ਤਂ ਮੂਲਂ ਵੈ ਪਙ੍ਕਜਸ੍ਯ ਚ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰਾ ਤਤ੍ਰ ਮੂਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉਤ੍ਤਰਨ੍ਸਲਿਲੇ ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣੋ ਧਰਣੀਂ ਨਾਵਾਪ ਤਾਂ ਯਦਾ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਪਸ੍ਤਪੇਤਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਵਾਗਭੂਦਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਤਤੋ ਮਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਤਪ ਕਰ, ਤਪ ਕਰ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਮਲ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸृਜੇਤਿ ਪੁਨਰੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਾਣੀ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ । ਵਿਮੂਢੋऽਹਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਂ ਸृਜਾਮਿ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
ਉਥੇ ਫਿਰ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਣੀ: 'ਸਿਰਜੋ!' ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਜਾਂ, ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਵਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦਾਰੁਣੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੀषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਕਰਾਲਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਆ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਨਾਲਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਾਰਿਮਧ੍ਯਮਵਾਤਰਮ੍ । ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮੇਘਸ਼੍ਯਾਮਸ਼ਰੀਰਸ੍ਤੁ ਪੀਤਵਾਸਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਸ਼ੇषਸ਼ਾਯੀ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਲੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਾਦ੍ਯਾਯੁਧੈਃ ਸੁਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਤਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ੇषਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਿਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸ਼ਯਾਨਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੋਗਿਭੋਗੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਲਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਮਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਉੱਤੇ ਲੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਾ ਜਾਤਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਨਾਰਦ । ਮਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਤੁਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ, ਨਾਰਦ! 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੀਂਦ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ।
ਦੇਹਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗਗਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਅਵਿਤਰ੍ਕ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਜਹੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਹਂ ਵਿਹਾਯਾਸ਼ੁ ਵਿਰਰਾਜ ਨਭਃਸ੍ਥਿਤਾ । ਉਦਤਿष੍ਠਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਯਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਅਜੇਤ ਆਤਮਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਪਂਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤਵਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਦਾ ਵਿਲੋਕਿਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਹਰਿਣਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਂ ਵਿਮਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਹਤੌ ਚ ਤੌ । ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰਾਵਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਖੜੇ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਮਾਮਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਦੇਵੀ ਮਨੋਹਰਾ । ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਵਾਚਾਸ੍ਮਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲੀ।
ਕृਪਾਵਲੋਕਨੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਵਨੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਨਥ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਕਾਜੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਸਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ— 'ਸਿਰਜਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ।'
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਹਤਾਵੇਤੌ ਮਹਾਸੁਰੌ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨਿਕੇਤਾਨਿ ਵਸਧ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
'ਇਹ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਜੋ, ਸੰਭਾਲੋ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਉਥੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੋ।'
ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸृਜਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਵਿਭੂਤਿਭਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੇਸ਼ਲਂ ਸੁਖਦਂ ਮृਦੁ
'ਸਭ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਿਰਜੋ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਨਰਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਅਬ੍ਰੂਮ ਤਾਮਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਮਃ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨ ਮਹੀ ਵਿਤਤਾ ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਤਤਂ ਜਲਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਿੰਦਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸਿਰਜੀਏ? ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਫੈਲੀ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈ।'
ਨ ਭੂਤਾਨਿ ਗੁਣਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਿਵਾ ਜਾਤਾ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨਾ
'ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਤੱਤ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਹਨ।' ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਝਟਿਤ੍ਯੇਵਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਗਗਨਾਚ੍ਛੁਭਮ੍ । ਸੋਵਾਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰਾਃ ਕਾਮਂ ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਗਤਸਾਧ੍ਵਸਾਃ
ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੋ।'