ਧਰ੍ਮਲੋਪਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਪ੍ਰਬੋਥਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੋ ਵृਥਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿਅਰਥ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਧਰ੍ਮਨਾਸ਼ਾਦ੍ਵਰਂ ਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਥਾਪਿ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਧਰ੍ਮਹਾਨਿਰ੍ਨਰਾਣਾਂ ਹਿ ਨਰਕਾਯ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਧਰਮ ਨਾਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਨਾਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਬਾਲਾ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਤ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੋऽਪਿ ਸਞ੍ਜਾਤ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਸਤਵ੍ਰਤੀ ਜੀ!'
ਉਤ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤृਗृਹਂ ਯਾਹਿ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਰਿਣੀ
ਉਠ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤਾ ਚਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ.'
ਵੇਪਮਾਨਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਮਿਤਪ੍ਰਭ
ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਤਿ ਉਜਲੇ ਜੀ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?'
ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਨਿਰਾਕੁਲਃ । ਗਤਾ ਸਾ ਮੁਨਿਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵਾਸੁਕੇਃ ਸਦਨਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ.' ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਸੁਕੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ.
ਪृष੍ਟਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪਤਿਨਾ ਤਦਾ । ਅਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, 'ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ,” ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ.'
ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਵਾਙ੍ਮੁਨਿਰਿਤ੍ਯੁਤ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਚ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਵਾਸੁਕੇ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਰਿਸ਼ੀ ਤਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ.' ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਲਿਆ.
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਜਾਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਬਾਲਕਃ । ਆਸ੍ਤੀਕ ਇਤਿ ਨਾਮਾਸੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤਿਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ.
ਤੇਨਾਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ । ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ.
ਭਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਨਿਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਃ । ਯਾਯਾਵਰਕੁਲੋਤ੍ਪਨੋ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀਸੁਤਃ
ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ.
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਾਰਤਂ ਸਕਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਦਾਨਾਨਿ ਬਹੁ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਪੂਜਿਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ.
ਕृਤੇਨ ਸੁਕृਤੇਨਾਪਿ ਨ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਪਾਵਿਤਂ ਨ ਕੁਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਪਤਿਸਤ੍ਤਮ
ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ.
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਯਤਨਂ ਭੂਪ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕੁਰੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਯੇਨ ਵੈ ਸਕਲਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਵ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਵੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ.
ਪੂਜਿਤਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸਕਲਦਾ ਸਦਾ । ਕੁਲਵृਦ੍ਧਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸਦਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜ ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ.
ਦੇਵੀਮਖਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਾਤਾ ਦਾ ਯਜਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਚਾ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣੋ.
ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪਰਮਪਾਵਨੀਮ੍ । ਸਂਸਾਰਤਾਰਿਣੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਨਾਰਸਸਮਾਹृਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ.
ਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਪਰਂ ਚਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰਾਣਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ । ਨਾਰਾਧ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵੀਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਾਦृਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਤੇ ਸਭਾਗ੍ਯਾਃ ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਯੇषਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਵਸਤਿ ਪ੍ਰੇਮਸਂਕੁਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਲੋਕ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਝਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ.
ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੁਵਿ ਭਾਰਤ ਭਾਰਤੇ । ਨਾਰਾਧਿਤਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਯੈਰ੍ਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸਦਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਂ ਨ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ?
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਯਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਤੇ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਮਮ੍ਬਾਭਿਧਂ ਮਹਤ੍ । ਸਾ ਕਾ ਕਥਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕੁਤ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕਿਂਗੁਣਾ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੰਬਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਕਿੱਥੇ ਹੋਈ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੀ ਗੁਣ ਹਨ?
ਕੀਦृਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਖਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤਥਾ । ਵਿਧਾਨਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਉਸ ਯੱਗ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕਿਵੇਂ ਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਕੀ ਹੈ? ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਖਿਲਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭੂਸੁਰ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਸृष੍ਟਿਪਾਲਨਸਂਹਾਰਕਾਰਕਾਃ ਸਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਆਹੋਸ੍ਵਿਤ੍ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਕੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੁਤੰਤਰ ਹਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਆਧੀਨ ਹਨ? ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮृਤ੍ਯੁਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨੋ ਵਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣਃ । ਅਧਿਭੂਤਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨ ਵਾ ਦੁਃਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾਤ੍ਮਕੈਃ
ਕੀ ਉਹ ਮੌਤ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ ਜਾਂ ਸੱਚ-ਚੇਤਨ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ?
ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗਾ ਨੋ ਵਾ ਤੇ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਕਥਂ ਤੇ ਵੈ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੀ ਉਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਏ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।