ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਾਗਾ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ਼ੁਚਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਹੋਚੁਃ ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਅਰ੍ਪਯਧ੍ਵਂ ਸਨਾਮਿਕਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਿਓ।"
ਤਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਸ੍ਤੀਕ ਇਤਿ ਨਾਮਾਸੌ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਬਚਾਏਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੁਭ ਮੰਤਵ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਨਾਮਾਂ ਤਾਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰੁਵਾਚ ਤਮ੍ । ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਯਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾ ਤਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੁਨੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਵਾਗ੍ਬਨ੍ਧਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਃ ਕਾਮਂ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਵਾਸੁਕੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਣਕੁਟੀਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਵਨੇ । ਤਯਾ ਸਹ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਰਮਮਾਣਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਏਕਦਾ ਭੋਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਭਗਿਨੀ ਵਾਸੁਕੇਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਭੈਣ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨ ਸਮ੍ਬੋਧਯਿਤਵ੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਤਦਾ
"ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣੀ ਨਹੀਂ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮਾਂ ਬੋਧਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।"
ਧਰ੍ਮਲੋਪਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਪ੍ਰਬੋਥਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੋ ਵृਥਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿਅਰਥ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਧਰ੍ਮਨਾਸ਼ਾਦ੍ਵਰਂ ਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਥਾਪਿ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਧਰ੍ਮਹਾਨਿਰ੍ਨਰਾਣਾਂ ਹਿ ਨਰਕਾਯ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਧਰਮ ਨਾਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਨਾਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਬਾਲਾ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਤ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੋऽਪਿ ਸਞ੍ਜਾਤ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਸਤਵ੍ਰਤੀ ਜੀ!'
ਉਤ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤृਗृਹਂ ਯਾਹਿ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਰਿਣੀ
ਉਠ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤਾ ਚਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ.'
ਵੇਪਮਾਨਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਮਿਤਪ੍ਰਭ
ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਤਿ ਉਜਲੇ ਜੀ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?'
ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਨਿਰਾਕੁਲਃ । ਗਤਾ ਸਾ ਮੁਨਿਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵਾਸੁਕੇਃ ਸਦਨਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ.' ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਸੁਕੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ.
ਪृष੍ਟਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪਤਿਨਾ ਤਦਾ । ਅਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, 'ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ,” ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ.'
ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਵਾਙ੍ਮੁਨਿਰਿਤ੍ਯੁਤ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਚ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਵਾਸੁਕੇ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਰਿਸ਼ੀ ਤਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ.' ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਲਿਆ.
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਜਾਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਬਾਲਕਃ । ਆਸ੍ਤੀਕ ਇਤਿ ਨਾਮਾਸੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤਿਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ.
ਤੇਨਾਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ । ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ.
ਭਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਨਿਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਃ । ਯਾਯਾਵਰਕੁਲੋਤ੍ਪਨੋ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀਸੁਤਃ
ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ.
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਾਰਤਂ ਸਕਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਦਾਨਾਨਿ ਬਹੁ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਪੂਜਿਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ.
ਕृਤੇਨ ਸੁਕृਤੇਨਾਪਿ ਨ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਪਾਵਿਤਂ ਨ ਕੁਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਪਤਿਸਤ੍ਤਮ
ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ.
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਯਤਨਂ ਭੂਪ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕੁਰੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਯੇਨ ਵੈ ਸਕਲਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਵ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਵੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ.
ਪੂਜਿਤਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸਕਲਦਾ ਸਦਾ । ਕੁਲਵृਦ੍ਧਿਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸਦਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜ ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ.
ਦੇਵੀਮਖਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਾਤਾ ਦਾ ਯਜਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਚਾ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣੋ.
ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪਰਮਪਾਵਨੀਮ੍ । ਸਂਸਾਰਤਾਰਿਣੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਨਾਰਸਸਮਾਹृਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ.
ਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਪਰਂ ਚਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰਾਣਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ । ਨਾਰਾਧ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵੀਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਾਦृਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਤੇ ਸਭਾਗ੍ਯਾਃ ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਯੇषਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਵਸਤਿ ਪ੍ਰੇਮਸਂਕੁਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਲੋਕ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਝਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ.
ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੁਵਿ ਭਾਰਤ ਭਾਰਤੇ । ਨਾਰਾਧਿਤਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਯੈਰ੍ਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸਦਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.