ਸ਼ਂਸ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਮਾਤਃ ਕਰੋਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਮ੍ । ਵਿਨਤੋਵਾਚ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵृਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾ
'ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।' ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹਾਂ।'
ਵਹ ਮਾਂ ਸਾ ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸੁਤ । ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ ਵਹਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਲ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
'ਅੱਜ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਚਲ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ।' ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਗਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਕਦ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ
'ਕਲੀਅਣੀਏ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਕਦਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦਾਸੀਭਾਵਮਪਾਕਰ੍ਤੁਂ ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਵਾਹ ਤਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਵੈ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਪਾਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਮਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗਰੁਡਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮੇ ਮਾਤਾ ਦਾਸੀਭਾਵਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?"
ਕਦ੍ਰੂਰੁਵਾਚ ਅਮृਤਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਦਾਨੀਯ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍ । ਸਮਰ੍ਪਯ ਸੁਤਾਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਾਤਰਂ ਮੋਚਯਾਬਲਾਮ੍
ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਛੁਡਾ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਸੁਧਾਕੁਮ੍ਭਂ ਖਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਆਇਆ।"
ਸਮਾਨੀਯਾਮृਤਂ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵੈਨਤੇਯਃ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਮੋਚਿਤਾ ਵਿਨਤਾ ਤੇਨ ਦਾਸੀਭਾਵਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਵੈਨਤੇਯ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਨਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਮृਤਂ ਸਞ੍ਜਹਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਰ੍ਪਾ ਯਦਾ ਗਤਾਃ । ਦਾਸੀਭਾਵਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਨਤਾ ਵਿਪਤੇਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਲੀਢਾਃ ਪਨ੍ਨਗਨਾਮਕੈਃ । ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਉਥੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਚਾਟਿਆ। ਦੋ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਉਹ ਸੱਪ ਸਿਰਫ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਐਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਾਗਾ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ਼ੁਚਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਹੋਚੁਃ ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਅਰ੍ਪਯਧ੍ਵਂ ਸਨਾਮਿਕਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਿਓ।"
ਤਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਸ੍ਤੀਕ ਇਤਿ ਨਾਮਾਸੌ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਬਚਾਏਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੁਭ ਮੰਤਵ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਨਾਮਾਂ ਤਾਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰੁਵਾਚ ਤਮ੍ । ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਯਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾ ਤਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੁਨੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਵਾਗ੍ਬਨ੍ਧਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਃ ਕਾਮਂ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਵਾਸੁਕੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਣਕੁਟੀਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਵਨੇ । ਤਯਾ ਸਹ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਰਮਮਾਣਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਏਕਦਾ ਭੋਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਭਗਿਨੀ ਵਾਸੁਕੇਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਭੈਣ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨ ਸਮ੍ਬੋਧਯਿਤਵ੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਤਦਾ
"ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣੀ ਨਹੀਂ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮਾਂ ਬੋਧਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।"
ਧਰ੍ਮਲੋਪਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਪ੍ਰਬੋਥਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੋ ਵृਥਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿਅਰਥ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਧਰ੍ਮਨਾਸ਼ਾਦ੍ਵਰਂ ਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤਥਾਪਿ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਧਰ੍ਮਹਾਨਿਰ੍ਨਰਾਣਾਂ ਹਿ ਨਰਕਾਯ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਧਰਮ ਨਾਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਨਾਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਬਾਲਾ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਤ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੋऽਪਿ ਸਞ੍ਜਾਤ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਸਤਵ੍ਰਤੀ ਜੀ!'
ਉਤ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤृਗृਹਂ ਯਾਹਿ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਰਿਣੀ
ਉਠ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤਾ ਚਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ.'
ਵੇਪਮਾਨਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਮਿਤਪ੍ਰਭ
ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਤਿ ਉਜਲੇ ਜੀ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?'
ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਨਿਰਾਕੁਲਃ । ਗਤਾ ਸਾ ਮੁਨਿਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵਾਸੁਕੇਃ ਸਦਨਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ.' ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਸੁਕੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ.
ਪृष੍ਟਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪਤਿਨਾ ਤਦਾ । ਅਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, 'ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ,” ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ.'
ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਵਾਙ੍ਮੁਨਿਰਿਤ੍ਯੁਤ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਚ ਪਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਵਾਸੁਕੇ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਰਿਸ਼ੀ ਤਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ.' ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਲਿਆ.
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਜਾਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਬਾਲਕਃ । ਆਸ੍ਤੀਕ ਇਤਿ ਨਾਮਾਸੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤਿਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ.
ਤੇਨਾਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ । ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ.