ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਦਾ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵਿਨਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂਵਰ੍ਣੋऽਯਂ ਹਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੀਏ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਿਹੜੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਜਲਦੀ।'
ਵਿਨਤੋਵਾਚ ਸ਼੍ਵੇਤ ਏਵਾਸ਼੍ਵਰਾਜੋऽਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਪਣਾਵਹੇ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚਿੱਟਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਨੀ? ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦਾਅ ਲਾਈਏ।'
ਕਦ੍ਰੁਰੁਵਾਚ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਹਯਮੇਨਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਏਹਿ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਾਸੀਭਾਵਾਯ ਭਾਮਿਨਿ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀਏ। ਆ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਦਾਅ ਲਾਈਏ, ਜੋ ਹਾਰੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸੁਤਾਨਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਬਾਲਾਞ੍ਛ੍ਯਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਾਵਤੋऽਸ਼੍ਵਸ਼ਰੀਰਕੇ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਦਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਸੱਪ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਨੇਤਿ ਕੇਚਨ ਤਤ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਾਨਥਾਸੌ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਵੈ ਗਮਿष੍ਯਥ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਅਨ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਯਂ ਸਰ੍ਪਾਃ ਕਰ੍ਬੁਰਂ ਵਰ੍ਣਭੋਗਕੈਃ । ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤੁ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਦੂਜੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੁੱਛ ਉੱਤੇ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ-ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਚ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ਹਯਮ੍ । ਕਰ੍ਬੁਰਂ ਤਂ ਹਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਤਾ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟਾ-ਕਾਲਾ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਨਤਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾਜਗਾਮ ਗਰੁਡਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਦੀਨਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਾਤਃ ਕਥਂ ਸੁਦੀਨਾਸਿ ਰੁਦਿਤੇਵ ਵਿਭਾਸਿ ਮੇ । ਜੀਵਮਾਨੇ ਮਯਿ ਸੁਤੇ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਰਵਿਸਾਰਥੌ
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ।'
ਦੁਃਖਿਤਾਸਿ ਤਤੋ ਵਾਂ ਧਿਗ੍ਜੀਵਿਤਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਕਿਂ ਜਾਤੇਨ ਸੁਤੇਨਾਥ ਯਦਿ ਮਾਤਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
'ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਜੇ ਮਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?'
ਸ਼ਂਸ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਮਾਤਃ ਕਰੋਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਮ੍ । ਵਿਨਤੋਵਾਚ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵृਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾ
'ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।' ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹਾਂ।'
ਵਹ ਮਾਂ ਸਾ ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸੁਤ । ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ ਵਹਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਲ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
'ਅੱਜ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਚਲ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ।' ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਗਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਕਦ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ
'ਕਲੀਅਣੀਏ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਕਦਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦਾਸੀਭਾਵਮਪਾਕਰ੍ਤੁਂ ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਵਾਹ ਤਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਵੈ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਪਾਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਮਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗਰੁਡਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮੇ ਮਾਤਾ ਦਾਸੀਭਾਵਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?"
ਕਦ੍ਰੂਰੁਵਾਚ ਅਮृਤਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਦਾਨੀਯ ਮੇ ਸੁਤਾਨ੍ । ਸਮਰ੍ਪਯ ਸੁਤਾਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਾਤਰਂ ਮੋਚਯਾਬਲਾਮ੍
ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਛੁਡਾ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਸੁਧਾਕੁਮ੍ਭਂ ਖਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਆਇਆ।"
ਸਮਾਨੀਯਾਮृਤਂ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵੈਨਤੇਯਃ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਮੋਚਿਤਾ ਵਿਨਤਾ ਤੇਨ ਦਾਸੀਭਾਵਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਵੈਨਤੇਯ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਨਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਮृਤਂ ਸਞ੍ਜਹਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਰ੍ਪਾ ਯਦਾ ਗਤਾਃ । ਦਾਸੀਭਾਵਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਨਤਾ ਵਿਪਤੇਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਲੀਢਾਃ ਪਨ੍ਨਗਨਾਮਕੈਃ । ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਉਥੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਚਾਟਿਆ। ਦੋ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਉਹ ਸੱਪ ਸਿਰਫ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਐਸੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਾਗਾ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ਼ੁਚਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਹੋਚੁਃ ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਅਰ੍ਪਯਧ੍ਵਂ ਸਨਾਮਿਕਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਿਓ।"
ਤਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਸ੍ਤੀਕ ਇਤਿ ਨਾਮਾਸੌ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਬਚਾਏਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤੁ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੁਭ ਮੰਤਵ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਨਾਮਾਂ ਤਾਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰੁਵਾਚ ਤਮ੍ । ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਯਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾ ਤਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੁਨੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਵਾਗ੍ਬਨ੍ਧਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਃ ਕਾਮਂ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਵਾਸੁਕੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਣਕੁਟੀਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਵਨੇ । ਤਯਾ ਸਹ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਰਮਮਾਣਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਏਕਦਾ ਭੋਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਭਗਿਨੀ ਵਾਸੁਕੇਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਭੈਣ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨ ਸਮ੍ਬੋਧਯਿਤਵ੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਤਦਾ
"ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣੀ ਨਹੀਂ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮਾਂ ਬੋਧਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।"