ਆਸ੍ਤੀਕੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਬਾਲਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਨਮੇਜਯਮ੍
ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਸਤਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜਨਮੇਜਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਾ ਤਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਸੁਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਤੁ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵਾਞ੍ਛਿਤੈਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਸ ਤੁ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਵਿਰਮਤ੍ਵਿਤਿ । ਸਤ੍ਯਬਦ੍ਧੋ ਨृਪਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ।
ਹੋਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਤਃ । ਭਾਰਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਹੋਮ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਮਂ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਵ੍ਯਾਸਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭੂਪਾਲੋ ਮਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ; ਭੂਪਤਿ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਮਨੋऽਤਿਦਹ੍ਯਤੇ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਪਿਤਾ ਮੇ ਦੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯੈਵ ਮृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍ । ਰਣੇ ਵਾ ਮਰਣਂ ਵ੍ਯਾਸ ਗृਹੇ ਵਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਧਨਵੰਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ।
ਮਰਣਂ ਨ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇऽਭੂਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮृਤੋऽਵਸ਼ਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਮਰੇ। ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜੇਦਾਸ਼ੁ ਪਿਤਾ ਮੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਗਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਸੁਗਮ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੋਤृਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਪ੍ਰਸਙ੍ਗਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਯਾਂ ਨृਪਤਿਂ ਚ ਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਗੁਹ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਨਾਨਾਖ੍ਯਾਨਯੁਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਅਚੰਭਤ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਈ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਪਿਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਕਾਯਾਤ੍ਮਸੁਤਾਯ ਵੈ । ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਿ ਨृਪ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਕਿਲ । ਸ਼ੁਭਦ ਸੁਖਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਲਕੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਅਗਮਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਆਸ੍ਤੀਕੋऽਯਂ ਸੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਕਥਮਾਗਤਃ । ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਕਿਮਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਸਤਿਕ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਲਈ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਕਥਯੈਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਕਥਾਨਕਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਧਨਵੰਤ; ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮੁਨਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਨ ਚਕਾਰ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਵਨੇ ਗਰ੍ਤੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਸ੍ਵਪੂਰ੍ਵਜਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਰਤਕਾਰੂ ਮੁਨੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਹੁਃ ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰ ਦਾਰਾ- ਨ੍ਯਥਾ ਚ ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਾ ਹਿ ਤृਪ੍ਤਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜਾਮਃ ਖਲੁ ਦੁਃਖਮੁਕ੍ਤਾ ਵਯਂ ਸਦਾਚਾਰਯੁਤੇ ਸੁਤੇ ਵੈ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਲੈ ਲੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚਾਥ ਲਭੇ ਸਮਾਨਾ- ਮਯਾਚਿਤਾਂ ਚਾਤਿਵਸ਼ਾਨੁਗਾਂ ਚ । ਤਦਾ ਗृਹਾਰਮ੍ਭਮਹਂ ਕਰੋਮਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਥ੍ਯਂ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਜਾ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ, ਮੇਰੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡਿਆਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਗਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਦੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾਗ੍ਨੌ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੁ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਣ!'
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਤਥਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਰਥੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਦਾ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵਿਨਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂਵਰ੍ਣੋऽਯਂ ਹਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੀਏ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਿਹੜੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਜਲਦੀ।'
ਵਿਨਤੋਵਾਚ ਸ਼੍ਵੇਤ ਏਵਾਸ਼੍ਵਰਾਜੋऽਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਪਣਾਵਹੇ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚਿੱਟਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਨੀ? ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦਾਅ ਲਾਈਏ।'
ਕਦ੍ਰੁਰੁਵਾਚ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਹਯਮੇਨਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਏਹਿ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਾਸੀਭਾਵਾਯ ਭਾਮਿਨਿ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀਏ। ਆ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਦਾਅ ਲਾਈਏ, ਜੋ ਹਾਰੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸੁਤਾਨਾਹ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਬਾਲਾਞ੍ਛ੍ਯਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਾਵਤੋऽਸ਼੍ਵਸ਼ਰੀਰਕੇ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਦਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਸੱਪ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਨੇਤਿ ਕੇਚਨ ਤਤ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਾਨਥਾਸੌ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਵੈ ਗਮਿष੍ਯਥ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਅਨ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਯਂ ਸਰ੍ਪਾਃ ਕਰ੍ਬੁਰਂ ਵਰ੍ਣਭੋਗਕੈਃ । ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤੁ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਦੂਜੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੁੱਛ ਉੱਤੇ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ-ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਚ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ਹਯਮ੍ । ਕਰ੍ਬੁਰਂ ਤਂ ਹਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਤਾ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟਾ-ਕਾਲਾ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਨਤਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾਜਗਾਮ ਗਰੁਡਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਦੀਨਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਾਤਃ ਕਥਂ ਸੁਦੀਨਾਸਿ ਰੁਦਿਤੇਵ ਵਿਭਾਸਿ ਮੇ । ਜੀਵਮਾਨੇ ਮਯਿ ਸੁਤੇ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਰਵਿਸਾਰਥੌ
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ।'
ਦੁਃਖਿਤਾਸਿ ਤਤੋ ਵਾਂ ਧਿਗ੍ਜੀਵਿਤਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਕਿਂ ਜਾਤੇਨ ਸੁਤੇਨਾਥ ਯਦਿ ਮਾਤਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
'ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਜੇ ਮਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?'