ਪਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਘੋਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗਪੀਡਿਤਃ । ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮਖਮਾਰਭ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯਪਚਿਤਿਂ ਪਿਤੁਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਾਨਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸ਼ੁਭਾਂ ਭੂਮਿਂ ਮਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਣ੍ਡਪਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵੇਦੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਮਾਦ੍ਯ ਸਚਿਵਾਃ ਖਲੁ
ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣਾ, ਸੌਂ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵੇਦੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤਦਙ੍ਗਤ੍ਵੇ ਵਿਧੇਯੋ ਵੈ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹੋਤੋਤ੍ਤਙ੍ਕੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਤਕਸ਼ਕ ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਤਤੰਕ ਮੁੱਖ ਯਜਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹੂਯਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੂਪਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜਲਦੀ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਡਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਚਤੁਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭਾਰਂ ਵੇਦੀਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ । ਹਵਨੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਤਕਸ਼ਕ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਯਾਰ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਯਭੀਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ!' ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਦਦਾਵਭਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਵ ਪਨ੍ਨਗ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਦਤ੍ਤਾਭਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਨਾਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾ, ਸੱਪ।' ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਉਤ੍ਤਙ੍ਕੋऽਹ੍ਵਯਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤਦਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਯਾਯਾਵਰਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉੱਤੰਕ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਯਾਯਾਵਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਆਸ੍ਤੀਕੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਬਾਲਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਨਮੇਜਯਮ੍
ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਸਤਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜਨਮੇਜਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਾ ਤਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਸੁਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਤੁ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵਾਞ੍ਛਿਤੈਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਸ ਤੁ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਵਿਰਮਤ੍ਵਿਤਿ । ਸਤ੍ਯਬਦ੍ਧੋ ਨृਪਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ।
ਹੋਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਤਃ । ਭਾਰਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਹੋਮ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਮਂ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਵ੍ਯਾਸਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭੂਪਾਲੋ ਮਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ; ਭੂਪਤਿ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਮਨੋऽਤਿਦਹ੍ਯਤੇ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਪਿਤਾ ਮੇ ਦੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯੈਵ ਮृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍ । ਰਣੇ ਵਾ ਮਰਣਂ ਵ੍ਯਾਸ ਗृਹੇ ਵਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਧਨਵੰਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ।
ਮਰਣਂ ਨ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇऽਭੂਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮृਤੋऽਵਸ਼ਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਮਰੇ। ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜੇਦਾਸ਼ੁ ਪਿਤਾ ਮੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਗਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਸੁਗਮ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੋਤृਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਪ੍ਰਸਙ੍ਗਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਯਾਂ ਨृਪਤਿਂ ਚ ਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਗੁਹ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਨਾਨਾਖ੍ਯਾਨਯੁਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਅਚੰਭਤ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਈ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਪਿਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਕਾਯਾਤ੍ਮਸੁਤਾਯ ਵੈ । ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਿ ਨृਪ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਕਿਲ । ਸ਼ੁਭਦ ਸੁਖਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਲਕੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਅਗਮਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਆਸ੍ਤੀਕੋऽਯਂ ਸੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਕਥਮਾਗਤਃ । ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਕਿਮਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਸਤਿਕ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਲਈ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਕਥਯੈਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਕਥਾਨਕਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਧਨਵੰਤ; ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮੁਨਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਨ ਚਕਾਰ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਵਨੇ ਗਰ੍ਤੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਸ੍ਵਪੂਰ੍ਵਜਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਰਤਕਾਰੂ ਮੁਨੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਹੁਃ ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰ ਦਾਰਾ- ਨ੍ਯਥਾ ਚ ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਾ ਹਿ ਤृਪ੍ਤਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜਾਮਃ ਖਲੁ ਦੁਃਖਮੁਕ੍ਤਾ ਵਯਂ ਸਦਾਚਾਰਯੁਤੇ ਸੁਤੇ ਵੈ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਲੈ ਲੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚਾਥ ਲਭੇ ਸਮਾਨਾ- ਮਯਾਚਿਤਾਂ ਚਾਤਿਵਸ਼ਾਨੁਗਾਂ ਚ । ਤਦਾ ਗृਹਾਰਮ੍ਭਮਹਂ ਕਰੋਮਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਥ੍ਯਂ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਜਾ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ, ਮੇਰੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡਿਆਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਗਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਦੈਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾਗ੍ਨੌ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੁ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਣ!'
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਤਥਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਰਥੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਘੋੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।