ਪ੍ਰਮਤੇਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਨੂਨਮਿਤਿ ਮਾਂ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਸੋऽਹਂ ਸਰ੍ਪੋ ਰੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।' ਮੈਂ ਰੁਰੂ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੱਪ। ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਹਿਂਸਾ ਯਾਜ੍ਞਿਕੋ ਮਤਾ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਪਯੋਨੇਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਮਣੋऽਸੌ ਰੁਰੁਸ੍ਤਤਃ
ਯਜਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਹਿਂਸਨਮ੍ । ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਤੇਨ ਬਾਲਾ ਮृਤਾ ਸਜ੍ਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ; ਜੋ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ।
ਕਦਨਂ ਸਰ੍ਵਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਕृਤਂ ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵੈਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਰ੍ਤਸੇ ਪਨ੍ਨਗੇष੍ਵਥ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤृਘਾਤਕਰੇषੁ ਵੈ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮृਤਸ੍ਤਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਦਾਨ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਹਤ੍ਵਾਥ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਮृਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਸ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਾਨ੍ਨ ਹਨਿष੍ਯਸਿ । ਅਮ੍ਬਾਮਖਮਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਤਦ ਤਕ ਰਹੇਗੀ ਜਦ ਤਕ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ। ਅੰਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਜਨ੍ਮੇਜਯਸ੍ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ—
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਚ ਚਕਾਰਾਤੀਵ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਧਿਙ੍ਮਾਮਸ੍ਤੁ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਵृਥਾ ਮਾਨਕਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਪਏ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਮਾਣ ਕਰਿਆ।'
ਪਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਘੋਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗਪੀਡਿਤਃ । ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮਖਮਾਰਭ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯਪਚਿਤਿਂ ਪਿਤੁਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਾਨਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸ਼ੁਭਾਂ ਭੂਮਿਂ ਮਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਣ੍ਡਪਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵੇਦੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਮਾਦ੍ਯ ਸਚਿਵਾਃ ਖਲੁ
ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣਾ, ਸੌਂ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵੇਦੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤਦਙ੍ਗਤ੍ਵੇ ਵਿਧੇਯੋ ਵੈ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹੋਤੋਤ੍ਤਙ੍ਕੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਤਕਸ਼ਕ ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਤਤੰਕ ਮੁੱਖ ਯਜਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹੂਯਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੂਪਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜਲਦੀ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਡਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਚਤੁਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭਾਰਂ ਵੇਦੀਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ । ਹਵਨੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਤਕਸ਼ਕ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਯਾਰ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਯਭੀਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ!' ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਦਦਾਵਭਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਵ ਪਨ੍ਨਗ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਦਤ੍ਤਾਭਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਨਾਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾ, ਸੱਪ।' ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਉਤ੍ਤਙ੍ਕੋऽਹ੍ਵਯਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤਦਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਯਾਯਾਵਰਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉੱਤੰਕ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਯਾਯਾਵਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਆਸ੍ਤੀਕੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਬਾਲਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਨਮੇਜਯਮ੍
ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਸਤਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜਨਮੇਜਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਾ ਤਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਸੁਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਤੁ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵਾਞ੍ਛਿਤੈਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਸ ਤੁ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਵਿਰਮਤ੍ਵਿਤਿ । ਸਤ੍ਯਬਦ੍ਧੋ ਨृਪਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ।
ਹੋਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਤਃ । ਭਾਰਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਹੋਮ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਮਂ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਵ੍ਯਾਸਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭੂਪਾਲੋ ਮਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ; ਭੂਪਤਿ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਮਨੋऽਤਿਦਹ੍ਯਤੇ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਪਿਤਾ ਮੇ ਦੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯੈਵ ਮृਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍ । ਰਣੇ ਵਾ ਮਰਣਂ ਵ੍ਯਾਸ ਗृਹੇ ਵਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਧਨਵੰਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ।
ਮਰਣਂ ਨ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇऽਭੂਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮृਤੋऽਵਸ਼ਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਮਰੇ। ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜੇਦਾਸ਼ੁ ਪਿਤਾ ਮੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਗਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਸੁਗਮ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੋਤृਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਪ੍ਰਸਙ੍ਗਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਯਾਂ ਨृਪਤਿਂ ਚ ਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।