ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਯਤਸ੍ਤਤਃ । ਏਕਦਾ ਸ ਵਨੇ ਘੋਰਂ ਡੁਣ੍ਡੁਭਂ ਜਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੱਪ ਮਿਲਦਾ, ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਂ ਸਮੁਪਾਯਯੌ । ਅਭ੍ਯਹਨ੍ਰੁषਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਡੁਣ੍ਡੁਭਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਡੁੰਡੁਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ।
ਨਾਪਰਾਧ੍ਨੋਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮਭਿਹਂਸਿ ਵੈ । ਰੁਰੁਰੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਦष੍ਟਾ ਸਰ੍ਪੇਣ ਸਾ ਮृਤਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਡੁੰਡੁਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?"
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦਾ ਸਰ੍ਪ ਦੁਃਖਿਤੇਨ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਡੁਣ੍ਡੁਭ ਉਵਾਚ ਨਾਹਂ ਦਸ਼ਾਮਿ ਤੇऽਨ੍ਯੇ ਵੈ ਯੇ ਦਸ਼ਨ੍ਤਿ ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ
ਰੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਈ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਹ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੱਪ।"
ਸ਼ਰੀਰਸਮਯੋਗੇਨ ਨ ਮਾਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਉਤ੍ਤਙ੍ਕ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਣੀਂ ਸਰ੍ਪੇਣੋਕ੍ਤਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਡੁੰਡੁਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਡੱਸਦਾ, ਹੋਰ ਸੱਪ ਹਨ ਜੋ ਡੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।"
ਰੁਰੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਡੁਣ੍ਡੁਭਤਾਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸਖਾ ਮੇ ਖਗਮਾਭਿਧਃ
ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਡੁੰਡੁਭਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?"
ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਸ ਮਯਾ ਵਞ੍ਜਿਤੋ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਰ੍ਣਕਮ੍
ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਖਗਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।"
ਭਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤੇਨ ਭੀਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਹਂ ਵਿਹ੍ਵਲੇਨਾਤਿਵੇਪਿਨਾ
ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਬਣਾਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲਾਇਆ।
ਭਵ ਸਰ੍ਪੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੇ ਯੇਨਾਹਂ ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਮਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਪੇਣਾਸੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਕਾਂਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ।"
ਮਾਮੁਵਾਚਾਥ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ । ਰੁਰੁਸ੍ਤੇ ਮੋਚਿਤਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਨਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰੁਰੂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੱਪ।"
ਪ੍ਰਮਤੇਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਨੂਨਮਿਤਿ ਮਾਂ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਸੋऽਹਂ ਸਰ੍ਪੋ ਰੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।' ਮੈਂ ਰੁਰੂ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੱਪ। ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਹਿਂਸਾ ਯਾਜ੍ਞਿਕੋ ਮਤਾ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਪਯੋਨੇਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਮਣੋऽਸੌ ਰੁਰੁਸ੍ਤਤਃ
ਯਜਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਹਿਂਸਨਮ੍ । ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਤੇਨ ਬਾਲਾ ਮृਤਾ ਸਜ੍ਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ; ਜੋ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ।
ਕਦਨਂ ਸਰ੍ਵਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਕृਤਂ ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵੈਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਰ੍ਤਸੇ ਪਨ੍ਨਗੇष੍ਵਥ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤृਘਾਤਕਰੇषੁ ਵੈ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮृਤਸ੍ਤਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਦਾਨ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਹਤ੍ਵਾਥ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਮृਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਸ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਾਨ੍ਨ ਹਨਿष੍ਯਸਿ । ਅਮ੍ਬਾਮਖਮਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਤਦ ਤਕ ਰਹੇਗੀ ਜਦ ਤਕ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ। ਅੰਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਜਨ੍ਮੇਜਯਸ੍ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ—
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਚ ਚਕਾਰਾਤੀਵ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਧਿਙ੍ਮਾਮਸ੍ਤੁ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਵृਥਾ ਮਾਨਕਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਪਏ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਮਾਣ ਕਰਿਆ।'
ਪਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਘੋਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗਪੀਡਿਤਃ । ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮਖਮਾਰਭ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯਪਚਿਤਿਂ ਪਿਤੁਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਾਨਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸ਼ੁਭਾਂ ਭੂਮਿਂ ਮਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਣ੍ਡਪਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵੇਦੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਮਾਦ੍ਯ ਸਚਿਵਾਃ ਖਲੁ
ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣਾ, ਸੌਂ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵੇਦੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤਦਙ੍ਗਤ੍ਵੇ ਵਿਧੇਯੋ ਵੈ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹੋਤੋਤ੍ਤਙ੍ਕੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਤਕਸ਼ਕ ਉਥੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਤਤੰਕ ਮੁੱਖ ਯਜਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹੂਯਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੂਪਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜਲਦੀ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਡਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਚਤੁਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭਾਰਂ ਵੇਦੀਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ । ਹਵਨੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਤਕਸ਼ਕ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਯਾਰ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਯਭੀਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ!' ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਦਦਾਵਭਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਵ ਪਨ੍ਨਗ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਦਤ੍ਤਾਭਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਨਾਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾ, ਸੱਪ।' ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਉਤ੍ਤਙ੍ਕੋऽਹ੍ਵਯਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤਦਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਯਾਯਾਵਰਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉੱਤੰਕ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਯਾਯਾਵਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।