ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸੁਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨृਪਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ । ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਸਮਯੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਰੋष੍ਯਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕਰੋषਿ ਵੈ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗਤਾਮਰ੍षਂ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਮ੍
'ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮੰਗਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਯਤਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ?'
ਅਵੈਰਜ੍ਞਮਤਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਬਾਲਚੇष੍ਟਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਵੈਰਂ ਨ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਕਿਂ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੈਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਵੈਰ ਜਾਂ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਤਦ੍ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਰੋਮਿ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਉਤ੍ਤਙ੍ਕ ਉਵਾਚ ਪਿਤਾ ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਭੂਪ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪृਚ੍ਛ ਸ੍ਵਪਿਤृਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਪੇਨ ਦष੍ਟਃ ਸਰ੍ਪੇਣ ਵੈ ਮृਤਃ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸ਼ਾਪੋऽਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨਿਨਾ ਕਿਲ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਤੁ ਕੋ ਦੋषੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਉਤ੍ਤਙ੍ਕ ਉਵਾਚ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਸਨ੍ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਨ ਸ ਕਿਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵੈਰੀ ਪਿਤृਹਾ ਤਵ ਭੂਪਤੇ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਰੁਰੋਃ ਪੁਰਾ ਭੂਪ ਦष੍ਟਾ ਸਰ੍ਪੇਣ ਸਾ ਮृਤਾ
ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੇ ਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਤਕਸ਼ਕ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਹੈ?
ਅਵਿਵਾਹਿਤਾ ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਜੀਵਿਤਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਰੁਰੁਣਾਪਿ ਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚਾਤਿਦਾਰੁਣਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਈ ਸੀ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ।
ਯਂ ਯਂ ਸਰ੍ਪਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਤਂ ਹਨ੍ਮ੍ਯਾਯੁਧੇਨ ਵੈ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣੀ ਰੁਰੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵਚਨ ਲਿਆ: "ਜਿਸ ਵੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।"
ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਯਤਸ੍ਤਤਃ । ਏਕਦਾ ਸ ਵਨੇ ਘੋਰਂ ਡੁਣ੍ਡੁਭਂ ਜਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੱਪ ਮਿਲਦਾ, ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਂ ਸਮੁਪਾਯਯੌ । ਅਭ੍ਯਹਨ੍ਰੁषਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਡੁਣ੍ਡੁਭਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਡੁੰਡੁਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ।
ਨਾਪਰਾਧ੍ਨੋਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮਭਿਹਂਸਿ ਵੈ । ਰੁਰੁਰੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਦष੍ਟਾ ਸਰ੍ਪੇਣ ਸਾ ਮृਤਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਡੁੰਡੁਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?"
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦਾ ਸਰ੍ਪ ਦੁਃਖਿਤੇਨ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਡੁਣ੍ਡੁਭ ਉਵਾਚ ਨਾਹਂ ਦਸ਼ਾਮਿ ਤੇऽਨ੍ਯੇ ਵੈ ਯੇ ਦਸ਼ਨ੍ਤਿ ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ
ਰੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਈ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਹ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੱਪ।"
ਸ਼ਰੀਰਸਮਯੋਗੇਨ ਨ ਮਾਂ ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਉਤ੍ਤਙ੍ਕ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਣੀਂ ਸਰ੍ਪੇਣੋਕ੍ਤਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਡੁੰਡੁਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਡੱਸਦਾ, ਹੋਰ ਸੱਪ ਹਨ ਜੋ ਡੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।"
ਰੁਰੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਡੁਣ੍ਡੁਭਤਾਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਪ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸਖਾ ਮੇ ਖਗਮਾਭਿਧਃ
ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਡੁੰਡੁਭਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?"
ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਸ ਮਯਾ ਵਞ੍ਜਿਤੋ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਰ੍ਣਕਮ੍
ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਖਗਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।"
ਭਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤੇਨ ਭੀਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਹਂ ਵਿਹ੍ਵਲੇਨਾਤਿਵੇਪਿਨਾ
ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਬਣਾਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲਾਇਆ।
ਭਵ ਸਰ੍ਪੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੇ ਯੇਨਾਹਂ ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਮਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਪੇਣਾਸੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਕਾਂਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ।"
ਮਾਮੁਵਾਚਾਥ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਯ ਚ । ਰੁਰੁਸ੍ਤੇ ਮੋਚਿਤਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਨਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰੁਰੂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੱਪ।"
ਪ੍ਰਮਤੇਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਨੂਨਮਿਤਿ ਮਾਂ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਸੋऽਹਂ ਸਰ੍ਪੋ ਰੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।' ਮੈਂ ਰੁਰੂ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੱਪ। ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਹਿਂਸਾ ਯਾਜ੍ਞਿਕੋ ਮਤਾ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਪਯੋਨੇਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਮਣੋऽਸੌ ਰੁਰੁਸ੍ਤਤਃ
ਯਜਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚ ਹਿਂਸਨਮ੍ । ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਤੇਨ ਬਾਲਾ ਮृਤਾ ਸਜ੍ਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ; ਜੋ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ।
ਕਦਨਂ ਸਰ੍ਵਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਕृਤਂ ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵੈਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਰ੍ਤਸੇ ਪਨ੍ਨਗੇष੍ਵਥ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤृਘਾਤਕਰੇषੁ ਵੈ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮृਤਸ੍ਤਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਦਾਨ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਹਤ੍ਵਾਥ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਮृਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਸ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਾਨ੍ਨ ਹਨਿष੍ਯਸਿ । ਅਮ੍ਬਾਮਖਮਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਤਦ ਤਕ ਰਹੇਗੀ ਜਦ ਤਕ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ। ਅੰਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਜਨ੍ਮੇਜਯਸ੍ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ—
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਚ ਚਕਾਰਾਤੀਵ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਧਿਙ੍ਮਾਮਸ੍ਤੁ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਵृਥਾ ਮਾਨਕਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਪਏ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਮਾਣ ਕਰਿਆ।'