ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਾਵृਤੇषੁ ਚ । ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਰਾਜਾਸੌ ਸਚਿਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਰੱਖੀਏ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸੁਹृਦੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਫਲਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਚੈਕਮੇਤਦ੍ਵੈ ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਂ ਮਹਤ੍
"ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਅੱਜ ਇਹ ਫਲ ਖਾ ਲੈਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਵਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਃ । ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਦਦਾਰ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦਾਰਿਤਂ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਤ੍ਰ ਕृਮਿਰਭੂਦਣੁਃ । ਸ ਕृष੍ਣਨਯਨਸ੍ਤਾਮ੍ਰੋ ਦृष੍ਟੋ ਭੂਪਤਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਲ ਚੀਰਿਆ, ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ ਲਾਲ ਸੀ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਚਿਵਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਥ । ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਵਿषਾਦਦ੍ਯ ਨ ਮੇ ਭਯਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੂਰਜ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।"
ਅਙ੍ਗੀਕਰੋਮਿ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕृਮਿਕੋ ਮਾਂ ਦਸ਼ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
"ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਕੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤਂ ਯਾਤੇ ਦਿਵਾਨਾਥੇ ਧृਤਃ ਕਣ੍ਠੇऽਥ ਕੀਟਕਃ । ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਲਰੂਪੀ ਭਯਾਨਕਃ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਤੇ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ। ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।
ਘੋਰਰੂਪਮਹਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੂ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਰੱਖੀਏ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਭੋਗਿਭੋਗੇਨ ਵਿਨष੍ਟਬਹੁਪੌਰੁषਃ । ਨੋਵਾਚ ਨृਪਤਿਃ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਚਾਲੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਃ
ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਨ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਘੋਰਾ ਵਿषਜਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਨਨਾਤ੍ । ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਨृਪਂ ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਹਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਜੀਵਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਗਗਨੇ ਗਤਃ । ਜਗਦ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਜਨਾ ਇਹ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਪਪਾਤ ਗਤਪ੍ਰਾਣੋ ਰਾਜਾ ਦਗ੍ਧ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਚੁਕੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਰੁੱਖ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋ ਪਏ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਰਾ ਦੇਖ ਕੇ।
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਪਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਦਗ੍ਧਦੇਹਂ ਭਸ੍ਮਪ੍ਰਾਯਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਅਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਚਿਤਾਯਾਮਧ੍ਯਰੋਪਯਨ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਖ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਦੁਰ੍ਮਰਣੇ ਮृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚਕੁਸ਼੍ਚੈਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕੀਮ੍ । ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀ।
ਦਦੁਰ੍ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ।
ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਤਂ ਬਾਲਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਜਨਮੇਜਯਨਾਮਾਨਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਧਾਤ੍ਰੇਯੀ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਜਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨਃ ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਧਾਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਤਸ੍ਮੈ ਕੁਲਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਯਥੋਚਿਤਾਂ ਦਦੌ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਯਥੋਚਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਗਿਆਰਵੀਂ ਉਮਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੰਡਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਲਈ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਕृਪਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਦਾਵਸ੍ਮੈ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨਾਯ ਯਥਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕਰ੍ਣਾਯ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਯਥਾ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਈ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ਵਭੂਵ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਤਥਾ ਵੇਦੇ ਪਾਰਗਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਨੁਰਵੈਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਚਕਾਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਯਥਾ
ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਮਾਖ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਃ ਕਿਲ । ਵਪੁष੍ਟਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਦੌ ਪਾਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਯ ਚ
ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਮੁਮੁਦੇ ਜਨਮੇਜਯਃ । ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁਮੁਦੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਯਥਾਰ੍ਜੁਨਃ । ਵਿਜਹਾਰ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਯਾ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯਥਾ । ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸੁਖਲਾਲਿਤਾਃ
ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਰਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਚੀ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਕਰ੍ਮਕੁਸ਼ਲਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮੁਨਿਰੁਤ੍ਤਙ੍ਕਨਾਮਕਃ
ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤੰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕੇਣ ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਵੈਰਸ੍ਯਾਪਚਿਤਿਂ ਕੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਸੀ—ਇਸ ਵੈਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਕੌਣ ਲਵੇਗਾ।