ਨਿਵੇਦਯਧ੍ਵਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਗਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਾਨ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿष੍ਟਫਲਾਨਿਚ
'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਧੂ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਿਲ
'ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਆਰੋਹਾਮੋ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਦਤ੍ਤਾਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਾਮਹੇ
'ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਦੇਸ਼ਂ ਭੂਪਤੇਰ੍ਯਥਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਦ੍ਯ ਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਸ਼੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਤਾਪਸੈਰਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਾਲਯੇ
'ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਅਨਾਰੋਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਹਿਤੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨਿਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਦੋਚੁਸ੍ਤਾਨਥੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਫਲਮੂਲਜਲਾਨਿ ਚ । ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞੇऽਥ ਗ੍ਰਾਹਯਨ੍ਤੁ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਾਪਸਾਨਾਗਤਾਞ੍ਜਨਾਃ । ਰਾਜੋਵਾਚਾਨਯਧ੍ਵਂ ਵੈ ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਦਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਿਆਓ।"
ਪृਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਨਾਦ੍ਯ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛੋ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਮਾਦਾਯ ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਦਿਕ ਸੀ, ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਾਵृਤੇषੁ ਚ । ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਰਾਜਾਸੌ ਸਚਿਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਰੱਖੀਏ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸੁਹृਦੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਫਲਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਚੈਕਮੇਤਦ੍ਵੈ ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਂ ਮਹਤ੍
"ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਅੱਜ ਇਹ ਫਲ ਖਾ ਲੈਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਵਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਃ । ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਦਦਾਰ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦਾਰਿਤਂ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਤ੍ਰ ਕृਮਿਰਭੂਦਣੁਃ । ਸ ਕृष੍ਣਨਯਨਸ੍ਤਾਮ੍ਰੋ ਦृष੍ਟੋ ਭੂਪਤਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਲ ਚੀਰਿਆ, ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ ਲਾਲ ਸੀ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਚਿਵਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਥ । ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਵਿषਾਦਦ੍ਯ ਨ ਮੇ ਭਯਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੂਰਜ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।"
ਅਙ੍ਗੀਕਰੋਮਿ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕृਮਿਕੋ ਮਾਂ ਦਸ਼ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
"ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਕੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤਂ ਯਾਤੇ ਦਿਵਾਨਾਥੇ ਧृਤਃ ਕਣ੍ਠੇऽਥ ਕੀਟਕਃ । ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਲਰੂਪੀ ਭਯਾਨਕਃ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਤੇ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ। ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।
ਘੋਰਰੂਪਮਹਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੂ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਰੱਖੀਏ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਭੋਗਿਭੋਗੇਨ ਵਿਨष੍ਟਬਹੁਪੌਰੁषਃ । ਨੋਵਾਚ ਨृਪਤਿਃ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਚਾਲੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਃ
ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਨ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਘੋਰਾ ਵਿषਜਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਨਨਾਤ੍ । ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਨृਪਂ ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਹਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਜੀਵਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਗਗਨੇ ਗਤਃ । ਜਗਦ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਜਨਾ ਇਹ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਪਪਾਤ ਗਤਪ੍ਰਾਣੋ ਰਾਜਾ ਦਗ੍ਧ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਚੁਕੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਰੁੱਖ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋ ਪਏ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਰਾ ਦੇਖ ਕੇ।
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਗਤਪ੍ਰਾਣਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਪਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਦਗ੍ਧਦੇਹਂ ਭਸ੍ਮਪ੍ਰਾਯਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਅਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਚਿਤਾਯਾਮਧ੍ਯਰੋਪਯਨ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਖ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਦੁਰ੍ਮਰਣੇ ਮृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚਕੁਸ਼੍ਚੈਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕੀਮ੍ । ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀ।
ਦਦੁਰ੍ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ।
ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਤਂ ਬਾਲਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਂ ਨृਪਤਿਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਜਨਮੇਜਯਨਾਮਾਨਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਧਾਤ੍ਰੇਯੀ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਜਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨਃ ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਧਾਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।