ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ ਦਾਯਾਦੋ ਜਾਨਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਗਤਂ ਨृਪਃ । ਜੀਵਨੇ ਮਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਰਾਕੁਲਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਹਨ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਯੇਨਾਯੁਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਆਦਿਕ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਯੁ ਲੰਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੋਚੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਮਰਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਯ ਨਰਕਾਯਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤੂ
ਜੇ ਮੌਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਪੀਡਾਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਪृਥਗ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰ ਆਸਨ੍ਨੇ ਮਰਣੇ ਕਿਲ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਯ ਏਨਂ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਯੇਤ੍ । ਵੇਧਸਾ ਵਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰਨਿਵਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕੇ। ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਜੋ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਪੋऽਸੌ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਪਸਵੇषਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਸੁਭੁਜਙ੍ਗਮਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਾਗੋऽਥ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕੀਟਰੂਪੇਣ ਫਲਮਧ੍ਯੇ ਸਸਾਰ ਹ
ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਆਪ ਕੀੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਨਾਗਾਃ ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ । ਤੇ ਰਾਜਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਸੱਪ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਭੂਪਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਦ੍ਯ ਤਪੋਵਨਾਤ੍
ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤਪੋਵਨ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਕੁਲਾਰ੍ਕਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪਰਿਵਰ੍ਧਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੈਸ੍ਤਥਾ
'ਅਸੀਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਨਣ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਣ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਨਿਵੇਦਯਧ੍ਵਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਗਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਾਨ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿष੍ਟਫਲਾਨਿਚ
'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਧੂ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਿਲ
'ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਆਰੋਹਾਮੋ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਦਤ੍ਤਾਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਾਮਹੇ
'ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਦੇਸ਼ਂ ਭੂਪਤੇਰ੍ਯਥਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਦ੍ਯ ਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਸ਼੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਤਾਪਸੈਰਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਾਲਯੇ
'ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਅਨਾਰੋਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਹਿਤੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨਿਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਦੋਚੁਸ੍ਤਾਨਥੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਫਲਮੂਲਜਲਾਨਿ ਚ । ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞੇऽਥ ਗ੍ਰਾਹਯਨ੍ਤੁ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਾਪਸਾਨਾਗਤਾਞ੍ਜਨਾਃ । ਰਾਜੋਵਾਚਾਨਯਧ੍ਵਂ ਵੈ ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਦਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਿਆਓ।"
ਪृਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਨਾਦ੍ਯ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛੋ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਮਾਦਾਯ ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਦਿਕ ਸੀ, ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਾਵृਤੇषੁ ਚ । ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਰਾਜਾਸੌ ਸਚਿਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਰੱਖੀਏ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸੁਹृਦੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਫਲਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਚੈਕਮੇਤਦ੍ਵੈ ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਂ ਮਹਤ੍
"ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਅੱਜ ਇਹ ਫਲ ਖਾ ਲੈਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਵਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਃ । ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਦਦਾਰ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦਾਰਿਤਂ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਤ੍ਰ ਕृਮਿਰਭੂਦਣੁਃ । ਸ ਕृष੍ਣਨਯਨਸ੍ਤਾਮ੍ਰੋ ਦृष੍ਟੋ ਭੂਪਤਿਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਲ ਚੀਰਿਆ, ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ ਲਾਲ ਸੀ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਚਿਵਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਥ । ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸਵਿਤਾ ਵਿषਾਦਦ੍ਯ ਨ ਮੇ ਭਯਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੂਰਜ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।"
ਅਙ੍ਗੀਕਰੋਮਿ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕृਮਿਕੋ ਮਾਂ ਦਸ਼ਤ੍ਵਯਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
"ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਕੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤਂ ਯਾਤੇ ਦਿਵਾਨਾਥੇ ਧृਤਃ ਕਣ੍ਠੇऽਥ ਕੀਟਕਃ । ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਲਰੂਪੀ ਭਯਾਨਕਃ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਪ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਤੇ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ। ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।
ਘੋਰਰੂਪਮਹਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੂ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਰੱਖੀਏ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਭੋਗਿਭੋਗੇਨ ਵਿਨष੍ਟਬਹੁਪੌਰੁषਃ । ਨੋਵਾਚ ਨृਪਤਿਃ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਚਾਲੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਃ
ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਨ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।