ਆਸਨ੍ਨਮृਤ੍ਯੁਂ ਰਾਜਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਗृਹਂ ਯਯੌ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਨਮਾਦਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍
ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਦੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਸਰ੍ਪਃ ਸਪ੍ਤਮੇ ਦਿਵਸੇ ਨृਪਮ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸੱਪ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਕੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਿਆ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਣਿਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧੈਃ ਕਾਮਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਾਜਾ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਣੀਆਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਭਯਾਕੁਲਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਯਂ ਗृਹਂ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਪ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂ?
ਵਞ੍ਜਯਾਮਿ ਕਥਂ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਦ੍ਧਤਂ ਮੂਢਂ ਵਿਪ੍ਰਪੀਡਾਕਰਂ ਸ਼ਠਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਠੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਕੋऽਪਿ ਨੈਤਾਦृਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਪਸਸ੍ਯ ਗਲੇ ਯੇਨ ਮृਤਃ ਸਰ੍ਪੋ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਾਨਨ੍ਕਾਲਗਤਿਂ ਨृਪਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਭਵਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਭਿਗਮ੍ਯ ਚ
ਕਾਲ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖਵਾਲੇ ਲਾਏ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਬੈਠਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਞ੍ਚਯਤੇ ਰਾਜਾ ਵਰ੍ਤਤੇऽਦ੍ਯ ਨਿਰਾਕੁਲਃ । ਤਂ ਕਥਂ ਧਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤਃ
ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਏਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਾਂ?
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਚ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਮਰਣਂ ਹ੍ਯਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਤੇਨਾਸੌ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੌਧਾਰੂਢੋऽਦ੍ਯ ਮੋਦਤੇ
ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੌਤ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਜ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵੈ ਵਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਦੈਵੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਸ ਕਥਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕृਤੈਰ੍ਯਤ੍ਨੈਸ੍ਤੁ ਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਕਿਸਮਤ ਰਾਹੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ ਦਾਯਾਦੋ ਜਾਨਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਗਤਂ ਨृਪਃ । ਜੀਵਨੇ ਮਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਰਾਕੁਲਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਹਨ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਯੇਨਾਯੁਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਆਦਿਕ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਯੁ ਲੰਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੋਚੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਮਰਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਯ ਨਰਕਾਯਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤੂ
ਜੇ ਮੌਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਪੀਡਾਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਪृਥਗ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰ ਆਸਨ੍ਨੇ ਮਰਣੇ ਕਿਲ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਯ ਏਨਂ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਯੇਤ੍ । ਵੇਧਸਾ ਵਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰਨਿਵਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕੇ। ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਜੋ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਪੋऽਸੌ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਪਸਵੇषਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਸੁਭੁਜਙ੍ਗਮਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਾਗੋऽਥ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕੀਟਰੂਪੇਣ ਫਲਮਧ੍ਯੇ ਸਸਾਰ ਹ
ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਆਪ ਕੀੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਨਾਗਾਃ ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ । ਤੇ ਰਾਜਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਸੱਪ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਭੂਪਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਦ੍ਯ ਤਪੋਵਨਾਤ੍
ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤਪੋਵਨ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਕੁਲਾਰ੍ਕਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪਰਿਵਰ੍ਧਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੈਸ੍ਤਥਾ
'ਅਸੀਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਨਣ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਣ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਨਿਵੇਦਯਧ੍ਵਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਗਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਾਨ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿष੍ਟਫਲਾਨਿਚ
'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਧੂ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਿਲ
'ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਆਰੋਹਾਮੋ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਦਤ੍ਤਾਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਾਮਹੇ
'ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਦੇਸ਼ਂ ਭੂਪਤੇਰ੍ਯਥਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਦ੍ਯ ਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਸ਼੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਤਾਪਸੈਰਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਾਲਯੇ
'ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਅਨਾਰੋਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਹਿਤੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਹੇ ਉੱਤਮ ਮੁਨਿਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਦੋਚੁਸ੍ਤਾਨਥੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਫਲਮੂਲਜਲਾਨਿ ਚ । ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞੇऽਥ ਗ੍ਰਾਹਯਨ੍ਤੁ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਾਪਸਾਨਾਗਤਾਞ੍ਜਨਾਃ । ਰਾਜੋਵਾਚਾਨਯਧ੍ਵਂ ਵੈ ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਦਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਿਆਓ।"
ਪृਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਨਾਦ੍ਯ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛੋ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਮਾਦਾਯ ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਦਿਕ ਸੀ, ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।