ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ ਵਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥੀ ਨृਪਤਿਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਪਨ੍ਨਗ ਨਿਃਸृਤਃ । ਗृਹਾਦਹਂ ਚੋਪਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੌਲਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕ ਉਵਾਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ । ਦਦਾਮਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਾਹਿ ਸਕਾਮੋऽਹਂ ਭਵਾਮ੍ਯਤਃ
ਤਕ੍ਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਧਨਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਮੇ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਲੋਭਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਏਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜੀਵਿਤੇऽਥ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦਚਲਾ ਮਮ । ਧਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਜੀਵਨਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤਮ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇਗੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਯਸ਼ਃ ਕਾਮਂ ਧਿਗ੍ਧਨਂ ਯਸ਼ਸਾ ਵਿਨਾ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਰਘੁਣਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਕੀਰ੍ਤਯੇ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੌਲਤ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਰਘੁ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਈ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਣੇਨ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼ੇਯਂ ਕਥਂ ਭੂਪਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਤੇ ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਜੀਵਿਤੇऽਦ੍ਯ ਮਯਾ ਰਾਜ੍ਞਿ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਜਨਸ੍ਯ ਚ । ਅਰਾਜਕੇ ਪ੍ਰਜਾਨਾਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮृਤੇ ਨृਪੇ । ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇषੁ ਧਨਲੋਭਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋ ਜਾਏਗੀ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਗਤਾਯੁषਂ ਚ ਨृਪਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤਵਾਮ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਆਸਨ੍ਨਮृਤ੍ਯੁਂ ਰਾਜਾਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਗृਹਂ ਯਯੌ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਨਮਾਦਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍
ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਦੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਸਰ੍ਪਃ ਸਪ੍ਤਮੇ ਦਿਵਸੇ ਨृਪਮ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸੱਪ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਕੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਿਆ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਣਿਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧੈਃ ਕਾਮਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਾਜਾ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਣੀਆਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਭਯਾਕੁਲਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਯਂ ਗृਹਂ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਪ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂ?
ਵਞ੍ਜਯਾਮਿ ਕਥਂ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਦ੍ਧਤਂ ਮੂਢਂ ਵਿਪ੍ਰਪੀਡਾਕਰਂ ਸ਼ਠਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਠੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਕੋऽਪਿ ਨੈਤਾਦृਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਪਸਸ੍ਯ ਗਲੇ ਯੇਨ ਮृਤਃ ਸਰ੍ਪੋ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਾਨਨ੍ਕਾਲਗਤਿਂ ਨृਪਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਭਵਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਭਿਗਮ੍ਯ ਚ
ਕਾਲ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਮਹਲ ਵਿਚ ਰੱਖਵਾਲੇ ਲਾਏ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਬੈਠਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਞ੍ਚਯਤੇ ਰਾਜਾ ਵਰ੍ਤਤੇऽਦ੍ਯ ਨਿਰਾਕੁਲਃ । ਤਂ ਕਥਂ ਧਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤਃ
ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਏਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਾਂ?
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਚ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਮਰਣਂ ਹ੍ਯਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਤੇਨਾਸੌ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੌਧਾਰੂਢੋऽਦ੍ਯ ਮੋਦਤੇ
ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੌਤ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਜ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵੈ ਵਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਦੈਵੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਸ ਕਥਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕृਤੈਰ੍ਯਤ੍ਨੈਸ੍ਤੁ ਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਕਿਸਮਤ ਰਾਹੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ ਦਾਯਾਦੋ ਜਾਨਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਗਤਂ ਨृਪਃ । ਜੀਵਨੇ ਮਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਰਾਕੁਲਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਹਨ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਯੇਨਾਯੁਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਆਦਿਕ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਯੁ ਲੰਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੋਚੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਮਰਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਯ ਨਰਕਾਯਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤੂ
ਜੇ ਮੌਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਪੀਡਾਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਪृਥਗ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਸ੍ਤਥਾ ਘੋਰ ਆਸਨ੍ਨੇ ਮਰਣੇ ਕਿਲ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਯ ਏਨਂ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਯੇਤ੍ । ਵੇਧਸਾ ਵਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰਨਿਵਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕੇ। ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਜੋ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਪੋऽਸੌ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਨਿਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਪਸਵੇषਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਸੁਭੁਜਙ੍ਗਮਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਫਲਮੂਲਾਦਿਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਾਗੋऽਥ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕੀਟਰੂਪੇਣ ਫਲਮਧ੍ਯੇ ਸਸਾਰ ਹ
ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਆਪ ਕੀੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਨਾਗਾਃ ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ । ਤੇ ਰਾਜਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਸੱਪ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਭੂਪਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਦ੍ਯ ਤਪੋਵਨਾਤ੍
ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤਪੋਵਨ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਕੁਲਾਰ੍ਕਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪਰਿਵਰ੍ਧਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੈਸ੍ਤਥਾ
'ਅਸੀਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਨਣ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਣ ਆਏ ਹਾਂ।'