ਵਿषਮਦ੍ਮਿ ਗਲੇ ਪਾਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਲਪ੍ਯੈਵਂ ਰੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਫੰਦਾ ਪਾ ਕੇ ਜਿੰਦ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਪਾਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਦੀਤਟੇ । ਮਰਣਾਤ੍ਕਿਂ ਫਲਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੌਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ?
ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨਨੀ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ । ਦੈਵਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਤ੍ਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚੇਗਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਕਦੀਰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਉਪਕਾਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਕਃ ਪਰਲੋਕੇ ਭਵੇਦਪਿ
ਮੇਰੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਵੀ, ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ?
ਮृਤੇ ਮਯ੍ਯਾਤ੍ਮਘਾਤੇਨ ਵਿਰਹਾਤ੍ਪੀਡਿਤੇऽਪਿ ਚ । ਪਰਲੋਕੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਪਿ ਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਘਾਤਿਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਾਰ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਆਪ ਖਤਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਮृਤੇ ਦੋषਾ ਮਯਿ ਨੈਵਾਮृਤੇ ਪੁਨਃ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵ ਰੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਗਲਤੀ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰਹੇਗੀ, ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪਾਣਾਵਸੌ ਮੁਨਿਃ । ਯਨ੍ਮਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ—
ਗੁਰਵਃ ਪੂਜਿਤਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਤਪਃ ਕृਤਮ੍ । ਅਧੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਖਿਲਾ ਵੇਦਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਂਸ੍ਕृਤਾ ਯਦਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਜਪ ਕੀਤਾ, ਤਪ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—
ਰਵਿਰਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਞ੍ਜੀਵਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਯਦਿ ਜੀਵੇਨ੍ਨ ਮੇ ਕਾਨ੍ਤਾ ਤ੍ਯਜੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਹਂ ਤਤਃ
ਜੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿੰਦ ਮਿਲੇ। ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਜ੍ਜਲਂ ਭੂਮੌ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਏਵਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਤਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਰੁਰੁਂ ਤਤਃ । ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ ਮਾਕਾਰ੍षੀਃ ਸਾਹਸਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਂ ਜੀਵੇਨ੍ਮृਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਦੇਵਦੂਤ ਆਇਆ ਤੇ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਗਤਾਯੁਰੇषਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋਃ ਸੁਤਾ । ਅਨ੍ਯਾਂ ਕਾਮਯ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਮृਤੇਯਂ ਚਾਵਿਵਾਹਿਤਾ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸਾ ਉਤਾਵਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜੋ ਮਰ ਚੁੱਕੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਿਂ ਰੋਦਿषਿ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤੇऽਨਯਾ ਸਹ । ਰੁਰੁਰੁਵਾਚ ਦੇਵਦੂਤ ਨ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਙ੍ਗਨਾਮ੍
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕੀ। ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਗਈ।
ਯਦਿ ਜੀਵੇਨ੍ਨ ਜੀਵੇਦ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਧੁਨਾ ਮਯਾ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਵਿਦਿਤ੍ਵੇਤਿ ਹਠਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੂਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ, ਐ ਮੂਰਖ? ਉਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਦੂਤ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗਾ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਮਨੋਹਰਮ੍ । ਉਪਾਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਹਿਤਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਃ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਆਯੁषੋऽਰ੍ਧਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਜੀਵਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍ । ਰੁਰੁਰੁਵਾਚ ਆਯੁषੋऽਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਵृਤਪ੍ਰਾਣਾ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਮਾਗਤਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਜਾਨ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮृਤਾਂ ਚਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍ । ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੂਤਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਦੇ ਮਰਨ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਦੂਤ ਉਥੇ ਆਏ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪੇਤ੍ਯੇਦਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍ । ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਰੁਰੋਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੋਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਮृਤਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ ਕਨ੍ਯਾ ਦष੍ਟਾ ਸਰ੍ਪੇਣ ਚਾਧੁਨਾ । ਸਾ ਰੁਰੋਰਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਜ
ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਹੁਣੇ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਡੱਸ ਕੇ ਮਰ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਰੁਰੂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸੁਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦੇਵਦੂਤ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਵੇ। ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਤਾਂ—
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਰੁਰੁਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਰ੍ਪਯ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਜੀਵਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਰੁਰੂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੋਃ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਭੇऽਹ੍ਨਿ ਵਿਧਿਨਾ ਰੁਰੁਣਾਪਿ ਵਿਵਾਹਿਤਾ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੁਰੂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਚੋਪਾਯਯੋਗੇਨ ਮृਤਾਪ੍ਯੁਜ੍ਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ । ਉਪਾਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਮਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਣਿਮਨ੍ਤ੍ਰੌषਧੀਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਚਿਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍
ਮਣੀਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਬਣਾਏ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲੋਕ ਲਾਏ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸਪ੍ਤਭੂਮਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹੋਤ੍ਤਰਾਸੂਨੁਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਤ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਬਣਵਾਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਮਣਿਮਨ੍ਤ੍ਰਧਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭੂਪਾਲੋ ਮੁਨਿਂ ਗੌਰਮੁਖਂ ਤਤਃ
ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੌਰਮੁਖ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਸੇਵਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਨੌਕਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੰਨਤ ਪੂਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੇਜੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦਨ੍ਤਿਨਃ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਰੁਹੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਚਾਤਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਮਹਲ ਇੰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਵਾਤੋऽਪਿ ਨ ਚਰੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯਤੇ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕਂ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਥੇ ਤਾਂ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਹਿ ਸਕਦੀ ਸੀ; ਦਾਖਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਸੀ।