ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯੇष ਮਾਂ ਲੋਕੋ ਮृਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਨਃ । ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਸ੍ਮਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਜਨਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍
ਇਹ ਜਗਤ ਮੈਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਮਾਯਾ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਹੂਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਮਾਂ, ਮਾਇਆ, ਸ੍ਰੀਭਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਵਿਰਾਟਜਾ । ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੁਮੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍
ਕੁੰਤੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਕੇ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਮਾਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਾਂ ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਜਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵ੍ਯਾਸਕਥਾਂ ਪਥਿ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਮੁਨੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਰੁਰੁਚਰਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਦਿਨੇ ਤृਤੀਯੇ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਨੇ ਦਗ੍ਧਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਕੁਨ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਗਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਨਾਰਦਾਦ੍ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਸੰਜੈ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇऽਥ ਗਤੇ ਵਰ੍षੇ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਿਰਾਂ ਮਤ੍ਤਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ
ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਵ੍ਯਾਧਬਾਣਹਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਪਾਲਯਨ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਹਰੇਰਥ । ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਛੁਚੀਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਭਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਯਥਾ ਯੋਗ ਕਰਵਾਏ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਹਰੇਰ੍ਦੇਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਸਞ੍ਚਯਮ੍ । ਅष੍ਟਾਭਿਃ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਫਿਰ, ਹਰਿ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਹਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਤ੍ਯ ਪੁਰਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਯਜ੍ਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੁਆਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪੁਰੀ ਸਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਲਾਵਿਤੋਦਧਿਨਾ ਤਤਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਚੌਰਾਭੀਰੈਸ਼੍ਚ ਲੁਣ੍ਠਿਤਾ । ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਂ ਚ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੋऽਭਵਤ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਕृਤਸ੍ਤਦਾ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਸੁਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸਾਯ ਕਥਿਤਂ ਦੁਃਖਂ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੁਨਰ੍ਯਦਾ ਹਰਿਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਭਵਿਤਾਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਤੇ ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ,'
ਤਦਾ ਤੇਜਸ੍ਤਵਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਨਰ੍ਯੁਗੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
'ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਗਲੇ ਯੁਗ ਵਿਚ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨਾਗਪੁਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖਿਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਹਰੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ
ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ—ਹਰਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ।
ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਾ ਹੈਮਾਚਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਾਰ੍षਿਕਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਲਈ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚੈਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ
ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਾਚਲੇ षਟ੍ ਤੇ ਜਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪृਥਾਸੁਤਾਃ । ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਦਪਿ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਅਪਾਲਯਚ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ षष੍ਟਿਵਰ੍षਾਣ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲੋ ਜਗਾਮ ਚ ਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧਂ ਮृਗਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਭੂਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤृषਿਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਸੁਤਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪ ਪਿਆਸਾ, ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਘਰ੍ਮੇਣ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਮਨ੍ਤਿਕੇ । ਧ੍ਯਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨਿਂ ਰਾਜਾ ਜਲਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚਾਤੁਰਃ
ਘਰਮੀ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ।
ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੌਨਸ੍ਥਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਤਦਾਦਾਯ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਤृषਾਤੁਰਃ
ਮੁਨੀ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਲਿਨਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਣ੍ਠੇ ਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ । ਆਰੋਪਿਤੇ ਤਥਾ ਸਰ੍ਪੇ ਨੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਪ ਮੁਨੀ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸੱਪ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਾ।
ਨ ਚਚਾਲ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਰਾਜਾਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗਵਿਜਾਤੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਮੁਨੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ,
ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤੋऽਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਵਨਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਿਤੁਃ ਕਣ੍ਠੇ ਤਵਾਧੁਨਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਦ ਜੰਗਲ ਨੇੜੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਹੁਣ ਸੱਪ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'