ਕृष੍ਣ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਮਨੋ ਮੇ ਤਪ੍ਯਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤਪੋਧਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਰਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯੁਵਾਚ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਣੇऽਗਚ੍ਛਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨ ਮਯਾ ਮੁਨੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।'
ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਸੁਭਦ੍ਰੋਵਾਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਭਿਮਨਯੂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਤਪੋਧਨ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਤਪੋਧਨ। ਸੁਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ...'
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਧ੍ਯੌ ਦੇਵੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੇऽਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਸੰਭਾਲੀ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਂਝ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਸਰਿਜ੍ਜਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪੁਰੁषਾਰਾਮਾਂ ਸਗੁਣਾਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਂ ਤਥਾ । ਦੇਵਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਾਂ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ 'ਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਆਖ ਕੇ ਸਲਾਹਿਆ।
ਯਦਾ ਨ ਵੇਧਾ ਨ ਚ ਵਿष੍ਣੁਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨ ਵਾਸਵੋ ਨੈਵ ਜਲਾਧਿਪਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਵਿਤ੍ਤਪੋ ਨੈਵ ਯਮਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕ- ਸ੍ਤਦਾਸਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਹਂ ਨਮਾਮਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਧਨ ਦਾ ਰਖਿਆਲਾ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਅੱਗ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਂ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਲਂ ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਧਰਾ ਨ ਚਾਮ੍ਬਰਂ ਗੁਣਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਚ ਨ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਹਮ੍ । ਮਨੋ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਚ ਤਿਗ੍ਮਗੁਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਤਦਾਸਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਹਂ ਨਮਾਮਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ, ਨਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਂ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਜੀਵਲੋਕਂ ਸਮਾਧਾਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਗੁਣੈਰ੍ਲਿਙ੍ਗਕੋਸ਼ਂ ਚ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਮਾਧੌ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਲ੍ਪਕਾਲਂ ਨਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਨ ਕੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵੇਤ੍ਤਾ ਵਿਵੇਕਂ ਗਤੋऽਪਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖਸ਼ਰੀਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯੇष ਮਾਂ ਲੋਕੋ ਮृਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਨਃ । ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਸ੍ਮਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਜਨਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍
ਇਹ ਜਗਤ ਮੈਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਮਾਯਾ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਹੂਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਮਾਂ, ਮਾਇਆ, ਸ੍ਰੀਭਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਵਿਰਾਟਜਾ । ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੁਮੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍
ਕੁੰਤੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਕੇ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਮਾਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਾਂ ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਜਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵ੍ਯਾਸਕਥਾਂ ਪਥਿ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਮੁਨੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਰੁਰੁਚਰਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਦਿਨੇ ਤृਤੀਯੇ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਨੇ ਦਗ੍ਧਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਕੁਨ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਗਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਨਾਰਦਾਦ੍ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਸੰਜੈ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇऽਥ ਗਤੇ ਵਰ੍षੇ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਿਰਾਂ ਮਤ੍ਤਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ
ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਵ੍ਯਾਧਬਾਣਹਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਪਾਲਯਨ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਹਰੇਰਥ । ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਛੁਚੀਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਭਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਯਥਾ ਯੋਗ ਕਰਵਾਏ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਹਰੇਰ੍ਦੇਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਸਞ੍ਚਯਮ੍ । ਅष੍ਟਾਭਿਃ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਫਿਰ, ਹਰਿ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਹਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰੇਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਤ੍ਯ ਪੁਰਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਯਜ੍ਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੁਆਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪੁਰੀ ਸਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਲਾਵਿਤੋਦਧਿਨਾ ਤਤਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਚੌਰਾਭੀਰੈਸ਼੍ਚ ਲੁਣ੍ਠਿਤਾ । ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਂ ਚ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੋऽਭਵਤ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਕृਤਸ੍ਤਦਾ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਸੁਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸਾਯ ਕਥਿਤਂ ਦੁਃਖਂ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੁਨਰ੍ਯਦਾ ਹਰਿਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਭਵਿਤਾਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਤੇ ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ,'
ਤਦਾ ਤੇਜਸ੍ਤਵਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਨਰ੍ਯੁਗੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
'ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਗਲੇ ਯੁਗ ਵਿਚ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨਾਗਪੁਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖਿਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਹਰੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ
ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ—ਹਰਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ।