ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਨਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਾਂਧਾਰੀ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਞ੍ਜਯੇਨ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਸੌ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਾ ਗਤਾ
ਸੰਜਯ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆਂ ਵੀ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਲਪਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਕੌਰਵਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਾਤ੍ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੌਰਵ ਵੀ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਸ਼ਤਯੂਪਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤृਣੈਃ ਕੁਟੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸ਼ਤਯੂਪ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਉੱਥੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਗਤਾਨ੍ਯਬ੍ਦਾਨਿ षਟ੍ ਤੇषਾਂ ਯਦਾ ਯਾਤਾ ਹਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਵਿਰਹਾਦਨੁਜਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ; ਜਦ ਤਪस्वੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਵਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਮਨੋ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰੌ ਤਥਾ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਞ੍ਜਯਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਰੋਚਤੇ ਯਦਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚੱਲੀਏ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਥਾ । ਵੈਰਾਟੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥਾ ਨਾਗਰਿਕੋ ਜਨਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੈਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਜਨੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਸ਼ਤਯੂਪਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਤਯੂਪ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦੁਰੋ ਨ ਯਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਂ ਪृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਸ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਵਿਦੁਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਤਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਨਿਰੀਹੋ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਕੁਤੋऽਪ੍ਯੇਕਾਨ੍ਤਸਂਵਾਸੀ ਧ੍ਯਾਯਤੇऽਨ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਰਥਵਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਵਨੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਦੁਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਤਪਸਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵਨ੍ਦੇऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤ ਇਵਾਨਘਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਤੇਜ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਲੀਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼ਤ੍ਵਾਤ੍ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਾਂਝ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਜਹੌ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਛੁਸ਼ੋਚਾਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕृਤਵਾਨੁਦ੍ਯਮਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਗਨੀ-ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਵਿਰਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨ ਦਾਹਾਰ੍ਹੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਭੂਪਤੇ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਇਹ ਵਿਦੇਹੀ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਚਲਾ ਜਾ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸ੍ਨੁਰ੍ਗਙ੍ਗਾਜਲੇऽਮਲੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਆਏ।
ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਾਗਰੈਃ ਸਹ । ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਥੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮੁਨਯੋऽਨ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ਼੍ਚਾਗਤਾ ਧਰ੍ਮਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਕੁਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृष੍ਣ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਮਨੋ ਮੇ ਤਪ੍ਯਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤਪੋਧਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਰਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯੁਵਾਚ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਣੇऽਗਚ੍ਛਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨ ਮਯਾ ਮੁਨੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।'
ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਸੁਭਦ੍ਰੋਵਾਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਭਿਮਨਯੂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਤਪੋਧਨ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਤਪੋਧਨ। ਸੁਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ...'
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਧ੍ਯੌ ਦੇਵੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੇऽਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਸੰਭਾਲੀ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਂਝ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਸਰਿਜ੍ਜਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪੁਰੁषਾਰਾਮਾਂ ਸਗੁਣਾਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਂ ਤਥਾ । ਦੇਵਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਾਂ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ 'ਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਆਖ ਕੇ ਸਲਾਹਿਆ।
ਯਦਾ ਨ ਵੇਧਾ ਨ ਚ ਵਿष੍ਣੁਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨ ਵਾਸਵੋ ਨੈਵ ਜਲਾਧਿਪਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਵਿਤ੍ਤਪੋ ਨੈਵ ਯਮਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕ- ਸ੍ਤਦਾਸਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਹਂ ਨਮਾਮਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਧਨ ਦਾ ਰਖਿਆਲਾ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਅੱਗ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਂ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਲਂ ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਧਰਾ ਨ ਚਾਮ੍ਬਰਂ ਗੁਣਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਚ ਨ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਹਮ੍ । ਮਨੋ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਚ ਤਿਗ੍ਮਗੁਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਤਦਾਸਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਹਂ ਨਮਾਮਿ ਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ, ਨਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਂ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਜੀਵਲੋਕਂ ਸਮਾਧਾਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਗੁਣੈਰ੍ਲਿਙ੍ਗਕੋਸ਼ਂ ਚ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਮਾਧੌ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਲ੍ਪਕਾਲਂ ਨਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਨ ਕੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵੇਤ੍ਤਾ ਵਿਵੇਕਂ ਗਤੋऽਪਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖਸ਼ਰੀਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।