ਵਿਰਾਟਭਵਨੇ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੈਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਮਤਸਯ ਦੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚੇਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕਥਮ੍ । ਸੂਪਕਾਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾਭੂਵਂ ਤੁ ਮਾਗਧਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਮੈਂ ਮਾਗਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਰਸੋਈਆ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ਕਥਂ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵੇਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇषਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯੋषਾਯਾ ਵਾਸਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਲਈ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ? ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਸਵ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ੋਭਿਤੌ ਹਸ੍ਤੌ ਕृਤੌ ਕਙ੍ਕਣਸ਼ੋਭਿਤੌ । ਮਾਨੁषਂ ਚ ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੇਣੀਂ ਕृਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਜ੍ਜਲਂ ਲੋਚਨੇ ਤਥਾ । ਅਸਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਛੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸੁਖਮ੍
ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਬਣੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਲੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਅਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਹੀਪਾਲਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਮਯਾ ਗृਹੇ । ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋऽਸੌ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾਈ; ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਆਪ ਹੀ ਸੜ ਗਿਆ।
ਕੀਚਕਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾਧਿਪ । ਨ ਤਥਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਭਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਕੀਚਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੋਚਿਤਾਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਕਾਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਨਿਗਡੀਕृਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਇਆ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ ਵੈਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਯਾਦ੍ਯ ਧਨਂ ਦਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨਾਹਂ ਦਦੇ ਮਹੀਪਾਲ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਭੀਮੇ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨृਪਃ । ਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸੁਬਹੁਲਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਨਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਾਂਧਾਰੀ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਞ੍ਜਯੇਨ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਸੌ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਾ ਗਤਾ
ਸੰਜਯ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆਂ ਵੀ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਲਪਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਕੌਰਵਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਾਤ੍ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੌਰਵ ਵੀ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਸ਼ਤਯੂਪਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤृਣੈਃ ਕੁਟੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸ਼ਤਯੂਪ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਉੱਥੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਗਤਾਨ੍ਯਬ੍ਦਾਨਿ षਟ੍ ਤੇषਾਂ ਯਦਾ ਯਾਤਾ ਹਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਵਿਰਹਾਦਨੁਜਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ; ਜਦ ਤਪस्वੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਵਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਮਨੋ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰੌ ਤਥਾ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਞ੍ਜਯਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਰੋਚਤੇ ਯਦਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚੱਲੀਏ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਥਾ । ਵੈਰਾਟੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥਾ ਨਾਗਰਿਕੋ ਜਨਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੈਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਜਨੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਸ਼ਤਯੂਪਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਤਯੂਪ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦੁਰੋ ਨ ਯਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਂ ਪृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਸ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਵਿਦੁਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਤਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਨਿਰੀਹੋ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਕੁਤੋऽਪ੍ਯੇਕਾਨ੍ਤਸਂਵਾਸੀ ਧ੍ਯਾਯਤੇऽਨ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਰਥਵਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਵਨੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਦੁਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਤਪਸਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵਨ੍ਦੇऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤ ਇਵਾਨਘਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਤੇਜ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਲੀਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼ਤ੍ਵਾਤ੍ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਾਂਝ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਜਹੌ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਛੁਸ਼ੋਚਾਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕृਤਵਾਨੁਦ੍ਯਮਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਗਨੀ-ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਵਿਰਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨ ਦਾਹਾਰ੍ਹੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਭੂਪਤੇ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਇਹ ਵਿਦੇਹੀ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਚਲਾ ਜਾ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸ੍ਨੁਰ੍ਗਙ੍ਗਾਜਲੇऽਮਲੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਆਏ।
ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਾਗਰੈਃ ਸਹ । ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਥੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮੁਨਯੋऽਨ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ਼੍ਚਾਗਤਾ ਧਰ੍ਮਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਕੁਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।