ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਯਨੁਵਾਸਰਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੂਰ੍ਖੋऽਯਮਿਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਧਰਮੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।"
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੈਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਨੇ ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜਮ੍
ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲੋਂ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ।
ਅਯਾਚਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਪਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਕੋਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਵृਕੋਦਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕृਤਮਤ੍ਰੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਨ ਕृਤਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
"ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਲਈ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।"
ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਧਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਗਮਿष੍ਯੇऽਹਂ ਵਨਂ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
"ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇਂ ਤੇ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਧਨਂ ਦਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਚਾਰ੍ਥਿਨੇ
ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮਾਹੂਯ ਨਿਜਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਧਨਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪਕਾਮਿਨੇ
ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਸਂਗ੍ਰਹੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਰੁਤਿਃ ਕੁਪਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨਂ ਦੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਯ ਕਿਮ੍ । ਅਨ੍ਧੋऽਪਿ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਧਨ ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ। ਅੰਨਾ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਵ ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇਨਾਥ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਨੇ ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਰਾਟਭਵਨੇ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੈਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਮਤਸਯ ਦੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚੇਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕਥਮ੍ । ਸੂਪਕਾਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾਭੂਵਂ ਤੁ ਮਾਗਧਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਮੈਂ ਮਾਗਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਰਸੋਈਆ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ਕਥਂ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵੇਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇषਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯੋषਾਯਾ ਵਾਸਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਲਈ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ? ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਸਵ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ੋਭਿਤੌ ਹਸ੍ਤੌ ਕृਤੌ ਕਙ੍ਕਣਸ਼ੋਭਿਤੌ । ਮਾਨੁषਂ ਚ ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੇਣੀਂ ਕृਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਜ੍ਜਲਂ ਲੋਚਨੇ ਤਥਾ । ਅਸਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਛੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸੁਖਮ੍
ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਬਣੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਲੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਅਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਹੀਪਾਲਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਮਯਾ ਗृਹੇ । ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋऽਸੌ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾਈ; ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਆਪ ਹੀ ਸੜ ਗਿਆ।
ਕੀਚਕਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾਧਿਪ । ਨ ਤਥਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਭਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਕੀਚਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੋਚਿਤਾਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਕਾਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਨਿਗਡੀਕृਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਇਆ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ ਵੈਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਯਾਦ੍ਯ ਧਨਂ ਦਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨਾਹਂ ਦਦੇ ਮਹੀਪਾਲ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਭੀਮੇ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨृਪਃ । ਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸੁਬਹੁਲਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਨਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਾਂਧਾਰੀ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਞ੍ਜਯੇਨ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਸੌ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਾ ਗਤਾ
ਸੰਜਯ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆਂ ਵੀ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਲਪਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਕੌਰਵਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਾਤ੍ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੌਰਵ ਵੀ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਸ਼ਤਯੂਪਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤृਣੈਃ ਕੁਟੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸ਼ਤਯੂਪ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਉੱਥੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਗਤਾਨ੍ਯਬ੍ਦਾਨਿ षਟ੍ ਤੇषਾਂ ਯਦਾ ਯਾਤਾ ਹਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਵਿਰਹਾਦਨੁਜਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ; ਜਦ ਤਪस्वੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਵਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਮਨੋ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰੌ ਤਥਾ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਞ੍ਜਯਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਰੋਚਤੇ ਯਦਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਾਮ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚੱਲੀਏ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਥਾ । ਵੈਰਾਟੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥਾ ਨਾਗਰਿਕੋ ਜਨਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੈਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਜਨੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਸ਼ਤਯੂਪਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਤਯੂਪ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।