ਅਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈਰਾਟੀ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਕੁਲਾਨ੍ਤੇ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮृਤੋ ਬਾਣਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਿੱਕਾ ਬੱਚਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਜੀਵਿਤਃ ਸ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਭਾਗਿਨੇਯਸੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਬਾਣਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨਾਦ੍ਭੁਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਭਾਣਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਚਰਜਕ ਬਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਵਂਸ਼ੇषੁ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਃ ਸੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਜਦ ਵੰਸ਼ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਤਦ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਿੱਛਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਨਿਹਤੇषੁ ਚ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਣ੍ਡਵਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਭੀਮਵਾਗ੍ਬਾਣਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚ ਤਥਾਤਿष੍ਠਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸੇਵਾਂ ਤਯੋਰ੍ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰਾਰ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਦੁਰੋऽਪ੍ਯਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨੇਤ੍ਰਮਬੋਧਯਤ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਸੇਵਨਂ ਪਿਤੁਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੋਦ੍ਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਾਰਯਨ੍ਨਿਵ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵृਦ੍ਧੋऽਸੌ ਤਥਾ ਭੀਮੋऽਤਿਰੋषਿਤਃ । ਵਾਰਬਾਣੇਨਾਹਨਤ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਞ੍ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਸੁਣਦਾ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤੇ ਰਣੇ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪੀਤਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਤਥਾ ਭृਸ਼ਮ੍
"ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ, ਓ ਬੁਰੇ ਅੰਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਲਹੂ ਮੈਂ ਪੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲੀ।"
ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਮਨ੍ਧੋऽਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਤਤ੍ਰਪਃ । ਧ੍ਵਾਂਕ੍ਸ਼ਵਦ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਵਚ੍ਚਾਪਿ ਵृਥਾ ਜੀਵਤ੍ਯਸੌ ਜਨਃ
"ਇਹ ਅੰਨਾ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕੁੱਤਾ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਰਥ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।"
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਯਨੁਵਾਸਰਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੂਰ੍ਖੋऽਯਮਿਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਧਰਮੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।"
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੈਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਨੇ ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜਮ੍
ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲੋਂ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ।
ਅਯਾਚਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਪਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਕੋਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਵृਕੋਦਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕृਤਮਤ੍ਰੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਨ ਕृਤਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
"ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਲਈ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।"
ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਧਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਗਮਿष੍ਯੇऽਹਂ ਵਨਂ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
"ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇਂ ਤੇ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਧਨਂ ਦਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਚਾਰ੍ਥਿਨੇ
ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮਾਹੂਯ ਨਿਜਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਧਨਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪਕਾਮਿਨੇ
ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਸਂਗ੍ਰਹੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਰੁਤਿਃ ਕੁਪਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨਂ ਦੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਯ ਕਿਮ੍ । ਅਨ੍ਧੋऽਪਿ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਧਨ ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ। ਅੰਨਾ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਵ ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇਨਾਥ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਨੇ ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਰਾਟਭਵਨੇ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੈਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਮਤਸਯ ਦੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚੇਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕਥਮ੍ । ਸੂਪਕਾਰੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾਭੂਵਂ ਤੁ ਮਾਗਧਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਮੈਂ ਮਾਗਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਰਸੋਈਆ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬृਹਨ੍ਨਲਾ ਕਥਂ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵੇਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯ ਨਰ੍ਤਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇषਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਯੋषਾਯਾ ਵਾਸਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਬ੍ਰਿਹੰਨਲਾ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਲਈ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ? ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਸਵ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ਼ੋਭਿਤੌ ਹਸ੍ਤੌ ਕृਤੌ ਕਙ੍ਕਣਸ਼ੋਭਿਤੌ । ਮਾਨੁषਂ ਚ ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦਤਃ ਪਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੇਣੀਂ ਕृਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਜ੍ਜਲਂ ਲੋਚਨੇ ਤਥਾ । ਅਸਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਛੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸੁਖਮ੍
ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਬਣੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਲੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਅਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਹੀਪਾਲਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਮਯਾ ਗृਹੇ । ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਸ਼੍ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋऽਸੌ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾਈ; ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਆਪ ਹੀ ਸੜ ਗਿਆ।
ਕੀਚਕਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾਧਿਪ । ਨ ਤਥਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਭਾਰ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਕੀਚਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੋਚਿਤਾਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਕਾਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਨਿਗਡੀਕृਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਇਆ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ ਵੈਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਯਾਦ੍ਯ ਧਨਂ ਦਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨਾਹਂ ਦਦੇ ਮਹੀਪਾਲ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਭੀਮੇ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨृਪਃ । ਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸੁਬਹੁਲਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।