ਜਲਦਾਨਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਿਨਃ । ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਯੁਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਨਯਨ੍ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਲ ਦੇਣ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲੈ ਗਏ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਥਾ । ਨਗਰੀਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸ਼ਾਪਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ?' ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ।' ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਸਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਖੇ ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਨਃ ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਸਾਡੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।' ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਗਤਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਨਾਦਾਯ ਸੁਤਾਨ੍ਵਧੂਮ੍ । ਭੀष੍ਮਾਦਯਃ ਪ੍ਰੀਤਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਥਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਪੁਰ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨਾਥ ਪਾਲਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਜਨਮ ਲਏ ਤੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕਥਾਨਕਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਪਞ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਭਰ੍ਤृਭ੍ਯੋऽਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਾਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੰਜ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਪਤੀ ਵਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਯਾ ਹृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਹਰਿਸਮ੍ਮਤੇ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਨਿਹਤੋऽਸੌ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਹੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈਰਾਟੀ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਕੁਲਾਨ੍ਤੇ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮृਤੋ ਬਾਣਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਿੱਕਾ ਬੱਚਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਜੀਵਿਤਃ ਸ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਭਾਗਿਨੇਯਸੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਬਾਣਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨਾਦ੍ਭੁਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਭਾਣਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਚਰਜਕ ਬਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਵਂਸ਼ੇषੁ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਃ ਸੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਜਦ ਵੰਸ਼ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਤਦ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਿੱਛਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਨਿਹਤੇषੁ ਚ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਣ੍ਡਵਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਭੀਮਵਾਗ੍ਬਾਣਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚ ਤਥਾਤਿष੍ਠਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸੇਵਾਂ ਤਯੋਰ੍ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰਾਰ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਦੁਰੋऽਪ੍ਯਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨੇਤ੍ਰਮਬੋਧਯਤ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਸੇਵਨਂ ਪਿਤੁਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੋਦ੍ਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਾਰਯਨ੍ਨਿਵ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵृਦ੍ਧੋऽਸੌ ਤਥਾ ਭੀਮੋऽਤਿਰੋषਿਤਃ । ਵਾਰਬਾਣੇਨਾਹਨਤ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਞ੍ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਸੁਣਦਾ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤੇ ਰਣੇ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪੀਤਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਤਥਾ ਭृਸ਼ਮ੍
"ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ, ਓ ਬੁਰੇ ਅੰਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਲਹੂ ਮੈਂ ਪੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲੀ।"
ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਮਨ੍ਧੋऽਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਤਤ੍ਰਪਃ । ਧ੍ਵਾਂਕ੍ਸ਼ਵਦ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਵਚ੍ਚਾਪਿ ਵृਥਾ ਜੀਵਤ੍ਯਸੌ ਜਨਃ
"ਇਹ ਅੰਨਾ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕੁੱਤਾ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਰਥ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।"
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਯਨੁਵਾਸਰਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੂਰ੍ਖੋऽਯਮਿਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਧਰਮੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।"
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੈਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਨੇ ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜਮ੍
ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲੋਂ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ।
ਅਯਾਚਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਪਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਕੋਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਵृਕੋਦਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕृਤਮਤ੍ਰੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਨ ਕृਤਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
"ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਲਈ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।"
ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਧਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਗਮਿष੍ਯੇऽਹਂ ਵਨਂ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
"ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇਂ ਤੇ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਧਨਂ ਦਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਚਾਰ੍ਥਿਨੇ
ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮਾਹੂਯ ਨਿਜਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਧਨਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪਕਾਮਿਨੇ
ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਸਂਗ੍ਰਹੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਰੁਤਿਃ ਕੁਪਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨਂ ਦੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤਾਯ ਕਿਮ੍ । ਅਨ੍ਧੋऽਪਿ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੂਰ੍ਖਤ੍ਵਂ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਧਨ ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ। ਅੰਨਾ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਵ ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇਨਾਥ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਨੇ ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ।