ਮਾਦ੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਹ ਪਤਿਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ਼ਯ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜੀ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ? ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਪਤਿਨਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦਦੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਏਕਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਮਾਦ੍ਰੀ ਪਤਿਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਮੰਗਣ ਤੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਸੁਤੌ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁषੁਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੌੜੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਵਰ੍षਵਰ੍षਾਨ੍ਤਰੇ ਜਾਤਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਸਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਨਿਰ੍ਜਨੇ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਗਤਵੈਸ਼ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮਾ ਮਾ ਮਾ ਮੇਤਿ ਬਹੁਧਾ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਪਿਤਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੈਵਾਤ੍ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ' ਆਖਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵਲ੍ਲੀ ਛਿਨ੍ਨੇ ਪਤਤਿ ਵੈ ਦ੍ਰੁਮੇ । ਤਥਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਰੋਦਨਂ ਬਹੁ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਲਤਾ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਦਰੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਤਦਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰੁਦਤੀ ਬਾਲਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਵੀ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਕੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮृਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਹਾਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਤਦਾਦਹਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡੂ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਹੈਵ ਗਮਨਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ । ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਤੀਨਾਂ ਸਤ੍ਯਕਾਮਤਃ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਤੀਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਵਾਸਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਲਦਾਨਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਿਨਃ । ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਯੁਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਨਯਨ੍ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਲ ਦੇਣ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲੈ ਗਏ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਥਾ । ਨਗਰੀਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸ਼ਾਪਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ?' ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ।' ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਸਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਖੇ ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਨਃ ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਸਾਡੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।' ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਗਤਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਨਾਦਾਯ ਸੁਤਾਨ੍ਵਧੂਮ੍ । ਭੀष੍ਮਾਦਯਃ ਪ੍ਰੀਤਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਥਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਪੁਰ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨਾਥ ਪਾਲਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਜਨਮ ਲਏ ਤੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕਥਾਨਕਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਪਞ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਭਰ੍ਤृਭ੍ਯੋऽਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਾਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੰਜ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਪਤੀ ਵਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਯਾ ਹृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਹਰਿਸਮ੍ਮਤੇ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਨਿਹਤੋऽਸੌ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਹੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈਰਾਟੀ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਕੁਲਾਨ੍ਤੇ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮृਤੋ ਬਾਣਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਿੱਕਾ ਬੱਚਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਜੀਵਿਤਃ ਸ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਭਾਗਿਨੇਯਸੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਰੌਣਿਬਾਣਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨਾਦ੍ਭੁਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਭਾਣਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਚਰਜਕ ਬਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਵਂਸ਼ੇषੁ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਃ ਸੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਜਦ ਵੰਸ਼ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਤਦ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਿੱਛਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਨਿਹਤੇषੁ ਚ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਣ੍ਡਵਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਭੀਮਵਾਗ੍ਬਾਣਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚ ਤਥਾਤਿष੍ਠਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸੇਵਾਂ ਤਯੋਰ੍ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰਾਰ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਦੁਰੋऽਪ੍ਯਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨੇਤ੍ਰਮਬੋਧਯਤ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਸੇਵਨਂ ਪਿਤੁਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੋਦ੍ਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਾਰਯਨ੍ਨਿਵ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵृਦ੍ਧੋऽਸੌ ਤਥਾ ਭੀਮੋऽਤਿਰੋषਿਤਃ । ਵਾਰਬਾਣੇਨਾਹਨਤ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਞ੍ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਸੁਣਦਾ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤੇ ਰਣੇ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪੀਤਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਤਥਾ ਭृਸ਼ਮ੍
"ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ, ਓ ਬੁਰੇ ਅੰਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਲਹੂ ਮੈਂ ਪੀਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲੀ।"
ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਮਨ੍ਧੋऽਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਤਤ੍ਰਪਃ । ਧ੍ਵਾਂਕ੍ਸ਼ਵਦ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਵਚ੍ਚਾਪਿ ਵृਥਾ ਜੀਵਤ੍ਯਸੌ ਜਨਃ
"ਇਹ ਅੰਨਾ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕੁੱਤਾ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਰਥ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।"