ਕਥਾਯਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਯਾਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ृਣੋਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਸੁਪृष੍ਟਂ ਮੁਨਿਭਾषਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਨਂ ਚਰੇਤ੍
'ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਅਂਸ਼ਜਃ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜੋ ਗੋਲਕਸ੍ਤਥਾ । ਕੁਣ੍ਡਃ ਸਹੋਢਃ ਕਾਨੀਨਃ ਕ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵਨੇ
ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਕੁਆਰੀ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਪਤ੍ਰੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਪਾਲੇ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਖਰੀਦੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤਃ ਕੇਨਾਪਿ ਚਾਸ਼ਕ੍ਤੌ ਧਨਗ੍ਰਾਹਿਸੁਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਉਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਕृष੍ਟਾ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਸਮਰਥ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਅਗਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਛਲੇ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍ । ਸੁਤਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪੋऽਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕਮਲ ਨੈਨੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।'
ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਨ ਦੋषਸ੍ਤੇ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਸਿष੍ਠਾਜ੍ਜਨਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੌਦਾਸੇਨੇਤਿ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਸੌਦਾਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।'
ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਕਾਮਦਃ । ਦਤ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਹੈ ਜੋ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇऽਹਂ ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਆਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾਸੌ ਵੈ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
'ਮੈਂ ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੱਦਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸੰਗ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੰਮਿਆ।
ਵਾਯੋਰ੍ਵृਕੋਦਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ । ਵਰ੍षੇ ਵਰ੍षੇ ਤ੍ਰਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਸਾਲ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਮਾਦ੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਹ ਪਤਿਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ਼ਯ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜੀ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ? ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਪਤਿਨਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦਦੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਏਕਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਮਾਦ੍ਰੀ ਪਤਿਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਮੰਗਣ ਤੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਸੁਤੌ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁषੁਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੌੜੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਵਰ੍षਵਰ੍षਾਨ੍ਤਰੇ ਜਾਤਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਸਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਨਿਰ੍ਜਨੇ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਗਤਵੈਸ਼ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮਾ ਮਾ ਮਾ ਮੇਤਿ ਬਹੁਧਾ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਪਿਤਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੈਵਾਤ੍ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ' ਆਖਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵਲ੍ਲੀ ਛਿਨ੍ਨੇ ਪਤਤਿ ਵੈ ਦ੍ਰੁਮੇ । ਤਥਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਰੋਦਨਂ ਬਹੁ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਲਤਾ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਦਰੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਤਦਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰੁਦਤੀ ਬਾਲਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਵੀ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਕੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮृਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਹਾਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਤਦਾਦਹਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡੂ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਹੈਵ ਗਮਨਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ । ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਤੀਨਾਂ ਸਤ੍ਯਕਾਮਤਃ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਤੀਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਵਾਸਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਲਦਾਨਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਿਨਃ । ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਯੁਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਨਯਨ੍ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਲ ਦੇਣ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲੈ ਗਏ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਥਾ । ਨਗਰੀਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸ਼ਾਪਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ?' ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ।' ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਸਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਖੇ ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਨਃ ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਸਾਡੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।' ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਗਤਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਨਾਦਾਯ ਸੁਤਾਨ੍ਵਧੂਮ੍ । ਭੀष੍ਮਾਦਯਃ ਪ੍ਰੀਤਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਥਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਪੁਰ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨਾਥ ਪਾਲਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਜਨਮ ਲਏ ਤੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕਥਾਨਕਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਪਞ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਭਰ੍ਤृਭ੍ਯੋऽਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਾਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੰਜ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਪਤੀ ਵਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਯਾ ਹृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਹਰਿਸਮ੍ਮਤੇ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਨਿਹਤੋऽਸੌ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਹੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।