ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਜਨ੍ਮਨਿ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਮਾਤਾ ਨ ਚਾਰਾਧਿਤਾ ਨ ਧ੍ਯਾਤਂ ਪਦਪਙ੍ਕਜਂ ਸੁਖਕਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਤੇਨਾਹਂ ਸੁਤ ਦੁਰ੍ਭਗਾਸ੍ਮਿ ਸਤਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਨੇ ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਮृਤਵਤੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
"ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੈੰ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਵ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਸੁਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਞ੍ਜੂषਾਯਾਂ ਧृਤਂ ਕਿਲ । ਧਾਤ੍ਰੀਹਸ੍ਤੇ ਦਦੌ ਭੀਤਾ ਜਨਦਰ੍ਸ਼ਨਤਸ੍ਤਥਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਧਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਤਦਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪਿਤृਵੇਸ਼੍ਮਨ੍ਯੁਵਾਸ ਸਾ । ਮਞ੍ਜੂषਾ ਵਹਮਾਨਾ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯਧਿਰਥੇਨ ਵੈ
ਫਿਰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਗਈ। ਜੋ ਪੇਟੀਆਂ ਉਸ ਨੇ ਭੇਜੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਧਿਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ।
ਰਾਧਾ ਸੂਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਤਯਾਸੌ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸੁਤਃ । ਕਰ੍ਣੋऽਭੂਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰਃ ਪਾਲਿਤਃ ਸੂਤਸਦ੍ਮਨਿ
ਸੂਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਧਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਸ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵੀਰ ਸੀ, ਸੂਤ ਦੇ ਘਰ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਵਰੇ । ਮਾਦ੍ਰੀ ਚੈਵਾਪਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ। ਮਾਦਰੀ, ਜੋ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਮृਗਯਾਂ ਰਮਮਾਣਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਮृਗਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਰਮਮਾਣਂ ਮੁਨਿਂ ਵਨੇ
ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮੁਨਿਨਾ ਕੁਪਿਤੇਨ ਚ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਙ੍ਗਂ ਯਦਿ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਤਦਾ ਤੇ ਮਰਣਂ ਧੁਵਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਚਕਾਰ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਭਾਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤੇ । ਸੇਵਨਾਰ੍ਥਂ ਸਤੀਧਰ੍ਮਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ । ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਪਾਂਡੂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਥਾਯਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਯਾਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ृਣੋਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਸੁਪृष੍ਟਂ ਮੁਨਿਭਾषਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਨਂ ਚਰੇਤ੍
'ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਅਂਸ਼ਜਃ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜੋ ਗੋਲਕਸ੍ਤਥਾ । ਕੁਣ੍ਡਃ ਸਹੋਢਃ ਕਾਨੀਨਃ ਕ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵਨੇ
ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਕੁਆਰੀ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਪਤ੍ਰੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਪਾਲੇ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਖਰੀਦੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤਃ ਕੇਨਾਪਿ ਚਾਸ਼ਕ੍ਤੌ ਧਨਗ੍ਰਾਹਿਸੁਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਉਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਕृष੍ਟਾ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਸਮਰਥ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਅਗਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਛਲੇ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍ । ਸੁਤਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪੋऽਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕਮਲ ਨੈਨੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।'
ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਨ ਦੋषਸ੍ਤੇ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਸਿष੍ਠਾਜ੍ਜਨਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੌਦਾਸੇਨੇਤਿ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਸੌਦਾਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।'
ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਕਾਮਦਃ । ਦਤ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਹੈ ਜੋ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇऽਹਂ ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਆਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾਸੌ ਵੈ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
'ਮੈਂ ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੱਦਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸੰਗ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੰਮਿਆ।
ਵਾਯੋਰ੍ਵृਕੋਦਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ । ਵਰ੍षੇ ਵਰ੍षੇ ਤ੍ਰਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਸਾਲ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਮਾਦ੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਹ ਪਤਿਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ਼ਯ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜੀ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ? ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਪਤਿਨਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਦਦੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਏਕਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਮਾਦ੍ਰੀ ਪਤਿਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਮੰਗਣ ਤੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਸੁਤੌ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁषੁਵੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੌੜੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਵਰ੍षਵਰ੍षਾਨ੍ਤਰੇ ਜਾਤਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਸਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਨਿਰ੍ਜਨੇ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹਾਗਤਵੈਸ਼ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮਾ ਮਾ ਮਾ ਮੇਤਿ ਬਹੁਧਾ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਪਿਤਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੈਵਾਤ੍ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ' ਆਖਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵਲ੍ਲੀ ਛਿਨ੍ਨੇ ਪਤਤਿ ਵੈ ਦ੍ਰੁਮੇ । ਤਥਾ ਸਾ ਪਤਿਤਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਰੋਦਨਂ ਬਹੁ
ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਲਤਾ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਦਰੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਤਦਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਰੁਦਤੀ ਬਾਲਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਵੀ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਕੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮृਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਸਹਾਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਤਦਾਦਹਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਂਡੂ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਹੈਵ ਗਮਨਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ । ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਤੀਨਾਂ ਸਤ੍ਯਕਾਮਤਃ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਤੀਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਵਾਸਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।