ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤੋषਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਆਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਦਦੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਤਸ੍ਯੈ ਯੇਨਾਹੂਤਃ ਸੁਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਮਾਯਾਤਿ ਤਥਾ ਕਾਮਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸੱਦੇਗੀ, ਉਹ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।
ਗਤੇ ਮੁਨੌ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਰ੍ਥਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਕਂ ਸੁਰਂ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਸੱਦਾਂ?
ਉਦਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਭਾਨੁਸ੍ਤਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਂ ਤਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਹੂਤਸ੍ਤਿਗ੍ਮਗੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਤਿਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਅਵਾਤਰਤ੍ਤਦਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਮੀਪੇ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਵਿਚੋਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਅਕਰਤੀ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਓਥੇ ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਉਤਰੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਭਾਨੁਂ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਰਜੋਦੋषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਨਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅਸਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ । ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਿਜਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ।"
ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਆਹੂਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਥਂ ਕੁਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨ ਵੈ । ਨ ਮਾਂ ਭਜਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪੁਰੋਗਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁੰਤਿ, ਤੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਤਿਕਾਰਦੀ?"
ਕਾਮਾਰ੍ਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਭਜ ਮਾਂ ਭਾਵਸਂਯੁਤਮ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਧੀਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਪ੍ਤਂ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਨਯ ਮਾਮਿਤਿ
"ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ। ਤੇਰੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਲੈ ਚੱਲ।"
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੁਵਾਚ ॥ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਵਾਪ੍ਯਹਂ ਨ ਦੁਰ੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਕੁਲਕਨ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।"
ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਲਜ੍ਜਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਚਾਦ੍ਯ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਵृਥਾ । ਵਾਚ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।"
ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਚਾਦ੍ਯ ਯੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਕੁਨ੍ਤਿ ਨੋਚੇਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਭਜਿष੍ਯਸਿ
"ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਕੁੰਤਿ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।"
ਕਨ੍ਯਾਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਃ ਕਿਲ । ਮਤ੍ਸਮਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਵਰਾਨਨੇ
"ਤੇਰੀ ਕੁਆਰੀਅਤ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਸੋਹਣੀਏ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰਣਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕਾਂ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੁੰਤਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹਿਆ ਵਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਪ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੁਗੁਪ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਧਾਤ੍ਰੀ ਵੇਦ ਪ੍ਰਿਯਾ ਚੈਕਾ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਜਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੰਤਿ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਗਰਭ ਵਧਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਸਿਰਫ ਧਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਗੁਪ੍ਤਃ ਸਦ੍ਮਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਤਿਮਨੋਹਰਃ । ਕਵਚੇਨਾਤਿਰਮ੍ਯੇਣ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਮਾਰ ਇਵ ਚਾਪਰਃ । ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਧਾਤ੍ਰੇਯੀ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰਭੋਰੁ ਤ੍ਵਮਾਧਤ੍ਸੇऽਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਞ੍ਜੂषਾਯਾਂ ਸੁਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਕੰਨੀ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ," ਧਾਈ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਤਾਰ੍ਤਾਹਂ ਤ੍ਯਜੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਈ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਛੱਡਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਤਿਆਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।"
ਪਾਤੁਤ੍ਵਾਂ ਸਗੁਣਾਗੁਣਾ ਭਗਵਤੀ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਸੈਵ ਦਦਾਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀ ਕਾਮਦਾ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂਮੁਖਪਙ੍ਕਜਂ ਸੁਲਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਂ ਕਦਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ ਰਵਿਸੁਤਂ ਦੁष੍ਟਾ ਯਥਾ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ
"ਭਗਵਤੀ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ ਅੰਬਿਕਾ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਮੁੱਖ ਵੇਖਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅਕੇਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਔਰਤਾਂ ਵਰਗੀ ਪਾਪਣ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ।"
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਜਨ੍ਮਨਿ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਮਾਤਾ ਨ ਚਾਰਾਧਿਤਾ ਨ ਧ੍ਯਾਤਂ ਪਦਪਙ੍ਕਜਂ ਸੁਖਕਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਤੇਨਾਹਂ ਸੁਤ ਦੁਰ੍ਭਗਾਸ੍ਮਿ ਸਤਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਨੇ ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਮृਤਵਤੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
"ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੈੰ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਵ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਸੁਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਞ੍ਜੂषਾਯਾਂ ਧृਤਂ ਕਿਲ । ਧਾਤ੍ਰੀਹਸ੍ਤੇ ਦਦੌ ਭੀਤਾ ਜਨਦਰ੍ਸ਼ਨਤਸ੍ਤਥਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਧਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਤਦਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪਿਤृਵੇਸ਼੍ਮਨ੍ਯੁਵਾਸ ਸਾ । ਮਞ੍ਜੂषਾ ਵਹਮਾਨਾ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯਧਿਰਥੇਨ ਵੈ
ਫਿਰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਗਈ। ਜੋ ਪੇਟੀਆਂ ਉਸ ਨੇ ਭੇਜੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਧਿਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ।
ਰਾਧਾ ਸੂਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਤਯਾਸੌ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸੁਤਃ । ਕਰ੍ਣੋऽਭੂਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰਃ ਪਾਲਿਤਃ ਸੂਤਸਦ੍ਮਨਿ
ਸੂਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਧਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਸ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵੀਰ ਸੀ, ਸੂਤ ਦੇ ਘਰ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਵਰੇ । ਮਾਦ੍ਰੀ ਚੈਵਾਪਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ। ਮਾਦਰੀ, ਜੋ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਮृਗਯਾਂ ਰਮਮਾਣਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਮृਗਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਰਮਮਾਣਂ ਮੁਨਿਂ ਵਨੇ
ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮੁਨਿਨਾ ਕੁਪਿਤੇਨ ਚ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਙ੍ਗਂ ਯਦਿ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਤਦਾ ਤੇ ਮਰਣਂ ਧੁਵਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਚਕਾਰ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਭਾਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤੇ । ਸੇਵਨਾਰ੍ਥਂ ਸਤੀਧਰ੍ਮਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ । ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਪਾਂਡੂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।