ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕਨੀਯਾਨਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਅਨ੍ਧਤ੍ਵਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਸੌ ਨਾਧਿਕਾਰੇ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਾਂਡੂ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਕੂਮਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਵਿਦੁਰੋऽਪ੍ਯਥ ਮੇਧਾਵੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡੂ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਕਲਮੰਦ ਸੀ, ਮੰਤਰੀ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸੌਬਲੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਚ ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਇਕ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਸੁਬਲ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਵੈਸ਼ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ ਨਿਭੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੋਰਪਿ ਤਥਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਦ੍ਵੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ । ਸ਼ੌਰਸੇਨੀ ਤਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਮਦ੍ਰਦੇਸ਼ਜਾ
ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਵੀ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇਕ ਸ਼ੌਰਸੇਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੁੰਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਮਾਦ੍ਰੀ, ਜੋ ਮਦਰ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੀ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਾਪ੍ਯੇਕਂ ਸੁਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਸੁषੁਵੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਵੈਸ਼ ਪਤਨੀ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਯੁਤਸੁ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਨ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸੁषੁਵੇ ਪਿਤृਗੇਹਸ੍ਥਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸੂਤ ਚਿਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭਾषਸੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਜਨਿਤਸ਼੍ਚ ਸੁਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਸਾ ਵਿਵਾਹਿਤਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਾ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ? ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ।
ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਣਃ ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਕਨ੍ਯਾ ਕਥਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਸਾ ਵਿਵਾਹਿਤਾ
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਰਣ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਬਾਲਭਾਵੇ ਯਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ੌਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਕੁੰਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਕੁਆਰੀ ਮੰਗਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੇਨ ਸਾ ਬਾਲਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੁ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾ । ਸੇਵਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤੋषਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਆਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਦਦੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਤਸ੍ਯੈ ਯੇਨਾਹੂਤਃ ਸੁਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਮਾਯਾਤਿ ਤਥਾ ਕਾਮਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸੱਦੇਗੀ, ਉਹ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।
ਗਤੇ ਮੁਨੌ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਰ੍ਥਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਕਂ ਸੁਰਂ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਸੱਦਾਂ?
ਉਦਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਭਾਨੁਸ੍ਤਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਚ੍ਚਾਰਂ ਤਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਹੂਤਸ੍ਤਿਗ੍ਮਗੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਤਿਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਅਵਾਤਰਤ੍ਤਦਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਮੀਪੇ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਵਿਚੋਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਅਕਰਤੀ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਓਥੇ ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਉਤਰੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਭਾਨੁਂ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਰਜੋਦੋषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਨਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅਸਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ । ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਿਜਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ।"
ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਆਹੂਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਥਂ ਕੁਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨ ਵੈ । ਨ ਮਾਂ ਭਜਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪੁਰੋਗਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁੰਤਿ, ਤੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਤਿਕਾਰਦੀ?"
ਕਾਮਾਰ੍ਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਭਜ ਮਾਂ ਭਾਵਸਂਯੁਤਮ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਧੀਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਪ੍ਤਂ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਨਯ ਮਾਮਿਤਿ
"ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ। ਤੇਰੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਲੈ ਚੱਲ।"
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੁਵਾਚ ॥ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਵਾਪ੍ਯਹਂ ਨ ਦੁਰ੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਕੁਲਕਨ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।"
ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਲਜ੍ਜਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਚਾਦ੍ਯ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਵृਥਾ । ਵਾਚ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।"
ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਚਾਦ੍ਯ ਯੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਕੁਨ੍ਤਿ ਨੋਚੇਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਭਜਿष੍ਯਸਿ
"ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਕੁੰਤਿ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।"
ਕਨ੍ਯਾਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਃ ਕਿਲ । ਮਤ੍ਸਮਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਵਰਾਨਨੇ
"ਤੇਰੀ ਕੁਆਰੀਅਤ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਸੋਹਣੀਏ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰਣਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕਾਂ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੁੰਤਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹਿਆ ਵਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਪ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੁਗੁਪ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਧਾਤ੍ਰੀ ਵੇਦ ਪ੍ਰਿਯਾ ਚੈਕਾ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਜਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੰਤਿ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਗਰਭ ਵਧਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਸਿਰਫ ਧਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਗੁਪ੍ਤਃ ਸਦ੍ਮਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਤਿਮਨੋਹਰਃ । ਕਵਚੇਨਾਤਿਰਮ੍ਯੇਣ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਮਾਰ ਇਵ ਚਾਪਰਃ । ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਧਾਤ੍ਰੇਯੀ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰਭੋਰੁ ਤ੍ਵਮਾਧਤ੍ਸੇऽਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਞ੍ਜੂषਾਯਾਂ ਸੁਤਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਕੰਨੀ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ," ਧਾਈ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਤਾਰ੍ਤਾਹਂ ਤ੍ਯਜੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਈ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਛੱਡਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਤਿਆਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।"
ਪਾਤੁਤ੍ਵਾਂ ਸਗੁਣਾਗੁਣਾ ਭਗਵਤੀ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਸੈਵ ਦਦਾਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀ ਕਾਮਦਾ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂਮੁਖਪਙ੍ਕਜਂ ਸੁਲਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਂ ਕਦਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ ਰਵਿਸੁਤਂ ਦੁष੍ਟਾ ਯਥਾ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ
"ਭਗਵਤੀ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕ ਅੰਬਿਕਾ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਂ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਮੁੱਖ ਵੇਖਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅਕੇਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਔਰਤਾਂ ਵਰਗੀ ਪਾਪਣ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ।"