ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਚਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਯੁਵਰਾਜਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ਼ ਬਣਾਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਗਾਂਗੇਯਸ੍ਯ ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਃ ਸਂਭਵਂ ਤਥਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗਾਂਗੇਯ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ।
ਗਂਗਾਵਤਰਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਸੂਨਾਂ ਸਂਭਵਂ ਤਥਾ
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਤਾਰ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਹਾਣੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਖ੍ਯਾਨਕਥਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸੁਖਦਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵ੍ਰਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਵਸੂਨਾਂ ਸਮ੍ਭਵਃ ਸੂਤ ਕਥਿਤਃ ਸ਼ਾਪਕਾਰਣਾਤ੍ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਕਥਿਤਾ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੇ ਗਾਂਗੇਯ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣਾਈ।
ਮਾਤਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸਤੀ । ਕਥਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?
ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਦਾਸ਼ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਥਂ ਧृਤਾ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਵਰਿष੍ਠੇਨ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦਾਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਰ੍ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਮृਗਯਾਨਿਰਤਃ ਸਦਾ । ਵਨਂ ਜਗਾਮ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਵੈ ਮृਗਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਨ੍ ਰੁਰੂਨ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨਾਮਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਹਿਰਣ, ਮਹਿਲ, ਤੇ ਰੂਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯੇਵ ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਭੂਪਤਿਃ । ਰਮਮਾਣਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕੁਮਾਰੇਣ ਯਥਾ ਹਰਃ
ਚਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਦੇਵ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਖਡ੍ਗਸੂਕਰਾਨ੍ । ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮਹੀਪਤਿਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਾਜਿਘ੍ਰਦ੍ਗਨ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸਜਞ੍ਚਚਾਰ ਵਨਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਣਵਰਨਣਯੋਗ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਮੂਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਮਨ੍ਦਾਰਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧੋऽਯਂ ਮृਗਨਾਭਿਮਦਸ੍ਯ ਨ । ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਯ ਨ ਮਾਲਤ੍ਯਾ ਨ ਕੇਤਕ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਃ
ਇਹ ਸੁਗੰਧ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ, ਨਾ ਚੰਪਾ ਦੀ, ਨਾ ਮਾਲਤੀ ਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੇਤਕੀ ਦੀ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਾਨੁਭੂਤਪੂਰ੍ਵੋऽਯਂ ਵਾਤਿ ਗਨ੍ਧਵਹਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਕੁਤੋऽਯਮੇਤਿ ਵਾਯੁਰ੍ਵੈ ਮਮ ਘ੍ਰਾਣਵਿਮੋਹਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨੋऽਸੌ ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਨਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਮੋਹਿਤੋ ਗਨ੍ਧਲੋਭੇਨ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਪਵਨਾਨੁਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਦੀਤੀਰੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਰਹਿਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾਂ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਾਮ੍
ਉਥੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ, ਲਾਜਵਾਨ, ਸੁਚੱਜੀ, ਪਰ ਮੈਲੀ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਹਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧੋऽਯਮਿਤਿ ਸਞ੍ਜਾਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁਗੰਧ ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਰੂਪਮਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਤਥੈਵ ਗਨ੍ਧੋऽਖਿਲਲੋਕਸਮ੍ਮਤਃ । ਵਯਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਙ੍ ਨਵਯੌਵਨਂ ਸ਼ੁਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਾਜਾ ਕਿਲ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਅਚੰਭੇਜ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਵੀ ਐਸਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੇਯਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਸਮੁਪਾਗਤਾਧੁਨਾ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾ ਵਾ ਕਿਮੁ ਮਾਨੁषੀ ਵਾ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਤ੍ਰੀ ਕਿਲ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਜਾਨੇ ਕਥਂ ਗਨ੍ਧਵਤੀਂ ਨੁ ਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈ ਜਾਂ ਆਮ ਇਨਸਾਨ? ਸ਼ਾਇਦ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ? ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੈਵਂ ਮਨਸਾ ਨृਪੋऽਸੌ ਨ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਦਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤੋऽਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਤਟਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਚਾਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਖੜੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸਿ ਕਸ੍ਮਾ- ਦਿਹ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਨੇ ਵਰੋਰੁ । ਏਕਾਕਿਨੀ ਕਿਂ ਵਦ ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਵਾਹਿਤਾ ਵਾ ਨ ਵਿਵਾਹਿਤਾਸਿ
ਪਿਆਰੀਏ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਇਥੇ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਣਵਿਆਹੀ?
ਸਞ੍ਜਾਤਕਾਮੋऽਹਮਰਾਲਨੇਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਮਨੋਰਮਾਂ ਚ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਯਾਸਿ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਚੇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ
ਤੇਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੀਏ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸੁਦਤੀ ਨृਪੇਣ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਮਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਦਾਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਵਮਵੇਹਿ ਰਾਜਨ੍ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਮਛੂਏ ਦੀ ਧੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਪਿਓ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਤਰੀਮਿਮਾਂ ਧਰ੍ਮਨਿਮਿਤ੍ਤਮੇਵ ਸਂਵਾਹਯਾਮੀਹ ਜਲੇ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰ । ਪਿਤਾ ਗृਹੇ ਮੇऽਦ੍ਯ ਗਤੋऽਸ੍ਤਿ ਕਾਮਂ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਰ੍ਥਪਤੇ ਤਵਾਗ੍ਰੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਫ਼ਰੀ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਘਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਬਾਲਾ ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਤਾਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਬਭਾषੇ । ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਂ ਕੁਰੁ ਮਾਂ ਪਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਨ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਨੁ ਯੌਵਨਂ ਤੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕੁੜੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਾਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਪਤ੍ਨੀ ਮਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਭਵ ਮੇ ਮृਗਾਕ੍ਸ਼ਿ । ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇऽਹਂ ਵਸ਼ਗਃ ਸਦੈਵ ਮਨੋਭਵਸ੍ਤਾਪਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਪਿਆਰੀਏ, ਕਾਮਦੇਵ ਮੈਨੂੰ ਤੜਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਾਂ ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯਾ ਵृਤਾਹਂ ਵਿਧੁਰੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਨ੍ਤੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਾਤਿਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋ ਹਿ ਜਾਤਂ ਵਿਵਸ਼ਂ ਮਦੀਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਰਸਂ ਨृਪਸ੍ਯ ਵਚੋऽਤਿਰਮ੍ਯਂ ਖਲੁ ਦਾਸ਼ਕਨ੍ਯਾ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਧੈਰ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਂ ਸੁਗਨ੍ਧਾ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਅਤਿ ਸੁਹਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਛੂਏ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।